Een vogel in de airco - 30 augustus 2011 e.v.

Over de kamer kan niet zoveel gezegd worden. Ze WAS proper maar rook naar de typische Indische geuren. Nu hangt er een zoete, chlorige, Westerse geur. Bij het aanraken van de gordijnen imploderen ze en bij deze blijven we er graag af. We hebben beide al op stoelen gestaan en onze armen verrokken om deze zware scharminkels terug in te haken. Even dachten we dat we ook deze kamer moesten reorganiseren, maar we besloten het ons niet al te veel aan te trekken. We hebben een klein frigo’tje die je vast en zeker een IJSkast mag noemen! Ons water moet eerst een beetje “afkoelen” naar kamertemperatuur toe, voor we drinken kunnen. Maar toch liever dat dan warm water ;)

Genoeg over onze kramikkelige maar comfortabele kamer.  Laten we het eens over het zwembad hebben! Dat is zeker groot genoeg voor ons tweeën en heeft een kinderbadje. het smaakt eerder zout dan naar chloor dus moeten we niet bang zijn voor vergiftiging. We zijn echter niet alleen in dit paradijsje. De Deense en Ijslandse waren al van ’s morgens vroeg aanwezig om hun witte huidjes te bruinen. De Ijslandse zag al serieus rood maar leek dit niet hinderend te vinden. We spraken wat met hen, zwommen en zonden. De Deense was 25 jaar oud en de Ijslandse al 31. Het was wel een leuk duo! Ze waren in totaal een maand in India waarvan 2 weken helpend in een hospitaal. Ze studeren vroedkunde en wilden hier veel bijleren. Ze hebben zelf geen bevalling mogen doen maar het kijken was al intensief genoeg. Ze vertelden dat de hygiëne heel slecht was (niet dat we dat nog niet gemerkt hadden in het weeshuis). Er was een hospitaaltje (waar zij voornamelijk aanwezig waren) en als je daar wilde bevallen mocht je heel wat geld ophoesten. Daarnaast was een soort huisje gebouwd voor degene die het geld niet hadden. Daar was de hygiëne en verzorging natuurlijk een pak minder! Zij zagen dus baby’s geboren worden waarvan er sommige naar ons in het weeshuis komen. Maar zij zaten in een ander district hoor, geen van hun baby’s geraakt in Bhubaneswar. Ze vertelde dat er een vrouw was bevallen van een derde dochter maar haar niet wou zien of aanraken. Ze moest het kind niet hebben. Ze weten niet wat er verder mee gebeurd is. Het was leuk om met andere vrouwen te kunnen praten over dingen die we meegemaakt hadden en omgekeerd. We spraken met hen af om hun laatste avond te vieren op het dak. We hadden een geweldige avond en sloten die af met een ijsje. We hebben hen de dag erna nog aan het zwembad gezien en hen ten slotte uitgewuifd. De Ijslandse woonde al 4 jaar in Denemarken omdat haar man daar ging studeren. Je moet dus weten dat zij op haar 18^de getrouwd is en op haar 19^de een eerste kind had. Nu heeft ze er 3, is 31 en studeert nog. We vroegen hoe ze dat dan regelde en in Denemarken is het zo dat als je kinderen hebt terwijl je studeert, de staat alles voor hen betaalt. Maya gaat volgend jaar trouwen met  haar soldaat. Die eerste september is er een groep moslims gearriveerd die meteen het zwembad verkent hebben. Daar ging onze rust! We werden vies bekeken door hun bedekte vrouwen en voelde ons ongemakkelijk. De mannen bleven op aanvaardbare afstand maar maakte ontzettend veel lawaai. Daar gaat onze rustige dag aan het zwembad. Spijtig genoeg waren ze de volgende dag ook van de partij. Op 2 september (de 2^de dag school in het thuisland) zijn we naar het strand getrokken maar de zon bleef achter de wolken. Toch kon Floor het niet laten de hoge golven te trotseren. Achteraf had ze daar wel spijt van, het zand zag OVERAL. Ze had een half uur in de douche gestaan om het zand uit haar haren te krijgen. Ideaal was het strand zeker niet. Zonnen kon je er niet en rustig zwemmen in de zee is er alleen een droom.

We zijn dus al een beetje gebruind, maar onze henna is van onze handen.

Floor aan het genieten.

Vanavond is onze laatste avond, daar gaan we eens goed van genieten. Morgen inpakken en uitchecken!

We kijken er al ongelofelijk naar uit jullie terug te zien! Onze 2maanden zitten erop!

Dé maandag - 29 augustus 2011

Dé maandag… Dé maandag waar we met een kleine tegenzin naar uitkeken, was aangebroken. Naar uit keken omdat anderhalve maand wel voldoende was om te besteden in het weeshuis en met een kleine tegenzin omdat we wisten dat we hierna de kinderen nooit meer terug zien… Maar zeg nooit “nooit”!

Na de zeer korte nachtrust hebben we de valiezen afgewerkt, in een snel tempo aangezien we de kinderen nog voor een laatste keer wilden zien. Het ontbijt bestond uit Choco Pies die we hier speciaal voor hadden uitgespaard. En nadat we een “na-filmpje” van de kamer gemaakt hebben, zijn we voor de laatste keer over het werf naar de overkant gewandeld om voor de laatste keer de kindjes en werksters te zien. Bagio had tranen in haar ogen waardoor wij het ook even echt moeilijk kregen. Iedere persoon hier is ons nauw aan het hartje gekomen en dat zorgde ervoor dat het afscheid zwaar viel. Deels daarom besloten wij het kort en bondig te houden. We gingen iedere kamer binnen om de baby’s die we hebben ververst, geknuffeld en gevoed nog eens voor de laatste keer een kus op de wang te drukken. Ook de grotere kinderen en de werksters konden niet aan onze knuffels ontsnappen. Met een zwaar hart zijn we beiden nog voor 8u in de auto gestapt die klaar stond op de oprit en reden we de poort uit. Nog eens achterom kijken en we reden de hoek om. We zeiden tegen elkaar: dat was het dan…

 Toen we in de kleine luchthaven van Bhubaneswar aankwamen, waren we reeds wat bekomen en richtten we onze blik op de drukke dag die nog voor ons lag. Na het inchecken en de security-checks hebben we ons neergezet en ademden we eens diep in en uit. We hebben het gehaald. De harde anderhalve maand hebben we overleefd!

We settelden ons al op de zeteltjes aangezien we nog een kleine 2u moesten wachten eer we mochten boarden. Charlotte hield zich bezig met sudoku’s terwijl Floor een blogbericht aan het schrijven was. Wat er nu gebeuren zal, konden we ons nooit inbeelden… Een geüniformeerde vrouw kwam ons vertellen dat er een zekere “mister Mohnty” naar ons vraagt. Onze mond viel open van verbazing, on-ge-lofe-lijk! We beseften wel dat we niet echt heel duidelijk van Mohanty afscheid hadden genomen (hiermee willen we zeggen dat we hem vandaag nog niet gezien hadden), maar dat hij ons zou komen opzoeken in de luchthaven... Dat was iets wat we echt niet verwacht hadden. De vrouw zei dat er echter maar één iemand terug naar de andere kant van de security-check mocht. Na korte beraadslaging en lichte druk van Floor keerde Charlotte met de vrouw terug naar de grote hal. Charlotte moest haar boarding pass wel afgeven om deze dan terug te krijgen met een stempel “cancelled” op. Daar schrok ze even van, maar een vriendelijke Indigo-steward vertelde haar dat ze gewoon een nieuwe kon laten afprinten. Ze moest eerst wel met Mohanty spreken natuurlijk. Het duurde niet lang of ze zag hem al staan achter het hek, in zijn typische outfit. Het gesprekje ging vooral over het feit dat ondanks hij aan de chauffeur had gevraagd om te wachtten op hem, de chauffeur ons te vroeg naar de luchthaven heeft gebracht. De waarheid is dat wij tegen de bestuurder hadden gezegd dat hij al door mocht rijden aangezien we zo vroeg mogelijk in de luchthaven wouden staan, héhé oeps! Maar we wisten niet dat Mo’ke in de buurt was! No blame for us ;)

Mohanty voelde zich een beetje slecht omdat hij niks had voor ons als afscheid omdat hij pas zo laat wist dat we vandaag zouden vertrekken. We hebben hem echter minstens een week op voorhand gewaarschuwd dat we vandaag richting Chennai zouden gaan. Door dat schuldgevoel gaf hij Charlotte een omslag met geld in, maar dat wist ze niet bij het aannemen. Ze dacht dat er een leuk kaartje of foto in stak. Had ze geweten dat er geld in zat, had ze de omslag nooit aangenomen! Wat een domper van dat “geschenkje”. Na definitief afscheid te hebben genomen, ging Charlotte een nieuwe boarding pass gaan halen en moest opnieuw helemaal door de security.

We werden nog aangesproken door een oude man die als piloot heeft gewerkt en ons zijn hele leven heeft verteld. Gelukkig moest hij zijn vlucht een uur voor de onze nemen waardoor we gespaard bleven van een waarschijnlijk vervolg. Hij drukte ons nog zijn visitekaartje in de hand en vertelde dat als we nog eens in India waren, hem moesten contacteren zodat we zijn huis konden zien. Nou ja, dat zal waarschijnlijk nooit realiteit worden, maar we namen het kaartje met een geforceerde glimlach aan om deze lieve ziel niet te beledigen. Het werden 2 zeer korte vluchten van elk iets meer als een uur. Tijdens de tweede vlucht heeft Floor een goed gesprek gehad met een Indiër naast haar. Hij was al naar Parijs gegaan maar was daar niet zo onder de indruk van. Indiërs hé ;)

Onze ongeveer 4-uur-durende tussenstop in Hyderabad hebben we nuttig gevuld. Niet alleen de tijd maar ook onze buikjes werden gevuld! MacDonalds, Coffee Bean en ander lekkers ontsnapten niet aan ons bezoek. Je moet wel begrijpen dat we al meer dan anderhalve maand niets Westers of Amerikaanse fastfood-achtige gegeten hadden. We hebben er extreem hard van genoten, wat smaakte die hamburgers ongelofelijk goed! Een grappig weetje is wat dat er enkel vegetarische hamburgers waren (spinazieburger) of hamburgers met kip of vis tussen, maar de frieten en de ketchup zorgde voor een heel euforisch gevoel! De tijd dat onze buikjes nodig hadden om te verteren hebben we geslenterd door het mooie park voor de luchthaven. Dit was heel mooi ingericht met rotsen, grasperkjes en bloemen!

- Buikjes vullen, fonke leggen!-

Toen we aankwamen in Chennai viel het ons al meteen op dat deze luchthaven kleiner was dan die in Hyderabad. Jammer, want in deze kleinere luchthaven zullen we zaterdag veel tijd moeten doorbrengen. We gaan vroeg uit het hotel moeten vertrekken en laat in de luchthaven moeten boarden. Maar hey, wij zijn zeer goed in het doden van tijd! Na het verzamelen van de bagage en de zoektocht naar de uitgang, zagen we een bordje met –hou je vast!– “Mr. Charels Dismith” op! Gelukkig stond de naam van het hotel erbij op, anders hadden we absoluut niet geloofd dat ze “Charlotte Desmet” bedoelen! We hebben de naam zelfs 3 maal gespeld in de telefoon en dan nog lukt het de Indiërs niet om het correct te schrijven. De chauffeur had waarschijnlijk een man verwacht, dat kon je wel aan zijn gezicht zien! Haha dat hadden we zo moeten filmen! Er stond dan ook nog “Mr.” voor  de naam! Pfuh, Charlotte voelde zich toch een beetje beledigd. Maar we konden er toch goed mee lachen!

Het was langer rijden naar het hotel in Mamallapuram dan we dachten, hij heeft wel een stuk verkeerd gereden. Maar het was het zeker waard! De straat waardoor we reden had leuke winkels en lokale marktjes, dus zeiden we deze plek goed te onthouden. Dat was absoluut niet moeilijk aangezien we plots halt hielden en het hotel binnen reden. De omgeving was dus al perfect (we hopen enkel nog dat we dicht bij het strand zitten), nu nog de rest. We regelden alles bij de receptie en werden begeleid naar onze kamer. We wandelden langs het propere, grote zwembad en langs 2 restaurants. De kamer is ruim genoeg, proper en de badkamer is ook goed. Het belangrijkste aspect toen we de kamer binnengingen: ZACHTE BEDDEN met kussen waarin je wegzakt als was het een wolkje! Charlotte smeet haarzelf meteen op het bed en er kwam een zucht van opluchting. Een wolk van rust en tevredenheid trok over de kamer. Charlotte was de eerste die het toilet uitprobeerde. Met een smile op haar gezicht kwam ze buiten en zei: “Ik heb kunnen doorchassen!”. Na een maand en half de wc doorspoelen met een emmer water, konden we nu eindelijk de knop des  vreugde indrukken zonder enige zorg. Het blijft wel grappig hoor, de eerste wc-rol werd opgebruikt en werd instinctief gewijs op een boortje gestapeld net zoals in het weeshuis. Daar hadden we geen vuilnisbak dus stapelde we alle flessen, rolletjes en dozen in onze kamer. De eerste opgedronken flessen vonden ook geen weg naar de vuilbak. We hebben eens goed moeten lachen met deze gewoonte en gooide alles met veel plezier in de klaarstaande  afvalmand. Deze gewoonte zullen we wel snel verleren! J We zijn heel blij met deze kamer en het totaalbeeld is perfect!

We rustten even uit en nemen ieder een lange, deugddoende douche. Het wassen leek alsof je het weeshuis van je afspoelde om aan een nieuwe week te beginnen. Proper en goed gekleed (dat was ook al een tijdje geleden) gaan we op zoek naar het restaurant om nog iets te eten voor het slapengaan. (PS: We Hadden zelfs oorbellen aan!). We volgden 2 andere blanke vrouwen en komen uit op een leuk dakterras met een heel mooi zicht. Charlotte spotte meteen een leuke vuurtoren in de verte en bleef er helemaal in de ban van. We besluiten 1 gerecht te nemen (Grilled chicken) en dat dan te delen aangezien ons lekkere fastfood-lunch ons nog op de maag lag. De 2 vrouwen hebben ons nog voor het eten aangesproken! Wij dachten er zeker ook aan om dat te doen, maar door de vermoeidheid gingen we tot de volgende dag wachten. Maar neen hoor een blonde, goed Engels sprekende, mooie vrouw kwam op ons af en stelde haar meteen voor. Ze heette Maya en kwam van Denemarken, de andere vrouw heette Rakar en kwam van IJsland. We wisselden wat basis info uit en toen we beide wisten dat we hier nog een paar dagen gingen verblijven, namen we afscheid. We waren heel moe en dat begrepen ze heel zeker. 

Eenmaal terug op de kamer, is het tijd om eens van een extreem goede nachtrust te genieten waarvan we weten dat we niet gaan wakker worden met rugpijn.

Hmmmm, slaap wel en tot binnenkort.

Alles voor de laatste keer - 28 augustus 2011

Dit is de laatste volle dag in het weeshuis voor ons en we hebben er het beste van gemaakt.

We zijn heel vroeg opgestaan zodat we ten volste van de dag konden genieten om bij te kinderen te zijn. (Ps: door de henna zijn onze handen ontzettend fascinerend!) Het was een stralende dag met vele kwetterende vogeltjes en schaterlachende kinderen. Zelfs de grote schoolkinderen waren aanwezig aangezien het zondag was en dus konden we van hun ook deftig afscheid nemen. We vrezen wel dat ze nog niet echt goed beseften dat we morgen weg zouden zijn…

De voormiddag bestond voornamelijk uit verversen, wassen, voeden, spelen, knuffelen, wiegen enzovoort. De namiddag was heel wat anders. Na onze laatste keer rijst met kip (*zucht van opluchting*) hebben we elke baby eens goed vastgepakt, elk kind eens goed in het rond gezwierd en elke vrouw een leuk cadeau gegeven. We hadden enkele kleine spulletjes gekocht voor de vier baby-kamer-vrouwen omdat we hun werk zo bewonderen. Ze kregen elk: een zak karamellen (om te genieten), 12 wasknijpers (om hun was tegen de wind te beschermen), een kleurige waslijn (voor de fun) en een grote doos lekker riekende talkpoeder (…om lekker te ruiken natuurlijk!). We hadden ook een aftrekker gekocht zodat ze hun rug een beetje konden sparen elke keer als het weer eens binnen regende. Deze zullen ze moeten delen met hun viertjes. We hebben wel het gevoel dat ze er blij mee waren.

Schria (Links) en Ghuruari (Rechts)

 Prianca (Alias: Dikkie!)

Charlotte had nog een zak vol kleren mee van thuis die ze hier in het weeshuis kon laten en Floor heeft ook haar steentje bijgedragen door vele potloden, parfumstaaltjes en ballonnen mee te nemen. We hebben de potloden rechtstreeks aan de kinderen gegeven, maar de kleren hebben we via een tussenpersoon (Poppy) moeten regelen. Jammer genoeg had Charlotte de gemiddelde leeftijd van de kinderen overschat en waren de kleren te groot voor hun, maar hey: een t-shirt kan ook als jurkje gedragen worden he! De kinderen, zowel jong als oud, waren in de ban van de ballonnen. We hebben er een paar opgeblazen in het weeshuis zelf en dan was het de bedoeling dat de ballon de grond niet mocht raken. Er kwamen echter steeds meer en meer kinderen bij, hoofdzakelijk ouderen, waardoor we genoodzaakt waren om het spel buiten verder te zetten. Na een tijdje kwam er ons iemand waarschuwen dat Mohanty ons wou spreken in zijn bureau. We stonden klaar om zijn kantoor binnen te stappen tot Poppy ons vertelde dat we moesten wachten tot hij zou komen. We wachten en we wachten. Na een dikke 10 minuten hebben we besloten om de ballonnen op te blazen in de kamer en dan later in één keer vanaf het balkon naar de kinderen te gooien die beneden mee stonden te wachten (wij op Mohanty, zij op ballonnen). Toen Mohanty dan eindelijk buiten kwam, ging het gesprek enkel over dat Poppy de taxi voor morgenvroeg geregeld had en hij wilde zich wat goed praten over de slechte communicatie. Sarat is vandaag ook nog speciaal naar hier gekomen met zijn zoontje omdat Mohanty ons de belangrijke informatie (over ons hotel, ons vervoer, onze vluchten) nooit door gegeven had als Sarat hem dat vroeg. Maar goed, alles is in orde nu en we zijn zeker van transport van de luchthaven in Chennai naar het hotel. Charlotte haar lieveling, Mathias, heeft nog eens met skype kunnen bellen. Wat doet het elke keer zo een deugd om met het thuisfront te kunnen communiceren.

Nog een beetje aan de valiezen gewerkt en door het kriebelend gevoel in onze buikjes pas heel laat in slaap gevallen. We kijken al zo uit naar de heerlijke bedjes (hopelijk) van Mamalaa Heritage!

Een levend kunstwerkje - 27 augustus 2011

Jipiieeeh! 27 augustus! Op deze dag ging de politie-vrouw ons meenemen naar een Parlour (Lokaal beautysalon). Mo’ke heeft ons heel laat gewaarschuwd maar ze ging de auto pas tegen 15u30 sturen. Tijd genoeg dus om al eens aan onze zak te denken. Zowat al onze kleren stonken naar zweet, stof, baby’s, melk, uitwerpselen of schimmel van de stoffige kamer. Over ons lijk dat dat zo terug onze zak in ging, dus aan het werk! De voormiddag en een stukje namiddag werd dus volledig gevuld met het wassen van onze kleren. Maar waar gingen we zo een grote troep was hangen? Normaal gaan we dat mooi op het dak van het weeshuis hangen waar het in volle zon op een uurtje droog is. Maar we trokken er de namiddag op uit en de regen kan hier snel opkomen. Het terrasje aan de andere kant van onze kamer werd door ons uitgekozen tot winnaar. Het is overdekt en heeft haakjes voor de waslijnen. Die zijn we subtiel aan de overkant (het weeshuis) gaan “stelen”. Het dak hangt vol met lijnen dus eentje konden ze wel missen ;)

Het werd wikken en wegen welke kleren in de risico-zone mochten hangen en welke niet. De risico-zone bevindt zich aan de rand van het terrasje waar het binnen kan regenen. Het was een heel karwei, eerst kleuren scheiden van donkere was. Dan telkens een emmer water laten lopen waar we waspoeder in deponeerden om dan vervolgens goed te schrobben. De emmer was direct terug vuil en dus moesten we per 6 kledingstukken een nieuwe gebruiken. Charlotte spoelde ze nog uit onder de kraan en samen wrongen we dat overbodige water uit ons textiel. WHO LET THE DOGS OUT? Klonk uit onze boxen en het werd een natte voormiddag.

 Onze ingenieuze waslijn.

Toen de auto gearriveerd was werden we overdonderd door de koude airco en een nieuwsgierig gevoel. We kwamen aan bij haar huis en werden naar binnen geleid. Dat heeft een tijdje geduurd want een witte keffer zorgde ervoor dat wij liefelijk uit de buurt bleven. Toen onze niet-zo-favoriete-hond verwijderd was konden we weer opgelucht ademhalen. De vrouw vertelde dat ze in het beautysalon (parler) 4000 rupies vroegen. Dat is ongeveer 60 euro! Dat gingen we mooi niet betalen en dat wist ze wel. Ze vertelde dat je daar voornamelijk naartoe ging als je trouwt, verwennen mag je jezelf wel op zo’n belangrijke dag! Dus had ze zelf henna gekocht en vriendinnen uitgenodigd die er creatief mee konden omspringen. De ene vrouw was al wat ouder met een enorme bindi (een echte, van poeder) en droeg een bril om de henna aan te brengen. Zij koos voor subtiele bloemen en niet de hele arm. De andere vrouw was bijna het tegenovergestelde, zij was jong en zorgde ervoor dat er niet veel huid meer overbleef aan de andere arm. De hele tijd door werden we overspoeld met water, thee, driehoekige deegdinkjes met “ketchup”, tofu-achtige brokjes met paprika en een zoet bolletje. We werden dus echt verwend! Er kwamen nog meer vrouwen bij en terwijl wij gefascineerd toekeken, tetterde ze erop los. In totaal waren we met 7 vrouwen in 1 huiskamer. Het waren heel gezellige vrouwen maar ze zijn niet zolang gebleven. Tijdens het drogen van onze armen, bracht de politievrouw nog wat kleine details aan op onze voeten en daarmee was de henna-kous af.

Onze henna-voeten, want de handen blijven een verrassing! (ps: de armen zijn 10 000 keer schoner)

We waren zo in onze gesprekken verstrikt dat de henna te lang gedroogd heeft waardoor we het er niet meer afkregen. Normaal is hij vochtig en moet je het met een mes afschrapen van he huid. No way, een half uur hebben we aan die wasbak staan pellen aan onze armen en de hele vloer was bevlekt. Niet dat dat voor haar een probleem vormde, er werken 10 dienaars in het huis. Die snellen naar je toe vanaf zij hun naam roept. Ongelofelijk zo’n hulpjes! In het begin was dat echt wel onwennig, je wil het dan echt zelf doen om hen te helpen maar je moet opletten dat je haar niet beledigd. Wat deze mannen doen is ook hun werk en ze verdienen er geld mee. Daarom hebben we onze gedachten ervan afgehaald en genoten. We kregen nog custard met banaan, appel en  rode gelei en bedankte de familie toen uitbundig. Hun bestuurder bracht ons terug naar het weeshuis waar we absoluut geen honger meer hadden. Langs de keuken passerend (om te zeggen dat we geen avond eten nodig hadden) gingen we nog even naar de kinderen om ons dan op te sluiten in het kantoor voor wat internet en een telefoontje van Floor’s ouders en familie ( BBQ).

Wat een dag, wat een avond, wat een korte nacht. Slaapwel!

Het leven om 6u s'ochtends - 24 augustus 2011

Onze bevindingen van de korte nacht:

Iedere ochtend vertelt een van de vrouwen over haar nacht. Orchona crying, Prianca crying, Shria crying, Odito crying. We hielden ons hart dus vast voor deze ervaring. Toen we toekwamen in de kamer was ons “bedje” al klaargemaakt. Een mat op de grond met een doek erover. We sliepen al een maand op een matje dus veel verschil ging het niet zijn. Van het moment dat Bagio ons zag liep ze naar het bed en een kleine 5 minuutjes later lag ze al te ronken! Ze heeft het er eens goed van genomen nu ze wist dat haar kamer in goede handen was ;)

Wat betreft haar waarschuwing over alle huilende baby’s hebben wij er gelukkig maar eentje gehad. Shria (Charlotte’s favoriet) kon de slaap niet vatten en zette telkens dat ze wakker werd, haar keel open. 1 papfles heeft ze in 4 intervallen naar binnen gewerkt. En Bagio? Die sliep rustig verder. Uitslapen kennen ze hier zeker niet, om iets voor 6 in de ochtend gingen de luiken onverbiddelijk open en werd iedereen wakker gemaakt. De kat die ’s nachts naar binnen had willen kruipen was nergens te zien en nadat alle baby’s nog eens te eten hadden gekregen, dropen we af naar ons vertrekje waar we stiekem nog een uurtje inhaalden. Toch maar mietjes, die Belgische meisjes. De rest van de dag verliep rustig… heel rustig ;) Het heeft trouwens nog de hele dag geregend waardoor we het huis niet meer verlaten konden.

De lokale markt

Op 25 augustus moesten we nog wat inkopen doen voor de vrouwen en besloten we de “winkel” te laten voor wat hij was en trokken we naar de lokale markt. We hebben dat 3 keer aan de toek-toek chauffeur (zelfde als dat we al hadden, toevallig) moeten uitleggen eer hij dat wilde geloven. En toen we er toekwamen waren we meteen overdonderd. Zo veel volk! Het leek wel een zaterdag namiddag in Brussel, IN de solden! De lokale ATM was onvergetelijk. Terwijl op de deur in alle talen uitgelegd staat dat je alleen moet binnengaan en met niemand anders, stonden die Indiërs met 10 man in dat kotje (zonder airco). Terwijl Charlotte aanschoof zorgde Floor ervoor dat het kotje, nadat het leeggelopen was, ook leeg bleef. We hebben het al in Jaipur voorgehad dat een man bij in het kotje kwam om ons te “helpen”. Maar er zijn ook veel minder aangename dingen aan de lokale markten. De geur buiten beschouwing gelaten ;) Een vrouw kwam met haar kind bedelen maar was ongelofelijk opdringerig. We liepen rustig door in de hoop dat ze zou weggaan. Maar ze bleef ons toeroepen en nam op een bepaald punt Floors arm vast. Die werd met een verwonderd gezicht deskundig verwijderd waarna ze onze zak vastnam. Dat was de druppel die Charlotte’s emmer deed overlopen. Ze nam haar hand en zei nu heel duidelijk: NAJ. Door deze overtuigende nee, liet ze ons gelukkig met rust. Maar ook in een klein, druk straatje liep een oude op Floor af en riep met een mond vol rode tabak (waardoor we de teksts amper herkende) I LOVE YOU! Een beetje geschrokken deinsde Floor terug en zocht Charlotte’s hulp. De man liep snel verder en we zette onze tocht voort. Wat een avontuur toch telkens die markten! Nadat we een toek-toek konden strikken keerden we naar het weeshuis weer. Daar moesten we zo onopgemerkt mogelijk naar de kamer glippen om de aftrekker nog niet te laten zien. Hebben we dat al verteld? De vrouwen hier moeten op hun hurkje met een bundel van takken en klein vuilblikje de ondergelopen gangen ontwateren. Een aftrekker is dus HET ideale cadeau voor hun rugje! Het werd nog een rustige avond bij de baby’s en we keken al een stukje Slumdog Millionaire. Full moon!