Instructies lezen - for dummies

Dit zijn de vorige dagen meteen online gezet. 

Je moet van onder beginnen lezen.

De oudste eerst.

Succes en veel leesplezier!

Vergeet niet je af en toe te updaten ;)

Bye Neemrana, hello Bhubaneswar - 16 juli 2011

Terug een keertje later kunnen opstaan, want we hadden met de chauffeur afgesproken om te vertrekken rond half 11 zodat we op tijd in de luchthaven zouden zijn. Het ontbijt bestond uit toast met eetbare Cheddar-kaas (uitzonderlijk), omelet, lekkere pap en fruit. We hebben onze eerste mango geproefd.

Met een gevuld buikje zijn we zonder al te veel problemen naar de luchthaven in Delhi gereden. Buiten de lange file, toen kregen we een beetje schrik dat we onze vlucht naar Bhubaneswar zouden missen. Dat gevoel ebde weg eenmaal in de luchthaven waar we ruim 2uur te vroeg waren. Beter te vroeg, dan te laat! Hier heeft een over-sociale, lichtjes aangeschoten Canadees ons in het Frenchlish (Frans en Engels door elkaar) aangesproken. Het was -laat ons zeggen- een interessant praatje. Hier betrok de Canadees een preutse Amerikaanse bij. Haar uitstraling zei genoeg: strak getrokken staart met middenstreep en kromp al in elkaar bij het werkwoord “to french someone” (french kiss = tongkus). Zoals een echte Amerikaanse, keek ze kritisch naar de hippie-look-alike, Eristroff-Wodka-drinkende Canadees. Zij kwam uit Louisiana en verbleef hier voor een jaar om de henna-cultuur te bestuderen. Haar armen waren dan ook prachtig ge-henna-t.

De douane had een full check-up gedaan, maar toch zijn we erin geslaagd een halve fles water mee te smokkelen. KFC lonkte ons. De laatste frieten, daar hebben we van genoten. Op het vliegtuig was er niet al te veel volk, vele lege plaatsen. Tijdens de landing merkten we al op dat “the moesson was welcoming us”. Een lieve vrouw stond ons op te wachten en ze begeleide ons naar een jeep. Deze bracht ons naar het weeshuis. Naarmate we dichter kwamen, verminderde het aantal andere weggebruikers. Dit gaf ons raar, maar waar een goed gevoel. Voor een keer gingen we minder last hebben van het getoeter, dachten we en het ging ook in tegen ons “doomscenario”. Er was een poort en een bewaker. Ze leidden ons naar onze kamer en deze zullen we kort beschrijven: een ronde, roze kamer vol stof met 1 ventilator en 1 lamp, vele rommelige en vuile boekenkasten met 100den boeken van Mohanty Niranjan. Er is ook een koelkast, maar zodra we deze openden kwam een muffe, vieze, schimmelgeur ons tegemoet. Er zijn 2 ramen zonder glas, maar –gelukkig– met een gaas. Wat andere meubels betreft: een plastieken ronde tafel en 2 tuinstoelen. Een soort van dubbel bed stond in het midden geparkeerd en we vroegen meteen naar het muggennet. Tara (zij is onze zogezegde verzorgster, maar het communiceren verloopt nogal moeilijk) haalde een wit net uit 1 van de stoffige kasten en hing deze aan ons bed. We zeiden dank u en toen werden we alleen gelaten. We legden ons neer en nu zullen we de dikte van de matrassen beschrijven, maar deze zin is al fout: we zullen de dunte van de matrassen geven: minder als 5cm.

Goed, we moesten er even uit, dus gingen we op wandel. We liepen wat rond in het weeshuis en we werden meteen begroet door vele kindjes van ongeveer 3 tot 7 jaar. Ze hingen aan ons benen en armen. Het was hartverwarmend en tegelijk hartverscheurend. De lachjes op hun gezicht was het verwarmend gedeelte. De wondjes, misgroeiingen, afwijkingen, gescheurde kleertjes of zelfs het gebrek aan kleren was het verscheurende gedeelte. We hielden ons sterk en lieten niks merken. We gingen langs bij Mohanty en probeerden wat antwoorden op onze vele vragen te krijgen. De communicatie verliep moeizaam, niemand hier kan matig Engels. We kregen er hoogstens een paar woordjes uit. Het leek wel of Mohanty onze namen voor de eerste keer las of hoorde, want hij vroeg er constant naar en we hebben het 3 keer moeten opschrijven voor hem. Toen werd het ons net iets teveel. Het leek wel de eerste nacht in Delhi all over again. We sloten ons op in de kamer en deden ons uiterste best voor het hier zo goed mogelijk te maken. De kasten werden gereorganiseerd, gaten werden toegestopt, netten werden hersteld en stof werd de deur uit gesmeten. Toen werd het tijd om de “badkamer” onder handen te nemen. Eerst was de vloer aan de beurt, met Dettol schrobden we en oude zeep werd in de vuilbak gesmeten. Aan de wc was niks te doen: de bril ontbrak dus dat wordt een anderhalve maand beenspieren kweken. De 2 ramen zonder glas moeten we nog steeds weten te dichten. En of de douche werkt, dat moeten we ook nog ondervinden.

Net toen we dachten dat het niet erger kon, zag Floor een mega kakkerlak. Met mega bedoelen we: minstens 5cm en dat is echt echt niet overdreven! Terwijl Floor even in shock was, nam Charlotte een schoen en SHMASH, de kakkerlak was een platterlak. We hadden het er nog over gehad, dat een kakkerlak het ergste van het ergste is dus we houden ons hartje vast.

Dames en heren, brand een kaarsje en bid voor ons! ;)

We zetten hierbij wel een smiley, maar het is echt zwaar. Zowel voor Floor als voor Charlotte. We weten echt niet wat we kunnen doen om ons erdoor te peppen, want er is geen markt in de buurt en er is geen wireless internet. We kijken op dit moment al uit naar ons vertrek naar Chennai, zo erg is het! Toch gaan we doorzetten, het er het beste van maken en hopelijk kunnen we tegen het einde er toch nog wat van te genieten.

Nu gaan we ons eerste nachtje in Subhadra Mahtab Seva Sadan – weeshuis heelhuids proberen door te brengen.

Slaap zacht

Slurfsnot op de voeten - 15 juli 2011

We stonden op, ontsmetten Charlotte haar oog, sloten de zakken, ontbeten en checkten-out. Om half negen begon de dag pas echt. Een korte rit naar de voet van Amber Fort en daar aangekomen, botsten we op mierengroep van toeristen. En zoals je wel al hoorde zijn wij geen fan van mieren ;) Toch was het aantal van die mieren niet te vergelijken met het toeristenseizoen. We stonden in deze rij aan te schuiven en werden van alle kanten bestookt met prullen. Op een bepaalt moment horen we sirenes en stormen maar echt STORMEN de verkopers weg! Mietjes ;)

Na een kwartiertje werden we een van de vele toeristen en hobbelden en bobbelden we de weg naar boven. Een vriendelijke olifant bestuurder vroeg of alles ok was. En het was zeker ok! Wat een ervaring, Floor had nog nooit een olifant in het echt gezien, laat staan op gereden! Kolossen van beesten maar met een vriendelijk hartje en mooie versierde hoofden. Tegen het einde toe vond deze olifant dat onze voeten wat stonken en gaf deze een gratis douche snot, hoe vriendelijk! Dit in tegenstelling tot de bestuurder die ondanks we geen tip moesten/mochten geven niet tevreden met onze 10 (graag gegeven) roepies. Floor had nog zin om het terug uit zijn handen te trekken maar wou nog graag veilig van de olifant af geraken. We kregen nog een boze blik maar lieten die over ons gaan.

Aangekomen werd er muziek gespeeld en zochten we onze gids terug in de massa. Weer eens mooie details op de muren en vooral de spiegelmuur trok onze aandacht. Mooie groene tuintjes en kleine bassins. Het ontdekken van de labyrintje gangetjes draaide al snel uit tot een grappige, leuke fotoshoot. Na het mooie zicht te bewonderen verlieten we het Fort en kwamen een slangenbezweerder met een levensechte cobra tegen. Hierna wisten we dat een autorit naar Neemrana onvermijdelijk was. We namen afscheid van de gids en reden meer dan 3uur door naar Neemrana. Deze rit was lang en vermoeiend met veel file en wateroverlast! Een hoogtepunt van deze rit was een aanrijding met een spookrijdende brommer waarop 4 jonge gasten gepropt zaten. Gelukkig waren onze deuren op slot want ze probeerden  binnen te komen en de koffer te openen. Gelukkig heeft de chauffeur rustig gehandeld en zijn we er met vuile blikken, wat gebonk op de auto en schrik om het lijf vanaf gekomen. Kortom echte herrieschoppers in India!

Aangekomen aan de voet van een echt fort wat ons hotel blijkt te zijn, stappen we met veel nieuwsgierigheid de berg op. De pijltjes van receptie hielpen ons niet veel en we gingen 3 keer een verkeerde deur binnen. Maar wat we er al van gezien hebben… wouw! Ondertussen is de elektriciteit al een 15 keer uitgevallen ;) Gelukkig heeft zo’n pc’tje een goede batterij :D Een paar dagen geleden vonden we (dure) Oreo’s die we spaarzaam genuttigd hebben en waarvan we vandaag de laatste hebben verorberd. We hebben namelijk geen lunch gehad omdat we in het hotel zouden eten maar de keuken was al gesloten. We survive anyway ;)

Toen de eerste minuut van het 20^ste uur inging, zijn we naar het avondbuffet geweest. Wat trokken we onze ogen open! De omgeving van het hotel/resort (gelegen tegen een berg) was prachtig. Het was al donker en de stad was levendig. Lichtjes en muziek stegen op uit Neemrana. We hadden onze camera mee en na het dure, maar heerlijk buffet zijn we op onderzoek uit getrokken. Maar eerst hebben we goed genoten van lekkere broccoli en pasta. Bordjes met “private” hielden ons niet tegen! De resultaten van de gevarieerde fotoshoot zult u later wel nog zien. :p Dan zijn we in ons bedje gekropen en nu gaan we slapen. En ja hoor, de elektriciteit is weer eens uitgevallen. Hoe donkerder, hoe beter zeker?!

Slaap zacht

White Taj Mahal in Pink Agra - 14 juli 2011

Opgestaan in Agra, het hotel met een vreselijk zicht.
Je kwam binnen in een gekoelde, propere kamer en trok het gordijn eens open… BOEM armoedige buurt met kleine huisjes. Shock door je lijf.

We aten voor de eerste keer een goed ontbijt met rode bonen en “pannenkoekjes”, 2 bananen werden onopgemerkt in de zak gestoken. De ontmoeting met onze eerste vrouwelijke gids was aangenaam, ze had een moeilijke naam die we ons niet meer kunnen herinneren. We moeten vanaf een parkingplaats een lokaal busje nemen waarna vele verkopers ons met kitcherige spullen bestormen. Ze neemt ons meteen mee naar het meest bekende, Indische monument waar eerst een gigantische rode poort opdook. Even moesten we een metaaldetector door zonder nut.  We dachten even dat het niet mooier kon dan deze gedetailleerde hoofdingang. Maar daar waren we serieus mis in! Een gigantisch wit meesterwerk uit de 17^de eeuw doet onze ogen verblinden. DE TAJ MAHAL!

Eerste indruk: WOUUUUUUUUUUUW WAT EEN DING! (Charlotte zegt nu heel droog: statisch) Na onze eerste foto met de Taj (we noemen hem Tasjke) vuurde de gids haar uitleg af (maar onze vragen kon ze niet ontwijken). Even waren we aangedaan door het mooie liefdesverhaal over de man die dit gebouw cadeau deed aan zijn overleden vrouw. Even wensten we onszelf ook zo’n man toe (Mathias: hint hint). Het gidske liet ons vrij om zelf Tasjke te bewonderen. Alle symmetrie van bomen tot aangrenzende moskeeën, al moeten ze er een fake bijzetten, viel ons goed in de smaak (met fake bedoelen we niet naar Mekka gericht). Een helse strijd om het ene bankje waar de perfecte foto kan genomen worden hebben we verloren. We gaven onszelf over en zochten een ander plekje. We namen 2 Duitsers in vertrouwen onze foto te nemen en vice versa. We wilden wel een Duitse conversatie afsteken maar Floor kreeg haar taalknop  niet omgedraaid. Toen we het plaatje van volmaakte architectuur binnengingen, liepen we de foute richting uit. We voelden niet meteen de liefde van deze constructie maar wel het zweet van 20.000 werklieden en 100den olifanten. Pas wanneer we de ogen sloten en het marmer aanraakten voelden we the love in the air.

Daarna maakten we nog een rondje om dit marmeren mausoleum en bewonderden de (vervuilde) Yamuna. Daar zagen we aan de overkant de fundering van de zwarte Taj mahal die de grote Mogol voor zijn eigen lichaam wou bouwen. Zijn geldlustige zoon stak daar spijtig genoeg een stokje voor. De keizer werd opgesloten in het Red Fort en mocht alleen onder strenge bewaking de tombe van zijn vrouw bezoeken. Bij zijn dood werd hij door zijn oudste dochter naast zijn derde vrouw begraven, dit is het enige niet symmetrische aan Tasjke. (Dit rode fort hebben we van een afstand bewonderd). De zwarte (of rode) wouwen  vlogen ons om de oren en Floor werd (weer eens) gek om een goede foto te bekomen. Toen we nog een rondje in de Perzische tuinen maakten hebben we ons gezicht nog aan een Indisch fototoestel geschonken en bereikten we opnieuw onze gids. Ze vertelde ons nog wat details zoals het naar buiten leunen van de 4 marmeren minaretten om het vallen op de Taj Mahal de vermijden(zoals bij een aardbeving). De koepel leek ons gigantisch maar eens binnen stelde dat teleur, dit komt doordat er een dubbele koepel aanwezig is. Een grote en een kleinere daarin zorgde voor ego’s van hier tot in België ;) Op de boogvormige nissen stonden inscripties uit de koran die we jammer genoeg niet begrepen. We kunnen met trots zeggen dat de toeristen hier niet in de meerderheid waren! (Niet-toeristisch seizoen)

Toen we wat bekomen waren van het prachtige Tasjke, dachten we onze kans te grijpen. Een vrouwelijke gids stelden we gelijk aan een kans op shoppen. Ondanks onze vraag naar een lokale, in onze ogen goedkope markt, bracht ze ons naar een grote winkel met dure stoffen. Kleding aan 42 euro terwijl dit op de straat 10 is. (Floor heeft haar bij haar eerste aankoop eens lekker in ’t zak laten zetten, but i twill never happen again!) Charlotte paste een rode Sari maar de prijs en het verminderde beweginsvermogen schrokken haar af. Een kleine domper op de feestvreugde was dit zeker, gelukkig kregen we nog een Kashmir-thee met kaneel en rietsuiker voorgeschoteld. Tijdens de minder spectacularie rit van Agra naar Jaipur zagen we onze eerste rat trucjes op een vuilnisbak uitvoeren. Wat een beest! ;)
De troepen schapen liepen ons niet voor de voeten maar voor de auto en hieruit konden we concluderen dat ze hier meer aan een soort van veeteelt doen. We kruisten vele mooie vrachtwagens en kwamen ogen te kort maar onze oren wensten we weg ;D Op deze route zagen we onze eerste olifant!

Aangekomen in Bissau Palace waren we gechoqueerd door de net doorgereden lokale markt. We zagen dode, bevliegde beesten zoals vissen, kippen, geiten en andere niet herkenbare vleeswaren. Niet zozeer het dode lichaam maar vooral de ontbrekende hygiëne hieromtrent gingen rechtstreeks in tegen het goed ontwikkelde Westen. Plots staan we daar in een soort resort, het contrast was aandoenlijk. De kamer was wel grappig, na een lange worsteling met de deur hadden we precies het gevoel heel het hotel gewaarschuwd te hebben van ons probleem. De gigantische bel aan de minieme sleutel deed ons aan een kudde op hol geslagen koeien in de Pyreneeën denken. Overgens was de kamer beestig! Haha letterlijk want opgezette tijgerkoppen en vele jachtwapens verklaren deze woordkeuze. Elke centimeter muur is beschilderd of behangen ook in de betekenis van kaders, spiegels en beeldjes. We maakten een constructie van in water gedrenkt wc-papier op de muur om de termieten buiten te houden. Na deze gezellige red-onszelf-van-de-mieren-actie genoten we nog van een serietje de Smaak van de Keyser (waarvoor dank Mat DB). Denkend dat we de enige toeristen in het hotel waren en met veel hondengeblaf gingen we slapen.

*PS We weten dat Jaipur de pink city (en niet Agra) is maar de titel klonk zo mooi.
** PSS papa (van Floor): We krijgen amper de kans om iets van koekjes te bemachtigen en ’s avonds hebben we daar telkens enorme spijt van!

Nu the Real Pink City ... JAIPUR - 13 juli 2011

Het inslapen vorige nacht ging erg moeilijk en het opstaan was hel. Charlotte kreeg de eerste leuke verrassing van onze reis… een ontstoken oog. Spring niet meteen op, er kwam geen etter aan te pas. De antibiotica-zalf van mama Tia heeft al resultaat geleverd. Door dit oponthoud waren we meteen een kwartier te laat op onze afspraak met Vansh! Dat is een stukje van zijn naam want de echte was veel te moeilijk ;) eerste indruk: aftershave+ snor+ oranje zonnebril+ Don Juan= smaakloos ;) Hij bracht ons meteen naar Jantar Mantar, een leuke naam voor het grootste openluchtobservatorium ter wereld uit het begin van de 18^de eeuw uit opdracht van Jai Singh II. De instrumenten leken prehistorisch, bestaande uit enkele blokken marmer met wat streepjes maar toch bleken ze heel nauwkeurig. We berekenden de tijd, horoscopen, planeten en de ligging van de poolster. Aan de 28meter hoge zonnewijzer (Samrat Yantra) werden we door een zogezegde Indische Ingenieursstudent (met lelijke tanden) aangesproken. Met veel enthousiasme antwoorden we op zijn typische vraag (single?):

Wij: “Oooh we are engaged, our husbands are still in Belgium we wanted some time alone”, “and you?”
Hij: “Ooh ok, I’m single”
En toen droop hij af. Wat hadden we plezier! :D

Aan de overkant van de straat liepen we City Palace binnen. We bezichtigden de garderobe van de Maharadja. Indische kleding met echte gouddraad. Een Maharadja had enorm veel aanzien wegens zijn uiterlijk, hij woog meer dan 250 kilo en was meer dan 2 meter lang. Zijn kleren waren navenant. We kregen de uitleg te horen over de koning van Jaipur, in onze ogen gelijkend op de onze. Machtsloos en nutteloos ;)

We zijn wel blij dat deze koning een stukje van zijn paleis wil openstellen. De rijk beschilderde muren en enorme zilveren urnen(grootste zilveren voorwerpen ter wereld) zijn aanzienlijk. Een klein stukje museum dat een oude vergaderplaats moet voorstellen, liepen we op een drafje door. We kwamen te weten dat koninklijke vrouwen en hun meiden (al het vrouwelijk schoon, wonend in een paleis) hun gelaat niet aan onbekenden mochten showen. Sluiers tot aan de neus waren verplicht in het openbaar en bij een vergadering moesten ze achter een mooie tralies het spektakel volgen. Zij zagen alles maar de mannen zagen hen niet. En een laatste weetje over City Palace, er hing maar 1 vlag wat betekent dat de koning niet aanwezig is.

Deze gids, hoe lelijk hij ook was of hoe hard hij ook stonk, begreep ons budgetair probleem. Sir, we are only studens. Dus nam hij ons mee naar de lokale straatjes waar we voor het eerst voor een schappelijke prijs aankoopjes deden. Leuke schoenenwinkels, juwelen, handtassen, textiel,…
Het was leuk deze winkeltjes door te lopen terwijl onze eerste regenbui spetterend neerkwam! Heerlijk! Nahargarh Fort (Tiger Fort) gesitueerd op de heuvel, vond Charlotte prachtig maar Floor had er meer van verwacht. Dit toeristenloos Fort werd gebouwd voor de 9 vrouwen van een rijke Maharadja. Je kreeg wel een prachtig zicht op Jaipur en zijn drukke, weelderige straatjes. Onze lunchplaats was eigenlijk vrij grappig: een toeristisch restaurant met als thema ‘Peacock’ zelfs de stoelen en servieten namen de vorm van een pauw aan. Charlotte sprak nog even met 2 blanke Zuid-Afrikanen en besefte dat hun taal toch wel heel hard op de onze trekt. Terug in het hotel (namiddag) namen we energie op en besloten de stad in te trekken. We namen een TOEK TOEK (klein bakje met motor) naar het oude, roze centrum. Daar liepen we tussen de lokale bevolking, kruiden, tapijten, juwelen, eten, werktuigen, textielen, naaiateliers, voedingswinkeltjes, speelgoed,…

De grote stap om het hotel te verlaten zonder gids was genomen! We hebben vele kleine aankoopjes gedaan (maar we zeggen niet wat) en werden niet constant naar binnen getrokken/ geroepen. Eindelijk op ons dooie gemakje, kuieren door straten en ons niet laten afzetten. Heerlijk wat een aroma’s! Na 2uurtjes en een half hadden we er nog steeds geen genoeg van maar besefte Charlotte dat het bijna zal gaan schemeren. Chance da we die meehebben! ;) Maar nu, de grote vraag… nemen een veilige autoriksja of wagen we ons door die vuile markt met dode vleeswaren, vliegen, stront, biggen, honden, pis,… (zie gisteren beschreven). Floor trok Charlotte over de streep en moedig trokken ze de markt in. We hebben er zelfs water gekocht! Toen zagen we ook voor de eerste keer een ALBINO jongen! Creepy was hij! Eerst dachten we dat het een verdwaalde jonge toerist was maar Charlotte besefte algauw dat hij Hindi sprak en de typische schoenen droeg (plastieken sandalen). Met een zelfvoldaan gevoel en een trots gemoed gingen we het veilige hotel terug binnen. WE SURVIVED! We besloten het hotel te verkennen (nu we toch al zo heldhaftig bezig waren).

Tijdens of avontuur vonden we iets wat op een zwembad moest lijken, een lounge met middeleeuwse harnassen en eeuwenoude boeken, leuke spiegels, comfortabele zetels, een pedaal loze valse piano en een kaartentafel met bijhorende stoelen (4: harten-, schuppen-, klaveren- en koekenstoel). We hadden zin in wat socializing en spraken een hele groep Britse en Schotse meiden aan. Zij waren voor 1 maand in India om te werken met straatkinderen in Dehli. De organisatie had vrijwilligers gevraagd in hun school, daar kan België en RC een tipje aan zuigen ;)

Na een lekker buffet en doxyciclinepilletje, sloten we de (ontstoken) oogjes.

Een dag in het oude Dehli - 12 juli 2011

We moeten vroeg opstaan want we gingen samen ontbijten met Arnout,  Charlotte haar vader. Hij moest vroeg op zijn werk zijn. Het opstaan verliep moeizaam en we steken dat natuurlijk op de Jetlag en het ontbreken van daglicht/ raam in de kamer. We verwittigde Arnout dat het ontbijt in dat hotel maar povertjes was. Dus maakten we een ochtendwandeling naar een goede koffieshop met lekker ontbijt voor zwakke Westerse magen. Na een kleine zoektocht toch maar afgedropen naar het schraal ontbijt in het hotel.

De zon scheen meteen volle bak en we vertrokken nog steeds met de zelfde gids naar Jama Masjid ( Frigday Mosque). Daar moesten we onze schoenen uitdoen en moesten we een soort felle, dunne badjas aan. Door domme Chinezen die absoluut de mooie kleuren wilden, moest Charlotte een roze en Floor een blauwe aan. We maakten ons tijdens het bezoek aan de Moskee al veel zorgen over de riksja ride die ons vandaag te wachten stond. Uiteindelijk kunnen we ons toch wat ontspannen en aanvaarden we deze job. We genoten van de vele geuren en kleuren, mensen, straatjes, hobbels en bobbels,… We vonden het een superleuke ervaring! Samen met deze kleine straatjes vielen ons de dikke strengen bedrading die helemaal door elkaar liepen op. We zijn ook even gestopt aan The Red Fort voor een foto en het zag er een immens terrein uit. Dan zijn we doorgereden naar de laatste plaats voor vandaag: de cremeerplaats (Raj Ghat) van de alom bekende Ghandi. Hier wakkert een eeuwige vlam omringt door groene tuinen. 2 Indische jongens doen hun uiterste best ons te overtuigen voor een foto maar we waren niet in the mood. Toch hebben we om hen te pesten een van hun ;) Pas om 4u ‘s namiddags gegeten omdat we doorreden naar Agra. 5 uur rijden! Onderweg trokken we onze ogen wijd open voor grote wateroverlast en de bijhorende problemen, schoolkinderen, volgestouwde busjes, apen( voor de eerste keer), Koeien, vogels, paarden, ezels, biggen, kamelen en zelfs olifante. Dit was eigenlijk de eerste keer dat we in contact kwamen met zoveel armoede, verkeer,… We waren verwonderd hoeveel mensen op 1 busje of brommer geraken.

In Agra kregen we een sjiek hotel met zicht op sloppenwijken, het deed ons nadenken. Een leuke kamer maar geen internet. We aten nog wat Naan en een raar sausje (lekker) en kregen de slappe lach (water kon niet meer doorgeslikt worden) en grappige uitbarstingen. Dan nog afgesloten met de eerste serie van De Smaak Van De Keyser en wat OREO’s. We kunnen jullie al meegeven dat we meteen een zwak hadden voor Alfred ;) ( acteur van Loft en Rundskop).-jammer van zijn neus- ;)

Slaapwel

Een helse eerste dag - 11 juli 2011

Het opstaan was extreem moeilijk voor ons! We moesten wel een wekker zetten want het ontbijt in dit hotel sluit om 10u, dus de wekker stond om 8u45 (dan konden we nog een kwartier soezen om ons daarna rustig klaar te maken). We zijn uiteindelijk in bed blijven liggen tot 9u20 om ons snel snel om te kleden en nar beneden te gaan. Eventjes zoeken naar het restaurant van het hotel en “smullen maar”, maar dat was te mooi om waar te zijn. De Indische gasten vonden het waarschijnlijk een heerlijk ontbijt, maar voor onze “zwakkere” maagjes was er enkel toast met boter en confituur. Gelukkig hadden we er ons beiden mentaal op voorbereid. De paar stukjes fruit en kleine wentelteefjes op zijn Indisch waren toch een klein pluspuntje.

Aangezien onze gids er pas ging zijn rond 12u, besloten we nog even in ons bedje te kruipen – in België was het immers nog maar 6u30 als het hier 10u is! De wekker opgezet om 11u30, nog flink doorgeslapen en zakken opgeborgen. Daarna  om 12u naar beneden waar onze vriendelijke gids op ons stond te wachten. Even kennis gemaakt en voor ons ook even wennen aan dat grappig accentje. De gids zijn “professional opinion” was om de twee eerste dagen om te wisselen, dus dat we vandaag naar New Delhi zouden gaan en morgen naar Old Delhi. Wat onze indrukken waren? Wel, hectisch, dat zeker! Veel getoeter – zoveel dat we zelfs denken dat toeten nu niets meer uitmaakt – en veel afval aan de kanten van de straten.

Onze chauffeur bracht ons naar ons eerste monument: Qutab Minar. In de buurt van deze prachtige minaret konden we plots veel meer andere toeristen spotten. De hitte, daar moeten we nog aan wennen want de graden gaan hier vaak boven de 40! Onze gids had voor de “entrance fees” gezorgd dus zo konden we meteen naar binnen. Het eerste wat ons opviel waren de eekhoorns en de vogels. Ook de mooie omgeving liet ons niet onberoerd. De natuur in de stad heeft blijkbaar een belangrijke betekenis voor de Hindu’s, zij geloven namelijk dat de natuur geeft en neemt. Hiermee bedoelen ze dat wij ontstaan uit de natuur en dat wij worden terug genomen door de natuur. Alle ruïnes en de minaret bestonden uit rode zandsteen en marmer. Prachtig om te zien, maar dat rode zandsteen geeft stof af waardoor Charlotte haar voetjes helemaal rood zagen op het einde van de dag! Wij trokken foto’s van de gebouwen en de dieren, maar de Indische jonge mannen generen zich niet voor foto’s te trekken van de vrouwelijke toeristen hoor! Amai, eerst deden ze alsof ze aan het sms’en waren, maar door alle “klikklikklik” wisten we wel beter en  na een tijdje probeerden ze niet eens meer subtiel te zijn. Gelukkig hebben wij een echt talent om foto’s te ontwijken. ;)

Daarna zijn we naar Humayun Tomb gaan kijken. Een begraafplaats die gebouwd werd door een vrouw voor haar overleden man. De Taj Mahal is gebaseerd op dit gebouw en dat viel er aan te zien. Het enige verschil is dat de Humayun Tomb rood was en geen 4 minaretten heeft. Het was er weer eens prachtig omgeven meet veel groen. Hier hing er een leuke sfeer en terwijl Charlotte naar de mooie architectuur zat te staren, was Floor haar blik gericht naar de hemel. Floor had ze al lang in het oog: de wauwen! (even een les ‘birdcourses for dummies’ voor Charlotte). Floor moest en zou er minstens 1 op foto te pakken krijgen, vooral om aan haar broer te tonen. De vele pogingen hebben hun vruchten afgeworpen, we hebben toch wel een paar mooie kliekjes!(Mat DB: snavel, poten en ogen zalig te zien! + arend!). Apen hebben we niet gezien en weinig koeien. Aan honden was er dan geen gebrek.

We kregen honger en vroegen om een goeie lunchplaats. Het moet een restaurant zijn met een propere keuken want via eten worden toeristen het snelste ziek, dus heeft onze gids er een goed (misschien net iets te chic) resto’ke gebracht waar we heel goed gegeten hebben.

Dan zijn we door gereden naar de President’s House –ronduit prachtig en prominent– , naar de North en South Blocks – weer geweldig mooi afgewerkt en groots–, naar de Government offices and the Parliament House. Al deze zaken zijn gelokaliseerd op een straat die zo hard gelijkt op de Champs d’Elysées met te samen de Arc de Triomphe. Weer omgeven door prachtig groene parken.

Erna zijn we terug naar het hotel vertrokken en eenmaal aangekomen zijn we direct op het bed gaan liggen. Wat waren we moe, zo een drukke dag! Even neerliggen in de airco heeft nog nooit zo goed gevoeld! We dachten dat het niet beter kon, maar er was een leuke verrassing: Charlotte haar papa was op weg naar ons hotel. Hij moest hier in Delhi zijn voor 2 dagen en in het geheim heeft hij geregeld dat hij in hetzelfde hotel sliep als ons. Het werd aangekondigd via een sms dat hij zou aankomen tegen 23u en daar stond hij. In hetzelfde hotel in India… Net als ons de eerste avond, had ook hij niet genoeg gegeten op het vliegtuig. Gelukkig zorgde het hotel tot 23u voor avondeten, dus met ons drietjes zijn we nog lekkere ‘butter chicken’ met ‘naan’ gaan eten. Het was echt super gezellig, het deed Charlotte echt heel veel deugd om haar papa nog eens gezien te hebben.

Nu is het tijd om naar dromenland te gaan, want het wordt weer vroeg opstaan morgen, we gaan namelijk met de papa van Charlotte gaan ontbijten.

Privéberichtje Matthias De Beenhouwer

Namaste liefste Matje,

Wegens het niet openen van mijn hotmail zal ik je in het openbaar ten schande brengen.

Grapje! Het is een TE speciale dag om dat te doen ;)

Gelukkige verjaardag broertje en kick some asses! :D

Geniet ervan en laat je goed verwennen!

Groetjes,

Je zusje

Gevlogen en ontdekt - 10 juli 2011

Na een zeer korte nachtrust ging de wekker af rond 6u, om toch nog een keertje een lekker douchke te pakken. Bij Charlotte was het eerder een baddouche. Toen was het tijd voor de laatste keer te ontbijten zoals we het gewoon zijn, hierbij horen ook cornflakes, want blijkbaar zijn die toch wat duur in India. Charlotte heeft nog een leuke, bruine, grote envelop van haar zus Julie gekregen.

Dan haastten we ons naar de luchthaven, we hadden immers ginder afgesproken om 8u. Charlotte, haar zus Julie en haar ouders stonden al aan te schuiven in een rij die toch redelijk lang was. En zoals iedereen wel al kon raden, Floor kwam aan toen de familie Desmet bijna van voor stond in de rij, van timing gesproken! We hadden ons online al ingecheckt de avond ervoor zodat de ochtend vlotter zou kunnen verlopen, met resultaat want van aanschuiven voor de bagage was er geen sprake. De “oudjes” waren echt hilarisch! Ze konden namelijk echt niet stoppen met foto’s MET FLASH te trekken van hun vertrekkende dochters. Ook stonden ze ter plekke te springen om toch nog maar een glimp van ons op te vangen. Wij slaan onze vleugels uit en nemen afscheid van de “oudjes” voor twee maanden. We hielden het afscheid kort, want we wilden geen traantjes en er waren er ook geen, moedige meisjes dat wij zijn! :D

Vol spanning stapten we naar de controle en niet lang daarna zaten we reeds op het vliegtuig (flight 9W229). Tot dan ging alles goed. ;)

We zaten naast elkaar, op een duo-plaats aan het raam. Floor haar grootste nachtmerrie was om naast een obesitas-patiënt te zitten, gelukkig zat ze naast een mooie schone genaamd Charlotte ;) Maar aangezien we nog meerdere vluchten tegemoet gaan, juichen we nog niet te vroeg. Bij het opstijgen heeft Charlotte altijd wat schrik, maar deze keer was Floor er om haar handje stevig vast te houden. –Floor haar handje gaat nog veel mogen afzien– Er zaten veel kindjes op de vlucht en het aantal mannelijke stewards liet ons niet onopgemerkt. ;) Een tv’tje aanwezig, waardoor we ons hebben kunnen amuseren met een kinderfilm. Ééntje die ging over een blauwe papegaai uit Rio de Janeiro ondanks we koers zetten naar het mooie Azië. Onze lunch bestond uit rijst met pikante kip of tofu, ons “dinner” uit een ministukje “pizza” of bonen in een pikant sausje. Dus al een klein voorsmaakje op het Indische eten. ;) We zijn goed verwend geweest en het was over het algemeen een aangename vlucht. Naast het invullen van onze eigen registratiepapieren, werd daar bovenop aan Floor gevraagd papieren voor een Indische familie in te vullen. Deze analfabetische familie bestond uit 2 ouders en 4 kinderen. Bagage oppikken en op zoek naar het passende plaatje dan maar. De reisorganisator meneer Arijit stond reeds op ons te wachten en werden we naar buiten begeleid. BOEF, toen kwam de klap. De hitte, de druk, het geluid, de geur, de cultuur, … Het kwam allemaal op ons af.

De 31 graden Celsius om 11u s’ avonds en de toeters zorgden al voor verbaasde oogjes. De trip naar het hotel, Continental Regent in Delhi, had nog meerdere verrassingen in petto. Wat een chauffeurs! Volgens ons is deze gevaarlijke rijstijl speciaal uitgevonden zodat toeristen een taxi zouden moeten nemen en niet zelf zouden durven rijden. “Kwestie van werkgelegenheid” ;) De korte rit was echt al impressionant: mensen die in het midden van de autobaan kuieren, moto’s rijden tegen de richting in, niemand houdt zich aan eender welke regels, straathonden die ons al angst inboezemen (we hebben beiden schrik van honden, als dat maar goed afloopt!), de was van mensen hing daar heel normaal tussen de bomen aan de kant van de grote banen en nog andere toch zeer vreemde taferelen.

Aangekomen in het hotel krijgen we het speciaal gevoel over ons heen. Nu is het ECHT aan ons, helemaal alleen in een vreemd land. We moeten inchecken, laatste afspraken regelen, kamer inspecteren en Arijit bedanken voor zijn werk. Moeten we die mannen nu al een fooi geven? Wat met de chauffeur? Gaan onze valiezen hier morgen veilig zijn voor een hele dag? Hoe laat begint onze tour morgen? Allerlei vragen en twijfels, maar samen slaan we ons er wel door!

We liggen nu in bed dit bericht te typen in een word-document om later te posten, because no internet. We lagen wat te praten tot ALARM ALARM in onze hoofden: Floor heeft al een muggenbeet op haar schouder!! Snel een malaria-pil innemen met een fles water die we uit de koelkast van de hotelkamer vonden. De Doxycycline hebben we dan toch nog op onze lege maag ingenomen. We beseffen dat we ons beter moeten voorbereiden en vanaf morgen gaan we dat ook doen! Floor typt al reeds de grote lijnen van ons eerste tekstje terwijl Charlotte haar ervaringen tot nu toe kribbelt in haar dagboekje. Nu gaan we zachtjes de ogen sluiten en energie opdoen voor morgen.

Slaap zacht.

Kriebeltjes in de buik

Zaterdag 9 juli 2011, één dag voor het vertrek en de kriebels beginnen nu toch te komen!

Ongelooflijk dat Floor en ik dit gaan doen, het dringt nog niet helemaal door. Dat zal wel nog komen zeker?! Als we eenmaal in Delhi uit dat vliegtuig stappen en de hitte voelen, dan zal het besef dat we helemaal alleen in een vreemd land zitten, wel binnendringen. Jammer genoeg is deze tijd van het jaar ook de periode van de moesson-regen, dus een regenjas mocht absoluut niet ontbreken! Toch is er in India nog steeds een minimum temperatuur van 32 graden Celsius, dus dat maakt het dan weer goed.

Hopelijk heeft Floor er ook een goed gevoel over, maar via de skype zei ze van wel. In ieder geval weet ik dat zowel Floor als ik enorm hard naar dit avontuur uit kijken!!! Het wordt er eentje om nooit te vergeten!

Vele groetjes en slaap zacht iedereen.

Where the hell are they? HOME

Hello familie en vrienden

Over 14uur zitten Charlotte en ik (Floor) op de vlieger naar New Dehli (India). Het is ongeveer 9uur vliegen en we komen er 's avonds om 22u lokale tijd aan. De zenuwen blijven nu nog gelukkig uit, maar dat zal niet lang meer duren. Of onze zakken al gemaakt zijn? Bijna...

grootste zorg: niets vergeten! :)

We laten iets van ons horen als we aangekomen zijn!

XOXO

C&F