Nog een ander leuk weetje is dat we een klein meisje hebben leren lopen. Haar naam is Méka en ze is echt reuze schattig! Rechtstaan kon ze al mits er iets binnen handbereik was, nu kan ze al van punt A naar punt B wandelen. Fantastisch toch om zoiets voor elkaar te krijgen?! Bij deze lieve meid is het ons gelukt, maar er is in dezelfde kamer een jongetje, Babu (of Kana dat is zijn tweede naam) en hij kan nog niet eens rechtop zitten. Dat zou geen probleem zijn geweest als hij jonger was als Méka, maar daar schuilt net het probleem: hij is reeds ouder als haar. We vermoeden dat er iets mentaals aan de hand is bij hem, maar toch verliezen we de moed niet! We nemen Babu elke dag bij ons en leren hem recht zitten en rechtop staan, want wandelen is nog net een stapje te ver (let op het woordgebruik ;p). In deze zaak boeken we niet de resultaten waarop we hoopten, maar jah. Ooit zal hij het wel leren, zeker?!
Wat ons onlangs pas is opgevallen, al wandelen we er elke dag onder, is dat er zich een mangoboom op het werf bevind. Hmmm, Charlotte hoort Julie al jaloers waterbekken. Er groeien echter nog geen grote, eetbare mango’s aan dus het is nog steeds een noodzaak om deze op de markt te kopen. Soms hebben we geluk en smaken de mango’s HEERLIJK… maar voor hetzelfde geld kan de mango absoluut NIET smaken! Zonde van de mango en ook met de appels en de bananen is het hetzelfde liedje. Toch laten we ons hierdoor niet uit het lood slaan en hopen op betere de volgende keer.
Toen we eens tijdens een voormiddag een paar dagen geleden kamer 1 binnen gingen, viel ons iets heel ergs op. De knieën van Guruari –een meisje, nog een baby!– waren eerstegraads verbrand. Het was afschuwelijk om naar te kijken. De vrouw van die kamer, Bagio, legde via gebarentaal uit dat Guruari die nacht had liggen woelen op het plastic. Het ziet er al veel beter uit, maar de knieën gaan volgens ons nooit meer hun normale kleur terug krijgen. Toen we erop zijn beginnen te letten, viel het ons op dat veel baby’s hun achterwerk rood zag van het schuren. Sinds het besef dat plastic zo iets kan aanrichten, zijn we niet meer zo een fan van die zeilen onder de baby’s. Eerst leek het ons een slim idee zodat de pis en andere lopende uitwerpselen niet in de matras konden dringen, maar nu… We zorgen er dus voor dat er steeds een doek tussen de baby en de plastic ligt, liefst een zo groot mogelijke doek zodat ze erop blijven liggen, zelfs als ze woelen.
Het is inmiddels al een paar dagen geleden, maar het is misschien toch de moeite om jullie mond van verbazing te laten open vallen. We gaan het hebben over schimmel, dus gevoelige lezers, gelieve dit stuk over te slaan. Dus schimmel… Op alles wat je je kunt inbeelden. Op onze schoenen, onze mango’s, ons tafellaken, onze bananen, onze kleren, onze appels, Floor haar horloge, … De schimmel op het eten is natuurlijk anders dan de schimmel op al de rest, die ziet eruit als een lichtgroene (ongeveer lichte muntgroen?) waas over de stoffen dingen. Op onze leren sandalen lijken er weer allemaal stippeltjes in te zitten. Prettig is anders! Als oplossing hebben we besloten om alles nog eens deftig te wassen in heet water –Floor heeft zo bijna haar hand verbrand!– en dan in de zon te laten drogen zodat er zeker geen schimmel in komt. Pas als de kleren helemaal droog waren, hebben we ze terug in de kamer genomen. Geen schimmel meer te bespeuren. Ah ja, over dat speuren gesproken, hoe zijn we op de schimmel gekomen? Want als je niet deftig kijkt dan zie je de schimmel amper. Het was onze neus dat ons erop wees. Het was die dag schitterend weer en alle vrouwen hingen de babykleertjes en doeken op het dak te drogen aan waslijnen. Dus wij –hop– ook het dak op en al de kleren opgehangen. Daarna ging alles weer zijn normale gangetje, buiten dat Floor zich vroeger terug trok naar onze kamer wegens ziekte. Toen Charlotte net binnen was, merkte Floor op dat het begon te regenen, dus Charlotte liep zo snel als ze kon naar het dak om de kleren te grijpen en om ze in veiligheid te brengen. Ze hielp ook met de andere kleertjes droog te houden, wat een heel karwei is want de enkele regendruppels evolueren binnen 10 seconden naar een echte stortbui. Gelukkig was het merendeel van de kleren reeds droog en schimmel-loos. Yes, 1 voor ons – 0 voor de schimmel! Ps: deze avond hebben we ook in het kaarslicht moeten doorbrengen aangezien de elektriciteit weer uit gevallen was. Hoe romantisch!
Het is ongelooflijk wat we hier mogen meemaken wat betreft officiële regelingen. Prianca –een baby meisje uit kamer 1– zal worden geadopteerd. Dat is goed nieuws, zeer goed nieuws. Prianca verdient het, want ze is zo een dikke, lieve, speelse lach-baby! De down-side aan deze vreugde: er gaat er 1 weg, maar er komen er 2 bij. Het weeshuis doet super werk, chapeau dat ze zo een moed erbij kunnen houden. Dat tweejarig kindje waarover we gesproken hebben de 6e augustus (zoo-dag) is er 1 van en het ander is een pasgeboren baby. Die baby kan onmogelijk ouder zijn dan 2 weken, want het heeft nog een klem op het stukje navelstreng. Hartverscheurend! Hoe kan iemand nu zo een mini en hulpeloos baby’tje achterlaten gewoon voor deze zijn sociale status?! Want dat is het he, hun sociale status. Als we soms eens in de dossiers kijken dan valt het op hoeveel kinderen er worden achtergelaten wegens de reputaties van de ouders. Denk daar maar eens over na de volgende keer als je je zorgen maakt om wat anderen van je denken!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten