Er is weer heel wat gebeurd de voorbije dagen, maar eerst moet er ons iets van het hart. We zitten momenteel op een bepaald punt… We zijn onze wens om zo snel mogelijk naar Chennai te reizen helemaal kwijt en kijken er zelfs al met tegenzin naar uit. Het weeshuis is ons al sluipend naar het hart gekropen. Het besef van het afscheid doet ons nu al heel veel pijn, wat zal dat geven op de dag van het vertrek?! Maar goed, dat is pas voor binnen 2 weken, het woord “weekjes” is meer van toepassing, want de tijd vliegt voorbij! Het beste bewijs daarvan is dat we elke dag achterstaan met de kruisjes op onze zelfgemaakte kalender. Nu zullen we even op de leukere feiten overspringen.
10 augustus was er een spannende pauze in onze dagelijkse routine van baby’s verzorgen en kindjes entertainen. Er hing namelijk bezoek in de bomen. Onuitgenodigd bezoek, maar buiten de honden had niemand bezwaar tegen deze sierlijke beesten. Sierlijk? Onuitgenodigd? In de bomen? We hebben het hier over apen (monkoro’s in het Urea)! Mooie apen, niet zo een enge wezens zoals bavianen of makapen. Neen, grote apen met een soort beige vacht en een zwarte snoet. Er waren er een zestal van. Het feit dat de apen zo groot waren en zo dichtbij in de bomen zaten, was schrikwekkend voor ons! Toch werden ze na een tijdje vrij tot zeer saai, ze deden niets. Dus probeerden we ze in beweging te brengen door op het dak te kruipen en Floor erop af te sturen. Njah, wij hadden meer schrik van hun dan zij van ons dus bleven ze doodleuk op hun luie gat zitten. Toch hebben we er leuke kiekjes en filmpjes rond kunnen maken!
2 dagen (12 augustus) erna hebben we “gezamenlijk geluncht tussen de vliegen”. Daarmee bedoelen we dus dat we een middagmaal hebben genuttigd op de grond samen met de kleuters en wat heeft het ons gesmaakt! Er was blijkbaar een koppel langsgekomen die hun eigen kookploeg mee had en deze heeft een hele maaltijd geprepareerd voor iedereen hier, inclusief wij! Enkel de schoolmeisjes konden er niet bij zijn aangezien het een schooldag was. De maaltijd zelf bestond uit rijst met de normale gele brij, maar daar kwam nog eens een lekkere zoet-zure rode saus met dadels bij, gebakken aubergines –of dat dachten we toch– en (aan)gebakken aardappelen die de Indische frieten zouden moeten voorstellen. Wij denken dat jullie echt geen flauw benul hebben van hoezeer wij naar een goed pak friet uit kijken of naar een goeie biefsteak of een zelfgemaakte lasagne of … Het lijstje van voedsel dat we zodra we thuis zijn, willen eten is lang en doet ons reeds waterbekken. We aten deze sobere maaltijd met onze handen op waardoor we met al onze zintuigen konden genieten van dit heerlijke voedsel. Jammer genoeg vonden de vliegen en mieren het ook lekker ruiken en hoopten een beetje mee te mogen bikken, fout gedacht jongens! ;)
Wat ook nog met voedsel te maken heeft, zijn life-saving-noodles. Waarom eren wij nu in godsnaam noodles op onze blog en waarom life-saving? Wel, zoals jullie al gelezen hebben, is het eten hier niet fameus en krijgen we er ook geen grote porties van. Dus hebben we besloten om buiten koekjes, water en confituur ook nog noodles te kopen. Instant ready noodles, wel te verstaan. Als we dan eens een kleine honger hebben of als onze lunch ons geen voldoening gaf, dan gaan we met een lege fles naar de keuken om heet water te gaan halen waarmee we onze noodles warm maken. Soms hebben we geluk en is het water heet, maar er zijn al ettelijke keren geweest waar we toch met een honger bleven zitten omdat er geen warm water beschikbaar was. In de winkel wisten we natuurlijk nog niet welke noodles lekker waren en welke niet – tegen vandaag weten we dat wel: Reliance Select Instant Noodles. Het pakje laat wel niet blijken dat het gaat om lekkere noodles, neen je zou eerder denken dat er van die feest-stokjes inzitten die na het kraken neon-kleurig oplichten. Dat bleken dan toch heerlijke noodles te zijn die een beetje gelijken op pasta van bij ons, een BEETJE dus he! In de winkel is er toch een ruime keuze aan lange slierten. Je vind er alle kleuren, vormen en smaken van! Al hebben ze allemaal 1 ding gemeenschappelijk: het woord Masala. Volgens ons betekent het pikant. Gelukkig zit het sausje apart in een zakje bij de noodles waardoor we zelf de portie hiervan kunnen bepalen.
Het opstaan verloopt helemaal niet rustig meer. Er is elke ochtend zoveel lawaai van vogels en van de kleine kinderen die hier naar school gaan, maar dat is nog niet eens het ergste. Van zodra het half negen is, begint er één of andere rare kwiet op een drum te slaan waardoor ons het rustig soezen wordt afgenomen. Dit is absoluut niet grappig, zeker nú niet. Floor is sinds de 14e augustus ziek, ze heeft buikpijn en koorts, dus ze probeert zoveel mogelijk te rusten. Daarom is al dat lawaai echt een tegenvaller. “Slapen is de beste remedie”. Dit bleek klaar en duidelijk het geval te zijn toen Charlotte ziek was een week geleden, maar bij Floor schijnt het niet zo hard te helpen. De eerste symptomen bij Floor waren dezelfde als bij Charlotte: koorts en hoofdpijn. Bij Charlotte was het na 2 dagen bed liggen direct om. Maar bij Floor is er ondanks koorts-werende pillen, niet veel verandering. In tegendeel zelfs, bovenop de koorts is er buikpijn bij gekomen. Laten we hopen dat het zo snel mogelijk overgaat. Toen Charlotte s avonds nog eens naar de baby’s ging kijken, gebeurde er iets heel vreemds. Normoda is 1 van de 4 vrouwen hier die een babykamer onder haar toezicht heeft en normaal gezien is zij diegene die continu schreeuwt op alles en iedereen. Ze is de minst lieve of dat laat ze toch blijken. Zij is de jongste van al de vrouwen en toch krijgt zij de meest moeilijke kamer. Haar kamer is het meeste gevarieerd wat betreft leeftijden en dus moet ze buiten melk en pap ook nog eens voor vast voedsel zorgen zodat iedereen in deze kamer gelukkig is. Wat was nu dat vreemd iets die avond? Wel, Normoda was meer dan vriendelijk tegen Charlotte! Ze had iets op straat gekocht en dat deelde ze maar al te graag met haar. Het waren luchtige ronde dingen die ze openbrak en er een brei instopte om daarna onder te dompelen in een soort lopend sausje. Dat in het geheel PROPTE (niet overdreven!) ze in Charlotte haar mond want in Charlotte haar ene hand zat een baby en in de andere een vuile luier, hmmmm smakelijk he! Maar het was echt lekker, Charlotte is er vastberaden van om die maaltijd eens zelf te gaan kopen op straat! Normoda heeft er 4 in haar mond gepropt waardoor ze zich een beetje schuldig voelde om iets wat Normoda waarschijnlijk zelf gekocht had, zomaar op te eten. Maar Normoda gaf ook een paar aan één van de kleuters. Daarna heeft ze iedereen in de kamer –Charlotte dus ook– een koekje gegeven en iets dat leek op gepofte rijst. Het smaakte Charlotte heel erg. Zo zie je maar, voor lekker eten moet je niet steeds in een 4-sterren-restaurant zijn he!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten