Jipiieeeh! 27 augustus! Op deze dag ging de politie-vrouw ons meenemen naar een Parlour (Lokaal beautysalon). Mo’ke heeft ons heel laat gewaarschuwd maar ze ging de auto pas tegen 15u30 sturen. Tijd genoeg dus om al eens aan onze zak te denken. Zowat al onze kleren stonken naar zweet, stof, baby’s, melk, uitwerpselen of schimmel van de stoffige kamer. Over ons lijk dat dat zo terug onze zak in ging, dus aan het werk! De voormiddag en een stukje namiddag werd dus volledig gevuld met het wassen van onze kleren. Maar waar gingen we zo een grote troep was hangen? Normaal gaan we dat mooi op het dak van het weeshuis hangen waar het in volle zon op een uurtje droog is. Maar we trokken er de namiddag op uit en de regen kan hier snel opkomen. Het terrasje aan de andere kant van onze kamer werd door ons uitgekozen tot winnaar. Het is overdekt en heeft haakjes voor de waslijnen. Die zijn we subtiel aan de overkant (het weeshuis) gaan “stelen”. Het dak hangt vol met lijnen dus eentje konden ze wel missen ;)
Het werd wikken en wegen welke kleren in de risico-zone mochten hangen en welke niet. De risico-zone bevindt zich aan de rand van het terrasje waar het binnen kan regenen. Het was een heel karwei, eerst kleuren scheiden van donkere was. Dan telkens een emmer water laten lopen waar we waspoeder in deponeerden om dan vervolgens goed te schrobben. De emmer was direct terug vuil en dus moesten we per 6 kledingstukken een nieuwe gebruiken. Charlotte spoelde ze nog uit onder de kraan en samen wrongen we dat overbodige water uit ons textiel. WHO LET THE DOGS OUT? Klonk uit onze boxen en het werd een natte voormiddag.
Onze ingenieuze waslijn.
Toen de auto gearriveerd was werden we overdonderd door de koude airco en een nieuwsgierig gevoel. We kwamen aan bij haar huis en werden naar binnen geleid. Dat heeft een tijdje geduurd want een witte keffer zorgde ervoor dat wij liefelijk uit de buurt bleven. Toen onze niet-zo-favoriete-hond verwijderd was konden we weer opgelucht ademhalen. De vrouw vertelde dat ze in het beautysalon (parler) 4000 rupies vroegen. Dat is ongeveer 60 euro! Dat gingen we mooi niet betalen en dat wist ze wel. Ze vertelde dat je daar voornamelijk naartoe ging als je trouwt, verwennen mag je jezelf wel op zo’n belangrijke dag! Dus had ze zelf henna gekocht en vriendinnen uitgenodigd die er creatief mee konden omspringen. De ene vrouw was al wat ouder met een enorme bindi (een echte, van poeder) en droeg een bril om de henna aan te brengen. Zij koos voor subtiele bloemen en niet de hele arm. De andere vrouw was bijna het tegenovergestelde, zij was jong en zorgde ervoor dat er niet veel huid meer overbleef aan de andere arm. De hele tijd door werden we overspoeld met water, thee, driehoekige deegdinkjes met “ketchup”, tofu-achtige brokjes met paprika en een zoet bolletje. We werden dus echt verwend! Er kwamen nog meer vrouwen bij en terwijl wij gefascineerd toekeken, tetterde ze erop los. In totaal waren we met 7 vrouwen in 1 huiskamer. Het waren heel gezellige vrouwen maar ze zijn niet zolang gebleven. Tijdens het drogen van onze armen, bracht de politievrouw nog wat kleine details aan op onze voeten en daarmee was de henna-kous af.
Onze henna-voeten, want de handen blijven een verrassing! (ps: de armen zijn 10 000 keer schoner)
We waren zo in onze gesprekken verstrikt dat de henna te lang gedroogd heeft waardoor we het er niet meer afkregen. Normaal is hij vochtig en moet je het met een mes afschrapen van he huid. No way, een half uur hebben we aan die wasbak staan pellen aan onze armen en de hele vloer was bevlekt. Niet dat dat voor haar een probleem vormde, er werken 10 dienaars in het huis. Die snellen naar je toe vanaf zij hun naam roept. Ongelofelijk zo’n hulpjes! In het begin was dat echt wel onwennig, je wil het dan echt zelf doen om hen te helpen maar je moet opletten dat je haar niet beledigd. Wat deze mannen doen is ook hun werk en ze verdienen er geld mee. Daarom hebben we onze gedachten ervan afgehaald en genoten. We kregen nog custard met banaan, appel en rode gelei en bedankte de familie toen uitbundig. Hun bestuurder bracht ons terug naar het weeshuis waar we absoluut geen honger meer hadden. Langs de keuken passerend (om te zeggen dat we geen avond eten nodig hadden) gingen we nog even naar de kinderen om ons dan op te sluiten in het kantoor voor wat internet en een telefoontje van Floor’s ouders en familie ( BBQ).
Wat een dag, wat een avond, wat een korte nacht. Slaapwel!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten