White Taj Mahal in Pink Agra - 14 juli 2011

Opgestaan in Agra, het hotel met een vreselijk zicht.
Je kwam binnen in een gekoelde, propere kamer en trok het gordijn eens open… BOEM armoedige buurt met kleine huisjes. Shock door je lijf.

We aten voor de eerste keer een goed ontbijt met rode bonen en “pannenkoekjes”, 2 bananen werden onopgemerkt in de zak gestoken. De ontmoeting met onze eerste vrouwelijke gids was aangenaam, ze had een moeilijke naam die we ons niet meer kunnen herinneren. We moeten vanaf een parkingplaats een lokaal busje nemen waarna vele verkopers ons met kitcherige spullen bestormen. Ze neemt ons meteen mee naar het meest bekende, Indische monument waar eerst een gigantische rode poort opdook. Even moesten we een metaaldetector door zonder nut.  We dachten even dat het niet mooier kon dan deze gedetailleerde hoofdingang. Maar daar waren we serieus mis in! Een gigantisch wit meesterwerk uit de 17^de eeuw doet onze ogen verblinden. DE TAJ MAHAL!

Eerste indruk: WOUUUUUUUUUUUW WAT EEN DING! (Charlotte zegt nu heel droog: statisch) Na onze eerste foto met de Taj (we noemen hem Tasjke) vuurde de gids haar uitleg af (maar onze vragen kon ze niet ontwijken). Even waren we aangedaan door het mooie liefdesverhaal over de man die dit gebouw cadeau deed aan zijn overleden vrouw. Even wensten we onszelf ook zo’n man toe (Mathias: hint hint). Het gidske liet ons vrij om zelf Tasjke te bewonderen. Alle symmetrie van bomen tot aangrenzende moskeeën, al moeten ze er een fake bijzetten, viel ons goed in de smaak (met fake bedoelen we niet naar Mekka gericht). Een helse strijd om het ene bankje waar de perfecte foto kan genomen worden hebben we verloren. We gaven onszelf over en zochten een ander plekje. We namen 2 Duitsers in vertrouwen onze foto te nemen en vice versa. We wilden wel een Duitse conversatie afsteken maar Floor kreeg haar taalknop  niet omgedraaid. Toen we het plaatje van volmaakte architectuur binnengingen, liepen we de foute richting uit. We voelden niet meteen de liefde van deze constructie maar wel het zweet van 20.000 werklieden en 100den olifanten. Pas wanneer we de ogen sloten en het marmer aanraakten voelden we the love in the air.

Daarna maakten we nog een rondje om dit marmeren mausoleum en bewonderden de (vervuilde) Yamuna. Daar zagen we aan de overkant de fundering van de zwarte Taj mahal die de grote Mogol voor zijn eigen lichaam wou bouwen. Zijn geldlustige zoon stak daar spijtig genoeg een stokje voor. De keizer werd opgesloten in het Red Fort en mocht alleen onder strenge bewaking de tombe van zijn vrouw bezoeken. Bij zijn dood werd hij door zijn oudste dochter naast zijn derde vrouw begraven, dit is het enige niet symmetrische aan Tasjke. (Dit rode fort hebben we van een afstand bewonderd). De zwarte (of rode) wouwen  vlogen ons om de oren en Floor werd (weer eens) gek om een goede foto te bekomen. Toen we nog een rondje in de Perzische tuinen maakten hebben we ons gezicht nog aan een Indisch fototoestel geschonken en bereikten we opnieuw onze gids. Ze vertelde ons nog wat details zoals het naar buiten leunen van de 4 marmeren minaretten om het vallen op de Taj Mahal de vermijden(zoals bij een aardbeving). De koepel leek ons gigantisch maar eens binnen stelde dat teleur, dit komt doordat er een dubbele koepel aanwezig is. Een grote en een kleinere daarin zorgde voor ego’s van hier tot in België ;) Op de boogvormige nissen stonden inscripties uit de koran die we jammer genoeg niet begrepen. We kunnen met trots zeggen dat de toeristen hier niet in de meerderheid waren! (Niet-toeristisch seizoen)

Toen we wat bekomen waren van het prachtige Tasjke, dachten we onze kans te grijpen. Een vrouwelijke gids stelden we gelijk aan een kans op shoppen. Ondanks onze vraag naar een lokale, in onze ogen goedkope markt, bracht ze ons naar een grote winkel met dure stoffen. Kleding aan 42 euro terwijl dit op de straat 10 is. (Floor heeft haar bij haar eerste aankoop eens lekker in ’t zak laten zetten, but i twill never happen again!) Charlotte paste een rode Sari maar de prijs en het verminderde beweginsvermogen schrokken haar af. Een kleine domper op de feestvreugde was dit zeker, gelukkig kregen we nog een Kashmir-thee met kaneel en rietsuiker voorgeschoteld. Tijdens de minder spectacularie rit van Agra naar Jaipur zagen we onze eerste rat trucjes op een vuilnisbak uitvoeren. Wat een beest! ;)
De troepen schapen liepen ons niet voor de voeten maar voor de auto en hieruit konden we concluderen dat ze hier meer aan een soort van veeteelt doen. We kruisten vele mooie vrachtwagens en kwamen ogen te kort maar onze oren wensten we weg ;D Op deze route zagen we onze eerste olifant!

Aangekomen in Bissau Palace waren we gechoqueerd door de net doorgereden lokale markt. We zagen dode, bevliegde beesten zoals vissen, kippen, geiten en andere niet herkenbare vleeswaren. Niet zozeer het dode lichaam maar vooral de ontbrekende hygiëne hieromtrent gingen rechtstreeks in tegen het goed ontwikkelde Westen. Plots staan we daar in een soort resort, het contrast was aandoenlijk. De kamer was wel grappig, na een lange worsteling met de deur hadden we precies het gevoel heel het hotel gewaarschuwd te hebben van ons probleem. De gigantische bel aan de minieme sleutel deed ons aan een kudde op hol geslagen koeien in de Pyreneeën denken. Overgens was de kamer beestig! Haha letterlijk want opgezette tijgerkoppen en vele jachtwapens verklaren deze woordkeuze. Elke centimeter muur is beschilderd of behangen ook in de betekenis van kaders, spiegels en beeldjes. We maakten een constructie van in water gedrenkt wc-papier op de muur om de termieten buiten te houden. Na deze gezellige red-onszelf-van-de-mieren-actie genoten we nog van een serietje de Smaak van de Keyser (waarvoor dank Mat DB). Denkend dat we de enige toeristen in het hotel waren en met veel hondengeblaf gingen we slapen.

*PS We weten dat Jaipur de pink city (en niet Agra) is maar de titel klonk zo mooi.
** PSS papa (van Floor): We krijgen amper de kans om iets van koekjes te bemachtigen en ’s avonds hebben we daar telkens enorme spijt van!