In dit stukje blog gaan we ons hart eens luchten over alle kleine maar niet onbelangrijke dingen die hier gebeuren. Op een avond zaten we in een kamer de baby’s te verversen met nog wat kinderen rond ons en een 2tal 15 jarige. Geen probleem want tegenwoordig kunnen we het baby werk aan met minstens 4 kinderen rond ons been. Op een bepaald moment zit Charlotte met 2 baby’s op haar schoot en Floor heeft er ook één vast. Eén van die oudere begint plots een scheel meisje te slaan in haar gezicht. Als ze iets mis had gedaan kunnen wij zulk gedrag niet afkeuren. Maar ze bleef hard slaan, wel 5 keer! Dat konden wij niet aanzien en Floor stond met de baby in haar zij om een impulsieve maar juiste reactie toe te passen. Ze nam het meisje bij de arm en begeleide haar vriendelijk maar toch met een stevige hand de deur uit. Please, you HAVE to leave now! Daarop kreeg het schele meisje een knuffel en de rust keerde terug.
Dat is zeker nog niet het ergste, kinderen krijgen hier regelmatig een goed pak slaag. Maar zelf vinden we niet dat dit de taak is van de jonge meisjes. Een meisje stond te wenen in de raamopening maar noch Charlotte noch Floor hechtte er veel belang aan. Nadat we alle baby’s stil kregen, ging Floor iets uitwassen en vond op dezelfde plek een slapend kindje. Bij een tweede en betere kijk, zag ze dat het kind diarree had gedaan en er zelf helemaal inlag. Haar handen hingen vol, het zat op haar gezicht en ze lag er vanaf haar nek in. DEGOUTANT. Dat kon Floor toch niet gewoon laten liggen? Bij het opnemen begon het uitgeputte dinkje hard te wenen en Charlotte snelde Floor ten hulp. We namen het mee naar de wasplaats en stopte het letterlijk in een emmer water. Dit leek de meest efficiënte manier om het kind schoon te krijgen. Het begon nog harder te wenen en een vrouw kwam een kijkje nemen. Ze nam het halfschone kind over en begon op haar, hardhandige manier, het kind met blote handen te ont-diarreeën. De diarree in de gang zijn we stilletjes, negerend, heimelijk, met de neus toe en een bochtje eromheen voorbijgelopen. Gelukkig was het toen lunch en was het pakje erna verdwenen, oef! Als we dan toch over uitwerpselen in alle maten, vormen en kleuren bezig zijn kunnen we jullie meegeven dat de kindjes ons heel graag hebben. Ze leggen zelfs een poepie voor onze deur, wat een lieve attentie toch! We zullen ze in het vervolg eens een poepie laten ruiken. Niet dat we dat nog niet doen want eigenlijk stinken we als de pest. (douche werkt niet zonder elektriciteit en die is meer afwezig dan aanwezig).
Op uitwerpselen zitten vliegen en kevers maar er is nog een ander insect dat talrijk aanwezig is. De rode en zwarte mieren hebben hier de bovenhand en regeren als het ware het kinderrijk. De hele dag door volgen we de kolonies, lijnen van deze scharminkels. Gelukkig hebben ze hier een wit product (biologisch en plantaardig) dat stevig op de miertjes inwerkt. Nadat we een ware kolonie onder een berg kleren in een kast vonden, zijn we eens goed aan de slag gegaan en hebben de kast ondersteboven gehaald en de mieren uit de kleren verdronken. Hopelijk hebben ze dat goed gezien en zullen ze hun kasten beter onderhouden. Dat is niet het enige keer dat we een extreme mierenbijeenkomst zagen. Onze vuilbak in de kamer is ook niet ongedeerd gebleven en nog een stapje verder is een mierenspoor naar de baby bedjes. Niet alleen het weeshuis, maar ook onze kamer krijgt elke dag bezoek van leukere, heerlijke beestjes. Gekko’s! Deze muggen- en insecteneters zijn meer dan welkom. Helaas verwisselen ze soms het plafond met de vloer en vallen pardoef naar beneden. Dit feit -of een vleermuis- zorgde voor een leuke, bloederige verrassing voor onze deur de volgende ochtend. Er lag namelijk een gekko-lijkje (waarvan de pootjes al afgeknabbeld waren) op de grond voor de poort, helemaal bedekt met mieren. De muggen hier zijn nog erger dan de mannen, je moet ze elke avond van je lijf slaan. Deze agressieve zwart-wit gestreepte bloedzuipers komen (niet stiekem want ze zijn te groot) bij schemer de kamer binnen. De baby’s kunnen zich niet verweren en staan elke keer weer vol nieuwe beten. Daarom houden we elke avond een muggenklopjacht in de babykamers. De kleuters beginnen zelfs al mee te doen en dat is een goed voorbeeld. We hebben -denken we- ook de verzorgsters aangemaand hun luiken bij schemer reeds te sluiten. Zulke kleine dingen kunnen enorm preventief werken als het op muggenbeten aankomt. De baby’s hebben erg lange nagels en kunnen deze beten gemakkelijk openkrabben waardoor ze vaak al littekens hebben voor hun 2e levensjaar. Charlotte’s nagelschaartje heeft hier al goed werk geleverd. We hebben 1 volle dag ingepalmd met het knippen van de nagels en teennagels. De kindjes hielden hun relatief stil maar bij de baby’s was het een hele karwij.
Nog 1 minder leuk weetje over ons leven hier en dan iets leuks ;) Toen we zijn gaan winkelen hebben we vele dingen gevonden die leken op onze Westerse lekkernijen. Van de chocolade waren we overtuigd dat het ons ging teleurstellen maar chips.. daar kan je toch niets mis mee doen? Het eerste zakje dat we openden als aperitiefje (tip van de oudertjes dat we ons wat moesten verwennen) kregen we er weer een slechte ervaring bovenop. Het heette Masala India of zoiets en we dachten dat dat wel ging meevallen. Slecht gedacht, van ons lijstje geschrapt. De gewone zoute, Spaanse tomaat en ui chips vallen veel beter mee. Alles krijgt hier sowieso een Indische touch. Als we iets proeven en we proberen kruiden te raden, komen we altijd bij ons zelfde besluit: Indische kruidenmix of het Indisch bouillonblokje. De pindakaas en karamellen zijn wel goed te vreten. Floor vervloekt Charlotte voor het leren eten van de Hollandse pindakaas! Hopelijk geraken we afgekickt tegen het thuiskomen.
Het leuke nieuwtje is een kleurrijke. Op een middag zaten alle vrouwen met de baby’s op de gang en praatten erop los. Floor werd dan plotseling vastgegrepen door 3 vrouwen en kreeg een oranje sari met bloemetjes en bolletjes om zich heen gebonden. Hilarisch met die slippers en bril! Charlotte heeft eens goed kunnen lachen en ze stuurde Floor het erf op zodat iedereen er eens goed mee kon lachen. Geen nood, jullie ginder thuis, Charlotte heeft massa’s foto’s getrokken als souvenir! Wonderbaarlijk genoeg kon Floor er wel goed mee lopen en zat het niet slecht, het zal een goede, beweeglijke stof zijn geweest. Wat we ook ontdekt hebben, is dat er hier vele sari’s die de vrouwen gekregen hebben van bezoekers gewoon in het plastiek blijven zitten, dus we hopen toch nog op een goedkope sari te kunnen vinden!
Dit was het tot nu toe. We zullen volgende keer hopelijk weer leukere en sappigere nieuwtjes hebben.
We missen jullie allen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten