Elk mooi liedje heeft een einde - 3 oktober 2011

Bijna een maand na onze terugkeer, besluiten we deze fantastische reis af te ronden met een korte afsluiter op deze blog.

Ik (Charlotte) kreeg 100 euro subsidie van het Dilbeekse gemeentehuis mits ik na de reis een artikel zou schrijven over deze ervaring. Deze kan u lezen via deze link:
http://www.risdilbeek.be/nieuws.php

U zal hierbij ineens merken dat mijn achternaam foutief geschreven is, wel ik kan u verzekeren: ik ben het reeds gewoon ;)

Dan hebben Floor en ik 2 dagen na onze aankomst in Zaventem (hier zal ik later nog wat meer over vertellen) een speciale avond georganiseerd voor vrienden en familie. Iedereen dat er op dinsdag 6 september bij was, kon genieten van een heerlijk en zelfgemaakt dessert-buffet. Onze bezoekers konden met een bordje vol zoetigheden gezellig zitten kijken naar de vele foto's en filmpjes van deze reis. De foto's waren spectaculair, maar het waren toch de filmpjes die de situatie ginder in India toch het beste weergaf. Met als hoogtepunt: het kakkerlakken-filmpje. Het was een buitengewone avond en wij hopen dat iedereen die er was ervan genoten heeft.

Nu zal ik kort nog even onze aankomst beschrijven: FENOMENAAL! :) Floor en ik hadden vlak na onze landing onze saree's aangetrokken en ons helemaal opgemaakt op Indische wijze. Hierdoor moesten onze families wel een beetje langer wachten, maar ze vonden het -denk ik toch- zeker de moeite waard! Mijn zus Julie en ons Sofietje konden hun enthousiasme niet intomen en renden voorbij de security zodra ze ons in het oog hadden. Er kwamen wel wat traantjes bij te pas, maar enkel tranen van vreugde. Floor en ik beseften toen pas dat het voor eens en altijd gedaan was. Dat gaf mij persoonlijk wel een shock, maar zoals ik al vermelde in het artikel op de RIS-website: door het eenmaal gedaan te hebben, ben ik er zeker van om het nog eens een tweede keer te doen! :)

Floor, we hebben dat goed gedaan en als het aan mij lag: zeker voor herhaling vatbaar
ps: ik ben je zelfs na 2 maanden helemaal nog niet beu! Echte vriendschap is... samen ziek zijn! ;)

Misschien moet ik er toch nog bij zetten dat deze ervaring ons ontzettend deugd heeft gedaan. We hebben er met grote teugen van genoten en ook ons geduld is verdrievoudigd. We hebben veel bijgeleerd, veel liefde weggeschonken en veel liefde terug ontvangen. Ik mis de kinderen uit het weeshuis enorm hard en ik weet 100% zeker dat Floor er ook zo over denkt.

Hiermee sluiten Floor en ik deze blog af. Bedankt iedereen om ons zo enorm hard te steunen!

Floor en Charlotte

Een vogel in de airco - 30 augustus 2011 e.v.

Over de kamer kan niet zoveel gezegd worden. Ze WAS proper maar rook naar de typische Indische geuren. Nu hangt er een zoete, chlorige, Westerse geur. Bij het aanraken van de gordijnen imploderen ze en bij deze blijven we er graag af. We hebben beide al op stoelen gestaan en onze armen verrokken om deze zware scharminkels terug in te haken. Even dachten we dat we ook deze kamer moesten reorganiseren, maar we besloten het ons niet al te veel aan te trekken. We hebben een klein frigo’tje die je vast en zeker een IJSkast mag noemen! Ons water moet eerst een beetje “afkoelen” naar kamertemperatuur toe, voor we drinken kunnen. Maar toch liever dat dan warm water ;)

Genoeg over onze kramikkelige maar comfortabele kamer.  Laten we het eens over het zwembad hebben! Dat is zeker groot genoeg voor ons tweeën en heeft een kinderbadje. het smaakt eerder zout dan naar chloor dus moeten we niet bang zijn voor vergiftiging. We zijn echter niet alleen in dit paradijsje. De Deense en Ijslandse waren al van ’s morgens vroeg aanwezig om hun witte huidjes te bruinen. De Ijslandse zag al serieus rood maar leek dit niet hinderend te vinden. We spraken wat met hen, zwommen en zonden. De Deense was 25 jaar oud en de Ijslandse al 31. Het was wel een leuk duo! Ze waren in totaal een maand in India waarvan 2 weken helpend in een hospitaal. Ze studeren vroedkunde en wilden hier veel bijleren. Ze hebben zelf geen bevalling mogen doen maar het kijken was al intensief genoeg. Ze vertelden dat de hygiëne heel slecht was (niet dat we dat nog niet gemerkt hadden in het weeshuis). Er was een hospitaaltje (waar zij voornamelijk aanwezig waren) en als je daar wilde bevallen mocht je heel wat geld ophoesten. Daarnaast was een soort huisje gebouwd voor degene die het geld niet hadden. Daar was de hygiëne en verzorging natuurlijk een pak minder! Zij zagen dus baby’s geboren worden waarvan er sommige naar ons in het weeshuis komen. Maar zij zaten in een ander district hoor, geen van hun baby’s geraakt in Bhubaneswar. Ze vertelde dat er een vrouw was bevallen van een derde dochter maar haar niet wou zien of aanraken. Ze moest het kind niet hebben. Ze weten niet wat er verder mee gebeurd is. Het was leuk om met andere vrouwen te kunnen praten over dingen die we meegemaakt hadden en omgekeerd. We spraken met hen af om hun laatste avond te vieren op het dak. We hadden een geweldige avond en sloten die af met een ijsje. We hebben hen de dag erna nog aan het zwembad gezien en hen ten slotte uitgewuifd. De Ijslandse woonde al 4 jaar in Denemarken omdat haar man daar ging studeren. Je moet dus weten dat zij op haar 18^de getrouwd is en op haar 19^de een eerste kind had. Nu heeft ze er 3, is 31 en studeert nog. We vroegen hoe ze dat dan regelde en in Denemarken is het zo dat als je kinderen hebt terwijl je studeert, de staat alles voor hen betaalt. Maya gaat volgend jaar trouwen met  haar soldaat. Die eerste september is er een groep moslims gearriveerd die meteen het zwembad verkent hebben. Daar ging onze rust! We werden vies bekeken door hun bedekte vrouwen en voelde ons ongemakkelijk. De mannen bleven op aanvaardbare afstand maar maakte ontzettend veel lawaai. Daar gaat onze rustige dag aan het zwembad. Spijtig genoeg waren ze de volgende dag ook van de partij. Op 2 september (de 2^de dag school in het thuisland) zijn we naar het strand getrokken maar de zon bleef achter de wolken. Toch kon Floor het niet laten de hoge golven te trotseren. Achteraf had ze daar wel spijt van, het zand zag OVERAL. Ze had een half uur in de douche gestaan om het zand uit haar haren te krijgen. Ideaal was het strand zeker niet. Zonnen kon je er niet en rustig zwemmen in de zee is er alleen een droom.

We zijn dus al een beetje gebruind, maar onze henna is van onze handen.

Floor aan het genieten.

Vanavond is onze laatste avond, daar gaan we eens goed van genieten. Morgen inpakken en uitchecken!

We kijken er al ongelofelijk naar uit jullie terug te zien! Onze 2maanden zitten erop!

Dé maandag - 29 augustus 2011

Dé maandag… Dé maandag waar we met een kleine tegenzin naar uitkeken, was aangebroken. Naar uit keken omdat anderhalve maand wel voldoende was om te besteden in het weeshuis en met een kleine tegenzin omdat we wisten dat we hierna de kinderen nooit meer terug zien… Maar zeg nooit “nooit”!

Na de zeer korte nachtrust hebben we de valiezen afgewerkt, in een snel tempo aangezien we de kinderen nog voor een laatste keer wilden zien. Het ontbijt bestond uit Choco Pies die we hier speciaal voor hadden uitgespaard. En nadat we een “na-filmpje” van de kamer gemaakt hebben, zijn we voor de laatste keer over het werf naar de overkant gewandeld om voor de laatste keer de kindjes en werksters te zien. Bagio had tranen in haar ogen waardoor wij het ook even echt moeilijk kregen. Iedere persoon hier is ons nauw aan het hartje gekomen en dat zorgde ervoor dat het afscheid zwaar viel. Deels daarom besloten wij het kort en bondig te houden. We gingen iedere kamer binnen om de baby’s die we hebben ververst, geknuffeld en gevoed nog eens voor de laatste keer een kus op de wang te drukken. Ook de grotere kinderen en de werksters konden niet aan onze knuffels ontsnappen. Met een zwaar hart zijn we beiden nog voor 8u in de auto gestapt die klaar stond op de oprit en reden we de poort uit. Nog eens achterom kijken en we reden de hoek om. We zeiden tegen elkaar: dat was het dan…

 Toen we in de kleine luchthaven van Bhubaneswar aankwamen, waren we reeds wat bekomen en richtten we onze blik op de drukke dag die nog voor ons lag. Na het inchecken en de security-checks hebben we ons neergezet en ademden we eens diep in en uit. We hebben het gehaald. De harde anderhalve maand hebben we overleefd!

We settelden ons al op de zeteltjes aangezien we nog een kleine 2u moesten wachten eer we mochten boarden. Charlotte hield zich bezig met sudoku’s terwijl Floor een blogbericht aan het schrijven was. Wat er nu gebeuren zal, konden we ons nooit inbeelden… Een geüniformeerde vrouw kwam ons vertellen dat er een zekere “mister Mohnty” naar ons vraagt. Onze mond viel open van verbazing, on-ge-lofe-lijk! We beseften wel dat we niet echt heel duidelijk van Mohanty afscheid hadden genomen (hiermee willen we zeggen dat we hem vandaag nog niet gezien hadden), maar dat hij ons zou komen opzoeken in de luchthaven... Dat was iets wat we echt niet verwacht hadden. De vrouw zei dat er echter maar één iemand terug naar de andere kant van de security-check mocht. Na korte beraadslaging en lichte druk van Floor keerde Charlotte met de vrouw terug naar de grote hal. Charlotte moest haar boarding pass wel afgeven om deze dan terug te krijgen met een stempel “cancelled” op. Daar schrok ze even van, maar een vriendelijke Indigo-steward vertelde haar dat ze gewoon een nieuwe kon laten afprinten. Ze moest eerst wel met Mohanty spreken natuurlijk. Het duurde niet lang of ze zag hem al staan achter het hek, in zijn typische outfit. Het gesprekje ging vooral over het feit dat ondanks hij aan de chauffeur had gevraagd om te wachtten op hem, de chauffeur ons te vroeg naar de luchthaven heeft gebracht. De waarheid is dat wij tegen de bestuurder hadden gezegd dat hij al door mocht rijden aangezien we zo vroeg mogelijk in de luchthaven wouden staan, héhé oeps! Maar we wisten niet dat Mo’ke in de buurt was! No blame for us ;)

Mohanty voelde zich een beetje slecht omdat hij niks had voor ons als afscheid omdat hij pas zo laat wist dat we vandaag zouden vertrekken. We hebben hem echter minstens een week op voorhand gewaarschuwd dat we vandaag richting Chennai zouden gaan. Door dat schuldgevoel gaf hij Charlotte een omslag met geld in, maar dat wist ze niet bij het aannemen. Ze dacht dat er een leuk kaartje of foto in stak. Had ze geweten dat er geld in zat, had ze de omslag nooit aangenomen! Wat een domper van dat “geschenkje”. Na definitief afscheid te hebben genomen, ging Charlotte een nieuwe boarding pass gaan halen en moest opnieuw helemaal door de security.

We werden nog aangesproken door een oude man die als piloot heeft gewerkt en ons zijn hele leven heeft verteld. Gelukkig moest hij zijn vlucht een uur voor de onze nemen waardoor we gespaard bleven van een waarschijnlijk vervolg. Hij drukte ons nog zijn visitekaartje in de hand en vertelde dat als we nog eens in India waren, hem moesten contacteren zodat we zijn huis konden zien. Nou ja, dat zal waarschijnlijk nooit realiteit worden, maar we namen het kaartje met een geforceerde glimlach aan om deze lieve ziel niet te beledigen. Het werden 2 zeer korte vluchten van elk iets meer als een uur. Tijdens de tweede vlucht heeft Floor een goed gesprek gehad met een Indiër naast haar. Hij was al naar Parijs gegaan maar was daar niet zo onder de indruk van. Indiërs hé ;)

Onze ongeveer 4-uur-durende tussenstop in Hyderabad hebben we nuttig gevuld. Niet alleen de tijd maar ook onze buikjes werden gevuld! MacDonalds, Coffee Bean en ander lekkers ontsnapten niet aan ons bezoek. Je moet wel begrijpen dat we al meer dan anderhalve maand niets Westers of Amerikaanse fastfood-achtige gegeten hadden. We hebben er extreem hard van genoten, wat smaakte die hamburgers ongelofelijk goed! Een grappig weetje is wat dat er enkel vegetarische hamburgers waren (spinazieburger) of hamburgers met kip of vis tussen, maar de frieten en de ketchup zorgde voor een heel euforisch gevoel! De tijd dat onze buikjes nodig hadden om te verteren hebben we geslenterd door het mooie park voor de luchthaven. Dit was heel mooi ingericht met rotsen, grasperkjes en bloemen!

- Buikjes vullen, fonke leggen!-

Toen we aankwamen in Chennai viel het ons al meteen op dat deze luchthaven kleiner was dan die in Hyderabad. Jammer, want in deze kleinere luchthaven zullen we zaterdag veel tijd moeten doorbrengen. We gaan vroeg uit het hotel moeten vertrekken en laat in de luchthaven moeten boarden. Maar hey, wij zijn zeer goed in het doden van tijd! Na het verzamelen van de bagage en de zoektocht naar de uitgang, zagen we een bordje met –hou je vast!– “Mr. Charels Dismith” op! Gelukkig stond de naam van het hotel erbij op, anders hadden we absoluut niet geloofd dat ze “Charlotte Desmet” bedoelen! We hebben de naam zelfs 3 maal gespeld in de telefoon en dan nog lukt het de Indiërs niet om het correct te schrijven. De chauffeur had waarschijnlijk een man verwacht, dat kon je wel aan zijn gezicht zien! Haha dat hadden we zo moeten filmen! Er stond dan ook nog “Mr.” voor  de naam! Pfuh, Charlotte voelde zich toch een beetje beledigd. Maar we konden er toch goed mee lachen!

Het was langer rijden naar het hotel in Mamallapuram dan we dachten, hij heeft wel een stuk verkeerd gereden. Maar het was het zeker waard! De straat waardoor we reden had leuke winkels en lokale marktjes, dus zeiden we deze plek goed te onthouden. Dat was absoluut niet moeilijk aangezien we plots halt hielden en het hotel binnen reden. De omgeving was dus al perfect (we hopen enkel nog dat we dicht bij het strand zitten), nu nog de rest. We regelden alles bij de receptie en werden begeleid naar onze kamer. We wandelden langs het propere, grote zwembad en langs 2 restaurants. De kamer is ruim genoeg, proper en de badkamer is ook goed. Het belangrijkste aspect toen we de kamer binnengingen: ZACHTE BEDDEN met kussen waarin je wegzakt als was het een wolkje! Charlotte smeet haarzelf meteen op het bed en er kwam een zucht van opluchting. Een wolk van rust en tevredenheid trok over de kamer. Charlotte was de eerste die het toilet uitprobeerde. Met een smile op haar gezicht kwam ze buiten en zei: “Ik heb kunnen doorchassen!”. Na een maand en half de wc doorspoelen met een emmer water, konden we nu eindelijk de knop des  vreugde indrukken zonder enige zorg. Het blijft wel grappig hoor, de eerste wc-rol werd opgebruikt en werd instinctief gewijs op een boortje gestapeld net zoals in het weeshuis. Daar hadden we geen vuilnisbak dus stapelde we alle flessen, rolletjes en dozen in onze kamer. De eerste opgedronken flessen vonden ook geen weg naar de vuilbak. We hebben eens goed moeten lachen met deze gewoonte en gooide alles met veel plezier in de klaarstaande  afvalmand. Deze gewoonte zullen we wel snel verleren! J We zijn heel blij met deze kamer en het totaalbeeld is perfect!

We rustten even uit en nemen ieder een lange, deugddoende douche. Het wassen leek alsof je het weeshuis van je afspoelde om aan een nieuwe week te beginnen. Proper en goed gekleed (dat was ook al een tijdje geleden) gaan we op zoek naar het restaurant om nog iets te eten voor het slapengaan. (PS: We Hadden zelfs oorbellen aan!). We volgden 2 andere blanke vrouwen en komen uit op een leuk dakterras met een heel mooi zicht. Charlotte spotte meteen een leuke vuurtoren in de verte en bleef er helemaal in de ban van. We besluiten 1 gerecht te nemen (Grilled chicken) en dat dan te delen aangezien ons lekkere fastfood-lunch ons nog op de maag lag. De 2 vrouwen hebben ons nog voor het eten aangesproken! Wij dachten er zeker ook aan om dat te doen, maar door de vermoeidheid gingen we tot de volgende dag wachten. Maar neen hoor een blonde, goed Engels sprekende, mooie vrouw kwam op ons af en stelde haar meteen voor. Ze heette Maya en kwam van Denemarken, de andere vrouw heette Rakar en kwam van IJsland. We wisselden wat basis info uit en toen we beide wisten dat we hier nog een paar dagen gingen verblijven, namen we afscheid. We waren heel moe en dat begrepen ze heel zeker. 

Eenmaal terug op de kamer, is het tijd om eens van een extreem goede nachtrust te genieten waarvan we weten dat we niet gaan wakker worden met rugpijn.

Hmmmm, slaap wel en tot binnenkort.

Alles voor de laatste keer - 28 augustus 2011

Dit is de laatste volle dag in het weeshuis voor ons en we hebben er het beste van gemaakt.

We zijn heel vroeg opgestaan zodat we ten volste van de dag konden genieten om bij te kinderen te zijn. (Ps: door de henna zijn onze handen ontzettend fascinerend!) Het was een stralende dag met vele kwetterende vogeltjes en schaterlachende kinderen. Zelfs de grote schoolkinderen waren aanwezig aangezien het zondag was en dus konden we van hun ook deftig afscheid nemen. We vrezen wel dat ze nog niet echt goed beseften dat we morgen weg zouden zijn…

De voormiddag bestond voornamelijk uit verversen, wassen, voeden, spelen, knuffelen, wiegen enzovoort. De namiddag was heel wat anders. Na onze laatste keer rijst met kip (*zucht van opluchting*) hebben we elke baby eens goed vastgepakt, elk kind eens goed in het rond gezwierd en elke vrouw een leuk cadeau gegeven. We hadden enkele kleine spulletjes gekocht voor de vier baby-kamer-vrouwen omdat we hun werk zo bewonderen. Ze kregen elk: een zak karamellen (om te genieten), 12 wasknijpers (om hun was tegen de wind te beschermen), een kleurige waslijn (voor de fun) en een grote doos lekker riekende talkpoeder (…om lekker te ruiken natuurlijk!). We hadden ook een aftrekker gekocht zodat ze hun rug een beetje konden sparen elke keer als het weer eens binnen regende. Deze zullen ze moeten delen met hun viertjes. We hebben wel het gevoel dat ze er blij mee waren.

Schria (Links) en Ghuruari (Rechts)

 Prianca (Alias: Dikkie!)

Charlotte had nog een zak vol kleren mee van thuis die ze hier in het weeshuis kon laten en Floor heeft ook haar steentje bijgedragen door vele potloden, parfumstaaltjes en ballonnen mee te nemen. We hebben de potloden rechtstreeks aan de kinderen gegeven, maar de kleren hebben we via een tussenpersoon (Poppy) moeten regelen. Jammer genoeg had Charlotte de gemiddelde leeftijd van de kinderen overschat en waren de kleren te groot voor hun, maar hey: een t-shirt kan ook als jurkje gedragen worden he! De kinderen, zowel jong als oud, waren in de ban van de ballonnen. We hebben er een paar opgeblazen in het weeshuis zelf en dan was het de bedoeling dat de ballon de grond niet mocht raken. Er kwamen echter steeds meer en meer kinderen bij, hoofdzakelijk ouderen, waardoor we genoodzaakt waren om het spel buiten verder te zetten. Na een tijdje kwam er ons iemand waarschuwen dat Mohanty ons wou spreken in zijn bureau. We stonden klaar om zijn kantoor binnen te stappen tot Poppy ons vertelde dat we moesten wachten tot hij zou komen. We wachten en we wachten. Na een dikke 10 minuten hebben we besloten om de ballonnen op te blazen in de kamer en dan later in één keer vanaf het balkon naar de kinderen te gooien die beneden mee stonden te wachten (wij op Mohanty, zij op ballonnen). Toen Mohanty dan eindelijk buiten kwam, ging het gesprek enkel over dat Poppy de taxi voor morgenvroeg geregeld had en hij wilde zich wat goed praten over de slechte communicatie. Sarat is vandaag ook nog speciaal naar hier gekomen met zijn zoontje omdat Mohanty ons de belangrijke informatie (over ons hotel, ons vervoer, onze vluchten) nooit door gegeven had als Sarat hem dat vroeg. Maar goed, alles is in orde nu en we zijn zeker van transport van de luchthaven in Chennai naar het hotel. Charlotte haar lieveling, Mathias, heeft nog eens met skype kunnen bellen. Wat doet het elke keer zo een deugd om met het thuisfront te kunnen communiceren.

Nog een beetje aan de valiezen gewerkt en door het kriebelend gevoel in onze buikjes pas heel laat in slaap gevallen. We kijken al zo uit naar de heerlijke bedjes (hopelijk) van Mamalaa Heritage!

Een levend kunstwerkje - 27 augustus 2011

Jipiieeeh! 27 augustus! Op deze dag ging de politie-vrouw ons meenemen naar een Parlour (Lokaal beautysalon). Mo’ke heeft ons heel laat gewaarschuwd maar ze ging de auto pas tegen 15u30 sturen. Tijd genoeg dus om al eens aan onze zak te denken. Zowat al onze kleren stonken naar zweet, stof, baby’s, melk, uitwerpselen of schimmel van de stoffige kamer. Over ons lijk dat dat zo terug onze zak in ging, dus aan het werk! De voormiddag en een stukje namiddag werd dus volledig gevuld met het wassen van onze kleren. Maar waar gingen we zo een grote troep was hangen? Normaal gaan we dat mooi op het dak van het weeshuis hangen waar het in volle zon op een uurtje droog is. Maar we trokken er de namiddag op uit en de regen kan hier snel opkomen. Het terrasje aan de andere kant van onze kamer werd door ons uitgekozen tot winnaar. Het is overdekt en heeft haakjes voor de waslijnen. Die zijn we subtiel aan de overkant (het weeshuis) gaan “stelen”. Het dak hangt vol met lijnen dus eentje konden ze wel missen ;)

Het werd wikken en wegen welke kleren in de risico-zone mochten hangen en welke niet. De risico-zone bevindt zich aan de rand van het terrasje waar het binnen kan regenen. Het was een heel karwei, eerst kleuren scheiden van donkere was. Dan telkens een emmer water laten lopen waar we waspoeder in deponeerden om dan vervolgens goed te schrobben. De emmer was direct terug vuil en dus moesten we per 6 kledingstukken een nieuwe gebruiken. Charlotte spoelde ze nog uit onder de kraan en samen wrongen we dat overbodige water uit ons textiel. WHO LET THE DOGS OUT? Klonk uit onze boxen en het werd een natte voormiddag.

 Onze ingenieuze waslijn.

Toen de auto gearriveerd was werden we overdonderd door de koude airco en een nieuwsgierig gevoel. We kwamen aan bij haar huis en werden naar binnen geleid. Dat heeft een tijdje geduurd want een witte keffer zorgde ervoor dat wij liefelijk uit de buurt bleven. Toen onze niet-zo-favoriete-hond verwijderd was konden we weer opgelucht ademhalen. De vrouw vertelde dat ze in het beautysalon (parler) 4000 rupies vroegen. Dat is ongeveer 60 euro! Dat gingen we mooi niet betalen en dat wist ze wel. Ze vertelde dat je daar voornamelijk naartoe ging als je trouwt, verwennen mag je jezelf wel op zo’n belangrijke dag! Dus had ze zelf henna gekocht en vriendinnen uitgenodigd die er creatief mee konden omspringen. De ene vrouw was al wat ouder met een enorme bindi (een echte, van poeder) en droeg een bril om de henna aan te brengen. Zij koos voor subtiele bloemen en niet de hele arm. De andere vrouw was bijna het tegenovergestelde, zij was jong en zorgde ervoor dat er niet veel huid meer overbleef aan de andere arm. De hele tijd door werden we overspoeld met water, thee, driehoekige deegdinkjes met “ketchup”, tofu-achtige brokjes met paprika en een zoet bolletje. We werden dus echt verwend! Er kwamen nog meer vrouwen bij en terwijl wij gefascineerd toekeken, tetterde ze erop los. In totaal waren we met 7 vrouwen in 1 huiskamer. Het waren heel gezellige vrouwen maar ze zijn niet zolang gebleven. Tijdens het drogen van onze armen, bracht de politievrouw nog wat kleine details aan op onze voeten en daarmee was de henna-kous af.

Onze henna-voeten, want de handen blijven een verrassing! (ps: de armen zijn 10 000 keer schoner)

We waren zo in onze gesprekken verstrikt dat de henna te lang gedroogd heeft waardoor we het er niet meer afkregen. Normaal is hij vochtig en moet je het met een mes afschrapen van he huid. No way, een half uur hebben we aan die wasbak staan pellen aan onze armen en de hele vloer was bevlekt. Niet dat dat voor haar een probleem vormde, er werken 10 dienaars in het huis. Die snellen naar je toe vanaf zij hun naam roept. Ongelofelijk zo’n hulpjes! In het begin was dat echt wel onwennig, je wil het dan echt zelf doen om hen te helpen maar je moet opletten dat je haar niet beledigd. Wat deze mannen doen is ook hun werk en ze verdienen er geld mee. Daarom hebben we onze gedachten ervan afgehaald en genoten. We kregen nog custard met banaan, appel en  rode gelei en bedankte de familie toen uitbundig. Hun bestuurder bracht ons terug naar het weeshuis waar we absoluut geen honger meer hadden. Langs de keuken passerend (om te zeggen dat we geen avond eten nodig hadden) gingen we nog even naar de kinderen om ons dan op te sluiten in het kantoor voor wat internet en een telefoontje van Floor’s ouders en familie ( BBQ).

Wat een dag, wat een avond, wat een korte nacht. Slaapwel!

Het leven om 6u s'ochtends - 24 augustus 2011

Onze bevindingen van de korte nacht:

Iedere ochtend vertelt een van de vrouwen over haar nacht. Orchona crying, Prianca crying, Shria crying, Odito crying. We hielden ons hart dus vast voor deze ervaring. Toen we toekwamen in de kamer was ons “bedje” al klaargemaakt. Een mat op de grond met een doek erover. We sliepen al een maand op een matje dus veel verschil ging het niet zijn. Van het moment dat Bagio ons zag liep ze naar het bed en een kleine 5 minuutjes later lag ze al te ronken! Ze heeft het er eens goed van genomen nu ze wist dat haar kamer in goede handen was ;)

Wat betreft haar waarschuwing over alle huilende baby’s hebben wij er gelukkig maar eentje gehad. Shria (Charlotte’s favoriet) kon de slaap niet vatten en zette telkens dat ze wakker werd, haar keel open. 1 papfles heeft ze in 4 intervallen naar binnen gewerkt. En Bagio? Die sliep rustig verder. Uitslapen kennen ze hier zeker niet, om iets voor 6 in de ochtend gingen de luiken onverbiddelijk open en werd iedereen wakker gemaakt. De kat die ’s nachts naar binnen had willen kruipen was nergens te zien en nadat alle baby’s nog eens te eten hadden gekregen, dropen we af naar ons vertrekje waar we stiekem nog een uurtje inhaalden. Toch maar mietjes, die Belgische meisjes. De rest van de dag verliep rustig… heel rustig ;) Het heeft trouwens nog de hele dag geregend waardoor we het huis niet meer verlaten konden.

De lokale markt

Op 25 augustus moesten we nog wat inkopen doen voor de vrouwen en besloten we de “winkel” te laten voor wat hij was en trokken we naar de lokale markt. We hebben dat 3 keer aan de toek-toek chauffeur (zelfde als dat we al hadden, toevallig) moeten uitleggen eer hij dat wilde geloven. En toen we er toekwamen waren we meteen overdonderd. Zo veel volk! Het leek wel een zaterdag namiddag in Brussel, IN de solden! De lokale ATM was onvergetelijk. Terwijl op de deur in alle talen uitgelegd staat dat je alleen moet binnengaan en met niemand anders, stonden die Indiërs met 10 man in dat kotje (zonder airco). Terwijl Charlotte aanschoof zorgde Floor ervoor dat het kotje, nadat het leeggelopen was, ook leeg bleef. We hebben het al in Jaipur voorgehad dat een man bij in het kotje kwam om ons te “helpen”. Maar er zijn ook veel minder aangename dingen aan de lokale markten. De geur buiten beschouwing gelaten ;) Een vrouw kwam met haar kind bedelen maar was ongelofelijk opdringerig. We liepen rustig door in de hoop dat ze zou weggaan. Maar ze bleef ons toeroepen en nam op een bepaald punt Floors arm vast. Die werd met een verwonderd gezicht deskundig verwijderd waarna ze onze zak vastnam. Dat was de druppel die Charlotte’s emmer deed overlopen. Ze nam haar hand en zei nu heel duidelijk: NAJ. Door deze overtuigende nee, liet ze ons gelukkig met rust. Maar ook in een klein, druk straatje liep een oude op Floor af en riep met een mond vol rode tabak (waardoor we de teksts amper herkende) I LOVE YOU! Een beetje geschrokken deinsde Floor terug en zocht Charlotte’s hulp. De man liep snel verder en we zette onze tocht voort. Wat een avontuur toch telkens die markten! Nadat we een toek-toek konden strikken keerden we naar het weeshuis weer. Daar moesten we zo onopgemerkt mogelijk naar de kamer glippen om de aftrekker nog niet te laten zien. Hebben we dat al verteld? De vrouwen hier moeten op hun hurkje met een bundel van takken en klein vuilblikje de ondergelopen gangen ontwateren. Een aftrekker is dus HET ideale cadeau voor hun rugje! Het werd nog een rustige avond bij de baby’s en we keken al een stukje Slumdog Millionaire. Full moon!

Even waarschuwen

We willen jullie toch even waarschuwen dat we de laatste 4 posts niet meer herlezen hebben. Excuseer ons voor fouten en vergeef ons. 

Dikke kusjes en groetjes 

de reizigsters

7 Muggen in 1 klap - 22 Augustus

22 augustus 2011. We zetten onze eerste stapjes na het ziekteverlof. Charlotte zag meteen een slang over straat kruipen, Floor kan het wel niet bevestigen ( ze was nog snel haar lenzen gaan aandoen) maar ze gelooft haar zeker. Even stond ze aan de grond genageld maar lang was het beestje niet te zien.

We verlaten het weeshuis om een toek-toek te zoeken op straat. Bestemming: Lewis Road, Discover Tours. Uit de miljarden Riksja’s hebben we er toevallig de man uitgevonden die ons de vorige keer ook naar dat adres heeft gebracht. Niet dat we dat eerst doorhadden hoor, we dachten dat de man zat te grappen. Maar toen hij ons keurig voor de deur afzette wisten we dat het menens was. We hebben onze vlucht betaald en beslisten dan eens op restaurant te gaan. Voor het eerst in een maand en half nog eens deftig eten, we stonden al te trippelen. Maar zelfs het kaartje van de Lonely planet kon de chauffeurs niet wegwijs maken. Uiteindelijk hebben we ons naar een vrij groot rond punt laten brengen waar we wel iets gingen vinden. Het restaurant leek op het eerste zicht veelbelovend, heel kitcherig met veel versiering en slecht zittende stoelen. Het heette Hare Krishna en was vegetarisch. De menu kaart had een handleiding nodig maar we hebben er uiteindelijk toch iets in gevonden. Jera Allo, een soort bloemkool (3 trosjes), gebakken patatjes, gevulde tomaat (verschrikkelijk!), rijst en naan. Het viel echt tegen en ze hadden er niet eens gewone zwarte thee. Maar die domper hebben we weg gekregen door wat winkels te vinden. Vrouwen hé ;)

We hebben ook nog veel gewandeld en verschillende lokale markten gevonden. Echt kleine strooien hutjes waar ze zelf ook in woonden. Ook hebben we de grootste straat-uitdaging tot nu toe aangedurfd. Een kruispunt met een brug en het was spitsuur! Samen komen we door alles maar Charlotte had deze keer wel wat overtuigingskracht nodig. Floors advies: Charlotte, observeren en oversteken! Plots viel er ons tussen het “shoppen” door iets in het oog… Een roos ijssalon! Voor we het eigenlijk beseften stonden we al binnen te waterbekken. We zijn buitengekomen met een pot amandel-dadel-ijs. (Floor hoort haar papa al watertanden!)

Op 23 augustus kwam er wel heel speciale verrassing, er waren 3 vrouwen bij die de 4 vaste zouden helpen. Sunita, Djomuna en Monosmina zijn hun namen. ( Nu werken we al een paar dagen met hen samen en we kunnen zeggen dat we niet zo goed overeenkomen. Met de 4 andere vrouwen is er een goede band gegroeid en tegenover hen hebben we ons een maand lang moeten bewijzen. De komst van deze nieuwe dwingt ons precies hetzelfde opnieuw te doen. Maar dat willen we niet, we hebben het hard genoeg gehad.) Maar we laten ons niet doen en zetten door. De komst van deze jonge vrouwen betekent minder werk maar daardoor niet speciaal beterschap voor de kinderen. De vrouwen nemen het concept werken niet zo serieus en hebben het slagen en roepen al snel onder de knie. En wij moeten er met onze eigen ogen op toezien hoe deze nieuwe generatie helpsters de oude, non-progressieve methoden kopiëren. Dat er minder werk is, is heel goed nieuws voor de werksters maar niet speciaal voor ons. Er is nu meer tijd om elke baby eens goed te knuffelen en meer met de kindjes te spelen, maar we hielden van de druk en al het wassen. Charlotte vond een kleine leguaan op het dak. We kennen de precieze naam niet van dit beest maar het is precies een kleine leguaan met een kraagje. Niet getreurd, we hebben er genoeg foto’s van om het thuis te determineren en er een National Geographic mee te vullen. En als we dan toch over diertjes bezig zijn kunnen we je nog meegeven dat het hier zelfs niet mogelijk is even naar het toilet te gaan zonder iets mee te maken. Charlotte denkt eens even de kamer uit te stappen en geeft Floor een klein gilletje dat gaat als volgt: “Floor, nu MOET je echt komen kijken!” En inderdaad op de trap aan onze deur, op een kleine 10 meter zit een reusachtige witte aap met gelige ogen. PAK DE CAMERA!!! Maar zo simpel was het niet, Charlotte bewaakte de deur want ze was niet van plan onze gespaarde koekjes op te offeren aan dat beest. Floor vluchtte naar binnen voor de camera maar toen we allebei paraat stonden zagen we uit onze ooghoeken een hond op de aap afstormen waardoor deze vervolgens op ons afkomt. In 1 grote sprong overbrugde deze springer de 10 meter en door Charlotte’s reflex kreeg hij de deur op zijn gezicht. Hij springt nog een etappe verder naar de boom aan ons raam. Vanuit de kamer hadden we een goede foto maar het kon nog beter. Floor waagt zich met de camera op 3 meter van de aap. Deze toont zijn gigantische snijtanden en springt naar haar toe op de balustrade. Floor stond niet veel later met trillende beentjes in de kamer met 1 wazige foto maar wel een herinnering voor het leven. 

Terug naar het weeshuis. 3 vrouwen bij is goed nieuws maar niet het enige. Priodordjini van de eerste kamer is die dag geadopteerd en bracht haar eerste avond door met haar nieuwe familie. Super goed nieuws en het zagen er heel goede ouders uit. Hier duurt het maximum 2 maanden en je kan je eigen uitgekozen baby mee naar huis nemen! Maar bij goed nieuws komt ook altijd slecht. Er zijn 4 baby’s bij. We zagen het laatst bijgekomen baby’tje en dit wordt heel moeilijk te beschrijven. Ons eerste gedacht was hé een kindje bij. Toen we het beter zagen sloegen we onze handen uit reflex voor onze mond. Dit kindje was niet zomaar ondervoed. Eerst deed het ons aan Afrika denken maar toen het recht stond (met hulp), werd het beeld voor onze ogen steeds erger. Nu kwamen de verschrikkelijke beelden van Auschwitz boven. Dit kind paste perfect in het plaatje. Beentjes van een kleine 2 centimeter dikte. Amper vlees rond de botten laat staan een milligrammetje vet. Op foto’s zijn zo’n beelden altijd afschrikwekkend maar we hadden niet gedacht dat we het ooit met eigen ogen gingen zien, laat staan vasthouden. Dit kind is net aan de dood ontsnapt. Nu vinden we het natuurlijk wel erg dat we vertrekken, dit kindje zouden we graag eens binnen een maand willen zien! Dit gruwelijk beeld zal onze dromen de komende nachten komen verstoren. Maar veel rust zullen we vannacht toch niet vinden, we gaan officieel onze eerste nacht in het weeshuis slapen! Wens ons veel geluk en we houden jullie zeker op de hoogte wat het ons bijgebracht heeft!

3 Wel heel speciale dagen - 15 augustus 2011

11 Augustus. 11 Augustus… Er was iets speciaals die dag. Maar wat? Iets dat zich in de Vlaanders onttrekt. Een feestdag? Zeg dat wel! De verjaardag van Irene de Hertogh werd hier niet in het ongewisse gelaten! Er werd (zoals altijd op 11 augustus) hard aan ons Irene gedacht en we zeiden vaak tegen elkaar:  “Wat zou ze nu aan het doen zijn?” Een sms’je is eenvoudig maar op dat moment de enige communicatie ter onze beschikking. Maar in onze blog moet ze zeker eens vermeld worden, deze grote fan! Ireendje, we hebben enorm veel aan jou gedacht (we denken hier wel meer aan het thuisfront hoor) en we wensen je nog eens een schitterende 18^de verjaardag toe! Maar we hebben hier tijd genoeg om verrassinkjes te verzinnen en ze worden ge-wel-dig! 11 September wordt een vrolijke dag! Ground Zero toveren wij om naar Ground Irieno.

Maar… er is op die speciale dag nog iets gebeurt…

We kregen hier het schitterende idee onze dvd’s op de lokale computer af te spelen. Ver van onze vertrouwde kamer en helemaal alleen in het bureau. Charlies Angles stonden op het programma en wat hebben we genoten! Met onze oreo’s en wat water kon ons geluk niet op. Maar dat was nog niet alles. Koppige Floor probeerde (nu de computer toch aanstaat) om het internet nog eens te starten. Het zou toch weer niet werken. MAAR neen hoor, het werkte! Jipiiie! Charlotte Charlotte ik ga de USB halen en we loaden direct de blog up! Dat het ondertussen 12u middernacht was kon ons niet schelen, het internet werkte! Floor stond met goede moed op, liep naar de deur en deed het binnenslot open. Maar de deur liet zich niet openen. Wat moet dat? Ze hadden ons van buiten opgesloten! Je moet weten, ze werken hier niet met klinken alleen zo schuifsystemen. Voila daar zaten we dan opgesloten in het kantoor van het weeshuis om 12u15 middernacht ondertussen. Ok, geen paniek we komen hier wel uit! Roepen? Bonken? Tieren? 

HAAAALLLLOOOO HEEEELLLOOOO WOEHOEEW HEEEEEEEEEEEEEEEELLLLLPPP!! Niets hielp… de vrouwen in het weeshuis zijn selectief doof voor geschreeuw van baby’s, kinderen en nu dus ook buitenlanders. Een nachtwaker? Jaja die is er, in een diepe slaap verzonken. We hebben getierd en geroepen, steeds luider en luider. Vuisten op de deur en scharen op het metaal werden in de strijd geworpen. Hoe gingen we ons hier installeren als we moeten blijven slapen? Op een stoel of op de grond? Uiteindelijk om iets voor 1u ’s nachts doen 2 vrouwen toch de moeite om een kijkje te komen nemen. En wat vonden ze? 2 uitgeputte sukkeltjes die het bijna hadden opgegeven. Er kan alleen gebeld worden op de telefoon in het kantoor en dus niet omgekeerd. Mohanty of zijn secretaresse hadden we dus toch niet kunnen bereiken. Helemaal geklutst door de emoties druipen we half lachend af naar onze kamer. Wat een avond!

13 Augustus… We trekken erop uit! Niets speciaals, naar het postkantoor, de winkel en terug. Maar het werd toch een dag vol avontuur. Om te beginnen zagen we ’s morgens Mohanty lopen en waarschuwde we hem dat we naar een postkantoor moesten gaan. Bestaat dat in Bhubaneswar? Hij antwoordde eerst naast de kwestie en zei opeens dood gewoon dat de politie-familie hier binnen het uur was. Wie een fervent lezer is van onze blog herinnert zich de avond dat we hen thuis gingen bezoeken. We hebben op hen gewacht en de vriendelijke vrouw vertelde dat het Raki-day was. Raki? Dat meisje van het weeshuis? Nee Raki-day of Rakshmilaye is, een dag waarop je mensen een bandje ombindt en zo duidelijk maakt dat ze onder jouw bescherming staan. We kregen er verschillende aangebonden en ook een zoete bol, die we subtiel aan de kinderen doorgegeven hebben. Dan konden we eindelijk vertrekken naar het postkantoor. Het was heel moeilijk een toek-toek te vinden omdat het een feestdag was. Poppy (een helpster van het weeshuis) legt uit aan de chauffeur dat we een postkantoor nodig hebben en weg waren we. Hij wilde wel niet wachten maar zei dat de winkel een beetje verder naar links en dan naar rechts was. Het postkantoor was onbeschrijfelijk! Hoe kunnen onze brieven ooit tot in België geraken? Het leek wel dat ze daar al verloren gingen! We bleven met een kritisch oog bij het wegen van de brieven en stempelen van de postzegels staan. Floor herinnerde zich een verhaal waarbij een vrouw van een snoepwinkel haar vinger bij op de weegschaal legde om het snoepzakje duurder te verkopen. Wij zouden ons niet laten doen. De stempelaar met Parkinson (wat het postzegelplakken en stempelen al bemoeilijkte)  had ook een lichte vorm van Alzheimer want hij vergat maar liefst 3 brieven te stempelen. Gelukkig waren wij er om hem op die bevende vingers te tikken. We besliste samen dat we die voeten onder ons lichaam eens gingen gebruiken en naar de winkel gingen stappen. Wat een gedacht in India! We hebben eerst een half uur een baantje gevolgd om uit te komen op een grote snelweg. Die hebben we gedurende minstens 2 uur gevolgd. Wat we toen allemaal beleefd hebben komen jullie zeker nog te weten! Uiteindelijk herkende we echt de weg maar we zaten wat straten verkeerd. Toen we langs een weg “restaurantje” passeerde, dronken we ons wat moed in met een frisse cola en vertrokken de straat af. Toen we na 3 kwartier aan het einde van die straat kwamen en nog steeds geen winkel hadden gezien, hebben we onze broek opgerold om een toek-toek te strikken. Nee, dat hebben we niet gedaan maar we hebben wel een toek-toek gevonden ;) 

De winkel hebben we uiteindelijk gevonden en we hebben ons eens goed laten gaan. De weg terug wordt steeds simpeler en simpeler, we hoeven zelfs het adres niet meer te tonen. We doen een high 10 als we aangekomen zijn en het er weer levend vanaf gebracht hebben. India sloot onze dag af met een volle maan, waar we haar heel dankbaar voor zijn. 

Ondanks de volle maan was de nacht niet zo fantastisch. Floor is ziek geworden en heeft er 6 dagen over gedaan om te herstelen. Vriendinnetjes steunen elkaar door dik en dun dus heeft Charlotte het klaargespeeld om 2 dagen later bij te springen zodat we met zen 2tjes gezellig konden uitzieken. Dat is echte vriendschap! ;) Maar nog even over 15 augustus, Charlotte was toen nog tip top in orde en heeft de Onafhankelijkheidsdag mogen vieren. De kinderen moesten om te beginnen niet naar school en hebben een hele dag gedanst. Ook Charlotte werd verplicht haar dance moves boven te halen! Er was een debat tussen de jongeren en een wedstrijdje zingen. Charlotte kreeg een ereplaats in de jury en deed dat enorm goed! Het gedjingel djangel van de Indische muziek kreeg nu een mooie kinderstem en Charlotte was aangenaam verrast. Er kwam een welverdiende winnaar uit en iedereen kreeg snoepjes. Ook wij kregen koekjes met appelsien die we met veel plezier doorgaven aan de kinderen.  De versiering van deze dag bestond uit een vlaggenmast met wapperende, Indische vlag en een tafeltje met 3 in bloemen gehulde portretten waaronder we alleen Ghandi herkende.

Nog meer leuke weetjes - 14 augustus 2011

Nog een ander leuk weetje is dat we een klein meisje hebben leren lopen. Haar naam is Méka en ze is echt reuze schattig! Rechtstaan kon ze al mits er iets binnen handbereik was, nu kan ze al van punt A naar punt B wandelen. Fantastisch toch om zoiets voor elkaar te krijgen?! Bij deze lieve meid is het ons gelukt, maar er is in dezelfde kamer een jongetje, Babu (of Kana dat is zijn tweede naam) en hij kan nog niet eens rechtop zitten. Dat zou geen probleem zijn geweest als hij jonger was als Méka, maar daar schuilt net het probleem: hij is reeds ouder als haar. We vermoeden dat er iets mentaals aan de hand is bij hem, maar toch verliezen we de moed niet! We nemen Babu elke dag bij ons en leren hem recht zitten en rechtop staan, want wandelen is nog net een stapje te ver (let op het woordgebruik ;p). In deze zaak boeken we niet de resultaten waarop we hoopten, maar jah. Ooit zal hij het wel leren, zeker?!

Wat ons onlangs pas is opgevallen, al wandelen we er elke dag onder, is dat er zich een mangoboom op het werf bevind. Hmmm, Charlotte hoort Julie al jaloers waterbekken. Er groeien echter nog geen grote, eetbare mango’s aan dus het is nog steeds een noodzaak om deze op de markt te kopen. Soms hebben we geluk en smaken de mango’s HEERLIJK… maar voor hetzelfde geld kan de mango absoluut NIET smaken! Zonde van de mango en ook met de appels en de bananen is het hetzelfde liedje. Toch laten we ons hierdoor niet uit het lood slaan en hopen op betere de volgende keer.

Toen we eens tijdens een voormiddag een paar dagen geleden kamer 1 binnen gingen, viel ons iets heel ergs op. De knieën van Guruari –een meisje, nog een baby!– waren eerstegraads verbrand. Het was afschuwelijk om naar te kijken. De vrouw van die kamer, Bagio, legde via gebarentaal uit dat Guruari die nacht had liggen woelen op het plastic. Het ziet er al veel beter uit, maar de knieën gaan volgens ons nooit meer hun normale kleur terug krijgen. Toen we erop zijn beginnen te letten, viel het ons op dat veel baby’s hun achterwerk rood zag van het schuren. Sinds het besef dat plastic zo iets kan aanrichten, zijn we niet meer zo een fan van die zeilen onder de baby’s. Eerst leek het ons een slim idee zodat de pis en andere lopende uitwerpselen niet in de matras konden dringen, maar nu… We zorgen er dus voor dat er steeds een doek tussen de baby en de plastic ligt, liefst een zo groot mogelijke doek zodat ze erop blijven liggen, zelfs als ze woelen.

Het is inmiddels al een paar dagen geleden, maar het is misschien toch de moeite om jullie mond van verbazing te laten open vallen. We gaan het hebben over schimmel, dus gevoelige lezers, gelieve dit stuk over te slaan. Dus schimmel… Op alles wat je je kunt inbeelden. Op onze schoenen, onze mango’s, ons tafellaken, onze bananen, onze kleren, onze appels, Floor haar horloge, … De schimmel op het eten is natuurlijk anders dan de schimmel op al de rest, die ziet eruit als een lichtgroene (ongeveer lichte muntgroen?) waas over de stoffen dingen. Op onze leren sandalen lijken er weer allemaal stippeltjes in te zitten. Prettig is anders! Als oplossing hebben we besloten om alles nog eens deftig te wassen in heet water –Floor heeft zo bijna haar hand verbrand!– en dan in de zon te laten drogen zodat er zeker geen schimmel in komt. Pas als de kleren helemaal droog waren, hebben we ze terug in de kamer genomen. Geen schimmel meer te bespeuren. Ah ja, over dat speuren gesproken, hoe zijn we op de schimmel gekomen? Want als je niet deftig kijkt dan zie je de schimmel amper. Het was onze neus dat ons erop wees. Het was die dag schitterend weer en alle vrouwen hingen de babykleertjes en doeken op het dak te drogen aan waslijnen. Dus wij –hop– ook het dak op en al de kleren opgehangen. Daarna ging alles weer zijn normale gangetje, buiten dat Floor zich vroeger terug trok naar onze kamer wegens ziekte. Toen Charlotte net binnen was, merkte Floor op dat het begon te regenen, dus Charlotte liep zo snel als ze kon naar het dak om de kleren te grijpen en om ze in veiligheid te brengen. Ze hielp ook met de andere kleertjes droog te houden, wat een heel karwei is want de enkele regendruppels evolueren binnen 10 seconden naar een echte stortbui. Gelukkig was het merendeel van de kleren reeds droog en schimmel-loos. Yes, 1 voor ons – 0 voor de schimmel! Ps: deze avond hebben we ook in het kaarslicht moeten doorbrengen aangezien de elektriciteit weer uit gevallen was. Hoe romantisch!

Het is ongelooflijk wat we hier mogen meemaken wat betreft officiële regelingen. Prianca –een baby meisje uit kamer 1– zal worden geadopteerd. Dat is goed nieuws, zeer goed nieuws. Prianca verdient het, want ze is zo een dikke, lieve, speelse lach-baby! De down-side aan deze vreugde: er gaat er 1 weg, maar er komen er 2 bij. Het weeshuis doet super werk, chapeau dat ze zo een moed erbij kunnen houden. Dat tweejarig kindje waarover we gesproken hebben de 6^e augustus (zoo-dag) is er 1 van en het ander is een pasgeboren baby. Die baby kan onmogelijk ouder zijn dan 2 weken, want het heeft nog een klem op het stukje navelstreng. Hartverscheurend! Hoe kan iemand nu zo een mini en hulpeloos baby’tje achterlaten gewoon voor deze zijn sociale status?! Want dat is het he, hun sociale status. Als we soms eens in de dossiers kijken dan valt het op hoeveel kinderen er worden achtergelaten wegens de reputaties van de ouders. Denk daar maar eens over na de volgende keer als je je zorgen maakt om wat anderen van je denken!

Weer veel te vertellen- tot 14 augustus 2011

Er is weer heel wat gebeurd de voorbije dagen, maar eerst moet er ons iets van het hart. We zitten momenteel op een bepaald punt… We zijn onze wens om zo snel mogelijk naar Chennai te reizen helemaal kwijt en kijken er zelfs al met tegenzin naar uit. Het weeshuis is ons al sluipend naar het hart gekropen. Het besef van het afscheid doet ons nu al heel veel pijn, wat zal dat geven op de dag van het vertrek?! Maar goed, dat is pas voor binnen 2 weken, het woord “weekjes” is meer van toepassing, want de tijd vliegt voorbij! Het beste bewijs daarvan is dat we elke dag achterstaan met de kruisjes op onze zelfgemaakte kalender. Nu zullen we even op de leukere feiten overspringen.

10 augustus was er een spannende pauze in onze dagelijkse routine van baby’s verzorgen en kindjes entertainen. Er hing namelijk bezoek in de bomen. Onuitgenodigd bezoek, maar buiten de honden had niemand bezwaar tegen deze sierlijke beesten. Sierlijk? Onuitgenodigd? In de bomen? We hebben het hier over apen (monkoro’s in het Urea)! Mooie apen, niet zo een enge wezens zoals bavianen of makapen. Neen, grote apen met een soort beige vacht en een zwarte snoet. Er waren er een zestal van. Het feit dat de apen zo groot waren en zo dichtbij in de bomen zaten, was schrikwekkend voor ons! Toch werden ze na een tijdje vrij tot zeer saai, ze deden niets. Dus probeerden we ze in beweging te brengen door op het dak te kruipen en Floor erop af te sturen. Njah, wij hadden meer schrik van hun dan zij van ons dus bleven ze doodleuk op hun luie gat zitten. Toch hebben we er leuke kiekjes en filmpjes rond kunnen maken!

2 dagen (12 augustus) erna hebben we “gezamenlijk geluncht tussen de vliegen”. Daarmee bedoelen we dus dat we een middagmaal hebben genuttigd op de grond samen met de kleuters en wat heeft het ons gesmaakt! Er was blijkbaar een koppel langsgekomen die hun eigen kookploeg mee had en deze heeft een hele maaltijd geprepareerd voor iedereen hier, inclusief wij! Enkel de schoolmeisjes konden er niet bij zijn aangezien het een schooldag was. De maaltijd zelf bestond uit rijst met de normale gele brij, maar daar kwam nog eens een lekkere zoet-zure rode saus met dadels bij, gebakken aubergines –of dat dachten we toch– en (aan)gebakken aardappelen die de Indische frieten zouden moeten voorstellen. Wij denken dat jullie echt geen flauw benul hebben van hoezeer wij naar een goed pak friet uit kijken of naar een goeie biefsteak of een zelfgemaakte lasagne of … Het lijstje van voedsel dat we zodra we thuis zijn, willen eten is lang en doet ons reeds waterbekken. We aten deze sobere maaltijd met onze handen op waardoor we met al onze zintuigen konden genieten van dit heerlijke voedsel. Jammer genoeg vonden de vliegen en mieren het ook lekker ruiken en hoopten een beetje mee te mogen bikken, fout gedacht jongens! ;)

Wat ook nog met voedsel te maken heeft, zijn life-saving-noodles. Waarom eren wij nu in godsnaam noodles op onze blog en waarom life-saving? Wel, zoals jullie al gelezen hebben, is het eten hier niet fameus en krijgen we er ook geen grote porties van. Dus hebben we besloten om buiten koekjes, water en confituur ook nog noodles te kopen. Instant ready noodles, wel te verstaan. Als we dan eens een kleine honger hebben of als onze lunch ons geen voldoening gaf, dan gaan we met een lege fles naar de keuken om heet water te gaan halen waarmee we onze noodles warm maken. Soms hebben we geluk en is het water heet, maar er zijn al ettelijke keren geweest waar we toch met een honger bleven zitten omdat er geen warm water beschikbaar was. In de winkel wisten we natuurlijk nog niet welke noodles lekker waren en welke niet – tegen vandaag weten we dat wel: Reliance Select Instant Noodles. Het pakje laat wel niet blijken dat het gaat om lekkere noodles, neen je zou eerder denken dat er van die feest-stokjes inzitten die na het kraken neon-kleurig oplichten. Dat bleken dan toch heerlijke noodles te zijn die een beetje gelijken op pasta van bij ons, een BEETJE dus he! In de winkel is er toch een ruime keuze aan lange slierten. Je vind er alle kleuren, vormen en smaken van! Al hebben ze allemaal 1 ding gemeenschappelijk: het woord Masala. Volgens ons betekent het pikant. Gelukkig zit het sausje apart in een zakje bij de noodles waardoor we zelf de portie hiervan kunnen bepalen.

Het opstaan verloopt helemaal niet rustig meer. Er is elke ochtend zoveel lawaai van vogels en van de kleine kinderen die hier naar school gaan, maar dat is nog niet eens het ergste. Van zodra het half negen is, begint er één of andere rare kwiet op een drum te slaan waardoor ons het rustig soezen wordt afgenomen. Dit is absoluut niet grappig, zeker nú niet. Floor is sinds de 14^e augustus ziek, ze heeft buikpijn en koorts, dus ze probeert zoveel mogelijk te rusten. Daarom is al dat lawaai echt een tegenvaller. “Slapen is de beste remedie”. Dit bleek klaar en duidelijk het geval te zijn toen Charlotte ziek was een week geleden, maar bij Floor schijnt het niet zo hard te helpen. De eerste symptomen bij Floor waren dezelfde als bij Charlotte: koorts en hoofdpijn. Bij Charlotte was het na 2 dagen bed liggen direct om. Maar bij Floor is er ondanks koorts-werende pillen, niet veel verandering. In tegendeel zelfs, bovenop de koorts is er buikpijn bij gekomen. Laten we hopen dat het zo snel mogelijk overgaat. Toen Charlotte s avonds nog eens naar de baby’s ging kijken, gebeurde er iets heel vreemds. Normoda is 1 van de 4 vrouwen hier die een babykamer onder haar toezicht heeft en normaal gezien is zij diegene die continu schreeuwt op alles en iedereen. Ze is de minst lieve of dat laat ze toch blijken. Zij is de jongste van al de vrouwen en toch krijgt zij de meest moeilijke kamer. Haar kamer is het meeste gevarieerd wat betreft leeftijden en dus moet ze buiten melk en pap ook nog eens voor vast voedsel zorgen zodat iedereen in deze kamer gelukkig is. Wat was nu dat vreemd iets die avond? Wel, Normoda was meer dan vriendelijk tegen Charlotte! Ze had iets op straat gekocht en dat deelde ze maar al te graag met haar. Het waren luchtige ronde dingen die ze openbrak en er een brei instopte om daarna onder te dompelen in een soort lopend sausje. Dat in het geheel PROPTE (niet overdreven!) ze in Charlotte haar mond want in Charlotte haar ene hand zat een baby en in de andere een vuile luier, hmmmm smakelijk he! Maar het was echt lekker, Charlotte is er vastberaden van om die maaltijd eens zelf te gaan kopen op straat! Normoda heeft er 4 in haar mond gepropt waardoor ze zich een beetje schuldig voelde om iets wat Normoda waarschijnlijk zelf gekocht had, zomaar op te eten. Maar Normoda gaf ook een paar aan één van de kleuters. Daarna heeft ze iedereen in de kamer –Charlotte dus ook– een koekje gegeven en iets dat leek op gepofte rijst. Het smaakte Charlotte heel erg. Zo zie je maar, voor lekker eten moet je niet steeds in een 4-sterren-restaurant zijn he!

Het zwaarste beroep... Door vrouwen!

Sorry mannen, het moet gezegd worden… het zwaarste beroep wordt uitgevoerd door vrouwen! En zeg nu niet direct: “Das nie waaar!”. Want Charlotte en Floor gaan jullie eens steevaste argumenten geven! Zoek eens een beroep dat 7 dagen op 7 wordt uitgevoerd. Ja inderdaad, dat is mogelijk! Maar ook 24u op 24? En dan zonder aflossing? Ah dat dachten we al!

Deze vrouwen, werkend in het SMSS weeshuis van Bhubaneswar, werken als niemand anders. Hun job begint al in de vroege uurtjes, vanaf dat de eerste baby huilt! Koppels bij ons in België zagen al tegen elkander voor die eerste maand dat ze ’s nachts uit bed moeten, maar hier blijven er baby’s bijkomen. En daarbovenop liggen er 8 in 1 kamer… als 1 begint is de rest vertrokken. Het begint met het wassen van de baby’s en dat durven ze wel eens over te slaan. Eerst moeten ze die middelleeftijd in hun schoolpakjes krijgen. Dat is al een uitdaging op zich. Als die dan op tijd klaarstaan verzamelen ze alle papflessen om die te gaan uitwassen en steriliseren. Als dat klusje geklaard is, moeten ze elk hun papflessen uit een grote pot zien te vissen. We zijn er nog altijd niet uit wat hun precieze herkenningspunten zijn. Een rode stip aan de onderkant is duidelijk maar dat ene kleine vlekje op de hals van die ene fles en dat miniem vlekje aan de binnenkant van dat ene tuitje… verschrikkelijk moeilijk te zoeken in zo’n berg. Maar we leren elke dag bij. Als dan al die huilende petotters eindelijk stil op hun flesjes zuigen, kunnen ze beginnen aan de opkuis en verversing van de nachtelijke kakjes. Iedereen krijgt een nieuwe doek om en de bedjes worden ververst.

Dat gebeurt constant hoor, ze doen hier hun behoeftes in het rond! Als de bel gaat, zijn de 3 pannen beneden in de keuken klaar. 1 pan met rijst, 1 met een soep en 1 met linzen. Zonder gêne verlaten de vrouwen dan de huilende baby’s en gaan op hun gemakje eten. Ze zullen wel herbeginnen als ze klaar zijn. ’s Namiddags blijf je de doeken verversen, uitwassen en ophangen op het dak. Doorheen de kamers liggen de schooluniformpjes van de kinderen die hun dagelijkse jurk aangetrokken hebben en jij mag beginnen sorteren. ’s Avonds is het niet veel anders, wij zorgen wel steeds voor het sluiten van de luiken bij schemer. De tal van keren dat de elektriciteit uitvalt zitten de vrouwen met 1 kaars, een hele kamer te controleren. De kruipende kindjes, gefascineerd door het licht en lichtelijk pyromaans ingesteld, kruipen gemakkelijk tot dicht bij de kaars. De reddende Belgen zorgen er wel voor dat er geen ongelukken gebeuren. Tussen al die activiteiten maken ze nog tijd om henzelf te wassen en met veel zorg door hun haren te gaan.

Maar het werk eindigt hier nooit. Het gaat door en door. Er is geen routine dus de vrouwen wachten tot de kinderen van vermoeidheid op de grond vallen en proberen dan zelf wat slaap te vatten. Elke gelegenheid overdag wordt benut om een napje te doen, zowel door de kinderen, werksters als door ons. En als ze dan die weinige uurtjes in hun kas geslagen hebben, begint de cirkel opnieuw. ’s Nachts worden wij al soms wakker van één of meerdere huilende kinderen, wat moet dat dan voor hen zijn? We zijn vastberaden één of meerdere nachten hun plaats in te nemen. Die ervaring willen we niet door onze vingers laten glippen!

Dus mannen en vrouwen, stop met klagen over je werk. Deze vrouwen hebben een van de zwaarste jobs die we kennen. De bouwvakkers bij ons werken wel zwaar maar ze hebben het weekend en mogen om 18u naar hun vrouwke. Deze vrouwen keren nergens van terug en moeten dag in dag uit intensief bezig zijn met de meest energiezuigende schepseltjes van de aarde.

Denk hier maar eens aan terug als je ’s maandags moet opstaan om naar je werk te vertrekken

Apen in de zoo? Ja, wij! - 6 augustus 2011

Op 6 augustus gingen Charlotte en Floor eens een gewaagde stap zetten. Ze zouden het weeshuis verlaten en richting Nandan Kanan Zoological Park trekken. Een zoo! Jippie! Citaat uit de Lonely Planet (van de familie Van Bruwaene) : “famous for its 20 white tigers, boasts lions, reptiles, monkeys and deers.” Dat trekt ons wel aan! We besluiten ons eens te wassen en een verse broek aan te doen. In de Lonely Planet stond wel geen adres dat we aan de tuktuk bestuurder konden tonen. Dus gingen we naar het toerist office bellen om het hen te vragen. Zo simpel was het niet, de telefoon in het weeshuis weigert precies te bellen. Stom, prehistorisch ding! Ok, geen probleem. We tonen gewoon de naam aan de bestuurder en we zullen wel zien. Zo gezegd, zo gedaan en een uur later stonden we voor de ingang van de zoo.

Onderweg werd een man nog aangevallen door een koe en moest een andere man vluchten op zijn fiets. Memo aan onszelf: zelfs de koeien zijn hondsdol! Nog een klein probleem… We hadden een prijs afgesproken bij vertrek (altijd doen!) maar deze man vroeg opeens het dubbele. We kennen die trucks en laten ons niet doen! Maar wat kan je doen? Hij heeft je gebracht, je kan toch niet gewoon wegwandelen zonder hem te betalen? Dat hebben we uiteindelijk wel gedaan… Hij zei dat hij met Mohanty ging praten over de prijs en dat we hem later moesten betalen. We hebben ons briefje blijven toestoppen maar hij wilde niet. Hij zou er vastbesloten met Mohanty over praten. Awel dat em da dan doet! Lompe oen! Wat een demper op onze zoo-feestvreugde! Maar we laten ons daardoor niet afschrikken. We trokken een nieuw gelaat aan (terug vrolijk) en kochten het zoo ticketje. En weet je wat? Dat is 5x zo duur dan wat locals betalen!

Locals: Adult 20 roepies, child 10.
Foreign: 100 roepies! Ongelofelijk maar dat is eigenlijk nog steeds niets (1 euro is ongeveer 63 roepies). Ohja, plus 10 roepies voor de camera maar daar hebben we geen spijt van gehad!

We zijn begonnen met wat vogels. Parkieten en andere exotische vogels. Allemaal op elkander gepropt! Dan langs een gigantische gier, maar die zat er maar verloren bij. Laat die toch vrij! Daarna langs wat hert-achtigen en apen. De meeste apen hingen er boven je hoofd in de bomen of liepen bezoekers met eten in hun zak achterna, maar 1 bombastische orang-oetang moest toch achter slot en grendel. Aan de ingang van het reptielengebouw stond een grote dinosaurus! Raar zo opeens tussen de jungle. Want het is dus echt letterlijk een dierentuin in de jungle! Dat is moeilijk te onderhouden al die krioelende planten, ze hebben het duidelijk al opgegeven. En ja, daar veel slangen en kriebelende dingen waar we het niet over gaan hebben. Maar de zielige krokodillen waren wel soms enorm. De van nature zo sterke, gevaarlijke en gevreesde beesten lagen met centen op hun rug in het water de dobberen. Hun dagen te verslijten aan lachende, oneerbiedige, onrespectvolle bezoekers maar daar hebben we het later nog over.

 De groep Indiërs op de foto, dat vermenigvuldigd met 3 of zelfs 4, is de hele troep bijeen.

In een miniem  badje “zwom” het eerste nijlpaard. Dit dier had niet veel plaats en had niet veel aandacht voor de grote groepen Indiërs. Ze zeggen van Chinezen dat die samentroepen maar Indiërs kunnen er ook wat van! Hihi ;) raar genoeg kwamen we na wat wandelen bij een groot moeras/ meer. Waar de imposante, Aziatische neushoorn zich verscholen hield. Niet alleen kameleons maar nu dus ook neushoorns kunnen van kleur veranderen. Door de over-populatie moerasplantjes was hij helemaal groen. Gelukkig heeft Charlotte hem gespot. Meer dan zijn kopje in de verte was er wel niet te zien. Na een tijdje begonnen we ons af te vragen hoe we ons langs een groep apen met 2 honden gingen bewegen. Het besluit werd rechtsomkeer en gelukkig maar! De neushoorn was ondertussen uit zijn schuilplaats gekomen en had zich tentoongesteld. En voila, Floor haar eerste neushoorn werd gespot! Wat een prachtige pantser toch! We gaven haar/hem de naam Gloria, inspiratie gehaald uit de film Madagascar. Het is nu pas tot ons doorgedrongen dat Gloria in die film een nijlpaard is, oeps!

Toen kwamen we bij onze eerste tijger! Meteen een witte! BAM! Maar wel een slapende, minder spectaculair dus. Maar niet getreurd, de kilometer erachter kwamen er nog een stuk of 5! We hebben er zien stoeien, krabben, zwemmen en klimmen. Een man wilde een steen gooien op een leeuwin, maar zag dat Floor hem in het oog hield. Charlotte werd gewaarschuwd en hij is ons de 5 minuten erna niet uit het oog verloren. Maar op dat moment, ondertussen bij de leeuw aangekomen, brak er een (niet onaangekondigde) stortbui los. Charlotte zo in de weer met haar camera weg te stoppen en Floor met de zak, gooide de kloot*** de steen naar de leeuw! Had het niet geregend hadden we die oude man gevloerd! Bastard! De stortbui begon onschuldig en we schuilden in de jungle/bosjes, maar we zijn toch moeten vluchten naar een beter onderdak. Spijtig genoeg was het wat overbevolkt (hutje) en zijn we verder gevlucht naar een uitkijktoren. Eindelijk op ons effen komen, onze introverte persoonlijkheid kwam even boven. Spijtig maar helaas hebben we geen foto’s van de leeuw, beren of hyena’s. Maar we hebben ze wel gezien, dat is genoeg. We zijn geëindigd in een schamel aquarium met wat piranha’s en zee-beestjes. Bij het buitenkomen nog wat kraampjes gedaan, het niet kunnen laten een bedelaar wat geld te geven en in discussie gegaan met de tuktuk bestuurders om een prijs af te spreken. We werden overwelmd door de grote groep en stapte daardoor nog in een dikke koeienvlaai ook. Nu dat we in de heenreis dat voorval met dat geld hadden, schudde Floor zijn hand en maakte hem zo duidelijk dat het menens was. Onderweg naar “huis” hebben we nog een foto genomen van een werf waar opstond: “Wor in progress, for a better tomorrow”. Op welke manier zouden we dat interpreteren? “War in progress, for a better tomorrow” of “Work in progress, for a better tomorrow” J you may choose.

Aangekomen aan de poort van het weeshuis nog een “high ten” tegen elkaar omdat we het er weeral zonder kleerscheuren vanaf hebben gebracht!

We hadden ’s middags nog niet gegeten en toen we om 18u aankwamen, wisten we dat het nog minstens 3uur op ons eten wachten was. We haalden snel warm water uit de keuken aan de overkant en hoopte op warme noodles. Helaas pindakaas, het water was amper lauw en het werden toasten met wat confituur. Toen hoorden we opeens een eng geluid buiten, het leek wel of iemand aan het sterven was. Niet dat we zo vertrouwd zijn met dat geluid, maar we weten niet hoe we het geluid best omschrijven. We keken en zagen een man op de grond liggen, met spasmen en zijn vrouw die er bezorgd naast zat. Het was niet de eerste keer dat we deze personen zagen. Diezelfde morgen waren ze hun kindje aan het weeshuis komen afzetten. (of zo zag het er toch uit) Hier gaat dat dus zo: een vrouw met haar man en kind (toch al 2 jaar) wandelen hier binnen. Wachten buiten op een secretaresse die in Dehli zit en worden uiteindelijk geholpen door een vrouw wiens functie we niet kennen. Er worden papieren ingevuld en veel geschreven. Het gezin wordt niet eens binnengevraagd en er wordt zelf geen kopje thee aangeboden. Een kind wordt hier dus “ingeschreven” en achtergelaten in het midden van de koer. We zijn vertrokken als ze nog steeds bezig waren. Terug in het weeshuis dachten we dat ze vertrokken waren en stelden we ons het kindje huilend voor. Maar even later hoorden we de man en zagen hem op de grond liggen. We wisten niet wat hij had en keken zo onopvallend mogelijk naar het schouwspel. Wat kunnen we doen, Charlotte? Ik weet het niet… We brengen hen licht en wat water! Floor daalt de trap af met een fles water en Charlotte volgt haar met de zaklamp (electric weer uitgevallen). De vrouw spreekt natuurlijk geen woord Engels en de man ziet er niet goed uit. Hij heeft spasmen met zijn handen en zijn ogen zien ons niet. De vrouw blijft er rustig bij en het kind huilt niet. Wat kunnen we doen? We wisten het niet. We hebben hen rustig laten doen, want in de reisgids stond dat drugs hier een groot probleem is en je weet maar nooit. Het was geen epilepsie aanval, want dat zouden we herkent hebben. Na een paar minuten hielp de vrouw hem recht en daarna zaten ze terug op de grond. Deze mensen hadden niets bij. Dus waarschijnlijk hadden ze van een hele dag nog niets gegeten of gedronken. Door de uitgevallen elektriciteit konden we de vorderingen niet goed volgen. Wat een nachtmerrie! Ze waren verdwenen tegen de tijd dat we in bed kropen.