Onze bevindingen van de korte nacht:
Iedere ochtend vertelt een van de vrouwen over haar nacht. Orchona crying, Prianca crying, Shria crying, Odito crying. We hielden ons hart dus vast voor deze ervaring. Toen we toekwamen in de kamer was ons “bedje” al klaargemaakt. Een mat op de grond met een doek erover. We sliepen al een maand op een matje dus veel verschil ging het niet zijn. Van het moment dat Bagio ons zag liep ze naar het bed en een kleine 5 minuutjes later lag ze al te ronken! Ze heeft het er eens goed van genomen nu ze wist dat haar kamer in goede handen was ;)
Wat betreft haar waarschuwing over alle huilende baby’s hebben wij er gelukkig maar eentje gehad. Shria (Charlotte’s favoriet) kon de slaap niet vatten en zette telkens dat ze wakker werd, haar keel open. 1 papfles heeft ze in 4 intervallen naar binnen gewerkt. En Bagio? Die sliep rustig verder. Uitslapen kennen ze hier zeker niet, om iets voor 6 in de ochtend gingen de luiken onverbiddelijk open en werd iedereen wakker gemaakt. De kat die ’s nachts naar binnen had willen kruipen was nergens te zien en nadat alle baby’s nog eens te eten hadden gekregen, dropen we af naar ons vertrekje waar we stiekem nog een uurtje inhaalden. Toch maar mietjes, die Belgische meisjes. De rest van de dag verliep rustig… heel rustig ;) Het heeft trouwens nog de hele dag geregend waardoor we het huis niet meer verlaten konden.
De lokale markt
Op 25 augustus moesten we nog wat inkopen doen voor de vrouwen en besloten we de “winkel” te laten voor wat hij was en trokken we naar de lokale markt. We hebben dat 3 keer aan de toek-toek chauffeur (zelfde als dat we al hadden, toevallig) moeten uitleggen eer hij dat wilde geloven. En toen we er toekwamen waren we meteen overdonderd. Zo veel volk! Het leek wel een zaterdag namiddag in Brussel, IN de solden! De lokale ATM was onvergetelijk. Terwijl op de deur in alle talen uitgelegd staat dat je alleen moet binnengaan en met niemand anders, stonden die Indiërs met 10 man in dat kotje (zonder airco). Terwijl Charlotte aanschoof zorgde Floor ervoor dat het kotje, nadat het leeggelopen was, ook leeg bleef. We hebben het al in Jaipur voorgehad dat een man bij in het kotje kwam om ons te “helpen”. Maar er zijn ook veel minder aangename dingen aan de lokale markten. De geur buiten beschouwing gelaten ;) Een vrouw kwam met haar kind bedelen maar was ongelofelijk opdringerig. We liepen rustig door in de hoop dat ze zou weggaan. Maar ze bleef ons toeroepen en nam op een bepaald punt Floors arm vast. Die werd met een verwonderd gezicht deskundig verwijderd waarna ze onze zak vastnam. Dat was de druppel die Charlotte’s emmer deed overlopen. Ze nam haar hand en zei nu heel duidelijk: NAJ. Door deze overtuigende nee, liet ze ons gelukkig met rust. Maar ook in een klein, druk straatje liep een oude op Floor af en riep met een mond vol rode tabak (waardoor we de teksts amper herkende) I LOVE YOU! Een beetje geschrokken deinsde Floor terug en zocht Charlotte’s hulp. De man liep snel verder en we zette onze tocht voort. Wat een avontuur toch telkens die markten! Nadat we een toek-toek konden strikken keerden we naar het weeshuis weer. Daar moesten we zo onopgemerkt mogelijk naar de kamer glippen om de aftrekker nog niet te laten zien. Hebben we dat al verteld? De vrouwen hier moeten op hun hurkje met een bundel van takken en klein vuilblikje de ondergelopen gangen ontwateren. Een aftrekker is dus HET ideale cadeau voor hun rugje! Het werd nog een rustige avond bij de baby’s en we keken al een stukje Slumdog Millionaire. Full moon!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten