Het opstaan verloopt hier altijd wat moeizaam. Vooral Charlotte heeft moeite om haar ogen permanent te openen. Onze afspraak is dat we elk om te beurt een ochtend opstaan om een poort te gaan openen en het licht aan te doen. Zo weten ze buiten dat we wakker zijn. Ze doen ook wel een toertje om onze kamer en kijken zo binnen, dat is eigenlijk wel eng. Wat een doodgewone dag leek werd toch een interessante. Er zijn Amerikaanse meisjes, die afkomstig zijn uit Orissa, het weeshuis met hun ouders(?) komen bezoeken maar erg mondig waren ze niet. We kregen van andere bezoekers een traditioneel snoepje in de mond gedrukt (onze handen hingen onder de kaka) en al gauw merkten we dat dit niet echt ons ding was….. hupla naar de toilet en heel subtiel verwijderen die handel. Mohanty leidde de bezoekers rond (toch iets dat hij zelf doet) en wierp er heel gewoon tussen dat we om 18u30 klaar moesten staan om naar het huis van die hoge politie officier te gaan.
We zagen er niet uit en maakte dat we gedoucht waren. Uiteindelijk vertrokken we pas om iets na 7 en kregen we onderweg telefoon dat we iets later moeten komen omdat hij nog iets te doen heeft. Mohanty maakte dan een omweg naar zijn drukkerij waar we een kopie van een krant kregen. En wie stond er in die krant…. Charlet en Floor! Charlotte was echt letterlijk zo geschreven terwijl we al 4 keer onze naam voor hem opgeschreven hadden (in drukletters!). Dat was teleurstellend want het is duidelijk dat hij niet veel moeite doet onze namen te onthouden of ons beter te leren kennen. Dit artikel ging over die vergadering op de 18de en spijtig genoeg staat er een foto bij. Op de vergadering was er dus een fotograaf die ons niet op het beste moment vastgelegd heeft. Hadden we dat geweten, zorgden we ten minste dat ons 4dagen vettige haar gewassen was. Toen we eindelijk dat raar kot verlieten reed er nog een brommer in ons gat en kregen we eens een echte, Indische aanrijding te zien/voelen. Spijtig genoeg waren we wel zelf het slachtoffer. Het deed Floor denken aan een accidentje met haar familie in Brussel en waar we vanalles moesten invullen om uiteindelijk 2uur vertraging op te lopen. Zo dachten we dus dat het hier ook zou gaan maar nadat de Bromfietsbestuurder gecheckt had of zijn voertuig nog in gang schoot, vertrok hij vloekend de menigte in. Eindelijk aangekomen bij die politie blabla werden we verwent met een glas appelsap (lang geleden!) en wat zoete, zelfgemaakte, stroperige suikerdinkjes met cashewnoten. Het werd een leuke avond waar Mohanty eindelijk en gelukkiglek geen preek afgestoken heeft. Zijn vrouw beloofde ons eens mee te nemen naar een salon waar ze henna zetten en naar pantaloons met traditionele kledij. Eindelijk gaan we eens naar een winkel waar ze ons niet gaan afzetten omdat we toeristen zijn of waar de gidsen een percent krijgen. Deze vrouw is super vriendelijk en kan heel goed Engels. We kijken al uit naar de dag dat ze ons eens mee zal nemen! Na de politieke kwestie van België nog eens uitgelegd te hebben, zijn we richting Subhadra Mathab Seva Sadan vertrokken. En kregen we nog wat eten voorgeschoteld. De wederom rotte mango hebben we aan de kant geschoven, zwerend dat we in het vervolg onze mango’s zelf gaan kopen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten