Even waarschuwen

We willen jullie toch even waarschuwen dat we de laatste 4 posts niet meer herlezen hebben. Excuseer ons voor fouten en vergeef ons. 

Dikke kusjes en groetjes 

de reizigsters

7 Muggen in 1 klap - 22 Augustus

22 augustus 2011. We zetten onze eerste stapjes na het ziekteverlof. Charlotte zag meteen een slang over straat kruipen, Floor kan het wel niet bevestigen ( ze was nog snel haar lenzen gaan aandoen) maar ze gelooft haar zeker. Even stond ze aan de grond genageld maar lang was het beestje niet te zien.

We verlaten het weeshuis om een toek-toek te zoeken op straat. Bestemming: Lewis Road, Discover Tours. Uit de miljarden Riksja’s hebben we er toevallig de man uitgevonden die ons de vorige keer ook naar dat adres heeft gebracht. Niet dat we dat eerst doorhadden hoor, we dachten dat de man zat te grappen. Maar toen hij ons keurig voor de deur afzette wisten we dat het menens was. We hebben onze vlucht betaald en beslisten dan eens op restaurant te gaan. Voor het eerst in een maand en half nog eens deftig eten, we stonden al te trippelen. Maar zelfs het kaartje van de Lonely planet kon de chauffeurs niet wegwijs maken. Uiteindelijk hebben we ons naar een vrij groot rond punt laten brengen waar we wel iets gingen vinden. Het restaurant leek op het eerste zicht veelbelovend, heel kitcherig met veel versiering en slecht zittende stoelen. Het heette Hare Krishna en was vegetarisch. De menu kaart had een handleiding nodig maar we hebben er uiteindelijk toch iets in gevonden. Jera Allo, een soort bloemkool (3 trosjes), gebakken patatjes, gevulde tomaat (verschrikkelijk!), rijst en naan. Het viel echt tegen en ze hadden er niet eens gewone zwarte thee. Maar die domper hebben we weg gekregen door wat winkels te vinden. Vrouwen hé ;)

We hebben ook nog veel gewandeld en verschillende lokale markten gevonden. Echt kleine strooien hutjes waar ze zelf ook in woonden. Ook hebben we de grootste straat-uitdaging tot nu toe aangedurfd. Een kruispunt met een brug en het was spitsuur! Samen komen we door alles maar Charlotte had deze keer wel wat overtuigingskracht nodig. Floors advies: Charlotte, observeren en oversteken! Plots viel er ons tussen het “shoppen” door iets in het oog… Een roos ijssalon! Voor we het eigenlijk beseften stonden we al binnen te waterbekken. We zijn buitengekomen met een pot amandel-dadel-ijs. (Floor hoort haar papa al watertanden!)

Op 23 augustus kwam er wel heel speciale verrassing, er waren 3 vrouwen bij die de 4 vaste zouden helpen. Sunita, Djomuna en Monosmina zijn hun namen. ( Nu werken we al een paar dagen met hen samen en we kunnen zeggen dat we niet zo goed overeenkomen. Met de 4 andere vrouwen is er een goede band gegroeid en tegenover hen hebben we ons een maand lang moeten bewijzen. De komst van deze nieuwe dwingt ons precies hetzelfde opnieuw te doen. Maar dat willen we niet, we hebben het hard genoeg gehad.) Maar we laten ons niet doen en zetten door. De komst van deze jonge vrouwen betekent minder werk maar daardoor niet speciaal beterschap voor de kinderen. De vrouwen nemen het concept werken niet zo serieus en hebben het slagen en roepen al snel onder de knie. En wij moeten er met onze eigen ogen op toezien hoe deze nieuwe generatie helpsters de oude, non-progressieve methoden kopiëren. Dat er minder werk is, is heel goed nieuws voor de werksters maar niet speciaal voor ons. Er is nu meer tijd om elke baby eens goed te knuffelen en meer met de kindjes te spelen, maar we hielden van de druk en al het wassen. Charlotte vond een kleine leguaan op het dak. We kennen de precieze naam niet van dit beest maar het is precies een kleine leguaan met een kraagje. Niet getreurd, we hebben er genoeg foto’s van om het thuis te determineren en er een National Geographic mee te vullen. En als we dan toch over diertjes bezig zijn kunnen we je nog meegeven dat het hier zelfs niet mogelijk is even naar het toilet te gaan zonder iets mee te maken. Charlotte denkt eens even de kamer uit te stappen en geeft Floor een klein gilletje dat gaat als volgt: “Floor, nu MOET je echt komen kijken!” En inderdaad op de trap aan onze deur, op een kleine 10 meter zit een reusachtige witte aap met gelige ogen. PAK DE CAMERA!!! Maar zo simpel was het niet, Charlotte bewaakte de deur want ze was niet van plan onze gespaarde koekjes op te offeren aan dat beest. Floor vluchtte naar binnen voor de camera maar toen we allebei paraat stonden zagen we uit onze ooghoeken een hond op de aap afstormen waardoor deze vervolgens op ons afkomt. In 1 grote sprong overbrugde deze springer de 10 meter en door Charlotte’s reflex kreeg hij de deur op zijn gezicht. Hij springt nog een etappe verder naar de boom aan ons raam. Vanuit de kamer hadden we een goede foto maar het kon nog beter. Floor waagt zich met de camera op 3 meter van de aap. Deze toont zijn gigantische snijtanden en springt naar haar toe op de balustrade. Floor stond niet veel later met trillende beentjes in de kamer met 1 wazige foto maar wel een herinnering voor het leven. 

Terug naar het weeshuis. 3 vrouwen bij is goed nieuws maar niet het enige. Priodordjini van de eerste kamer is die dag geadopteerd en bracht haar eerste avond door met haar nieuwe familie. Super goed nieuws en het zagen er heel goede ouders uit. Hier duurt het maximum 2 maanden en je kan je eigen uitgekozen baby mee naar huis nemen! Maar bij goed nieuws komt ook altijd slecht. Er zijn 4 baby’s bij. We zagen het laatst bijgekomen baby’tje en dit wordt heel moeilijk te beschrijven. Ons eerste gedacht was hé een kindje bij. Toen we het beter zagen sloegen we onze handen uit reflex voor onze mond. Dit kindje was niet zomaar ondervoed. Eerst deed het ons aan Afrika denken maar toen het recht stond (met hulp), werd het beeld voor onze ogen steeds erger. Nu kwamen de verschrikkelijke beelden van Auschwitz boven. Dit kind paste perfect in het plaatje. Beentjes van een kleine 2 centimeter dikte. Amper vlees rond de botten laat staan een milligrammetje vet. Op foto’s zijn zo’n beelden altijd afschrikwekkend maar we hadden niet gedacht dat we het ooit met eigen ogen gingen zien, laat staan vasthouden. Dit kind is net aan de dood ontsnapt. Nu vinden we het natuurlijk wel erg dat we vertrekken, dit kindje zouden we graag eens binnen een maand willen zien! Dit gruwelijk beeld zal onze dromen de komende nachten komen verstoren. Maar veel rust zullen we vannacht toch niet vinden, we gaan officieel onze eerste nacht in het weeshuis slapen! Wens ons veel geluk en we houden jullie zeker op de hoogte wat het ons bijgebracht heeft!

3 Wel heel speciale dagen - 15 augustus 2011

11 Augustus. 11 Augustus… Er was iets speciaals die dag. Maar wat? Iets dat zich in de Vlaanders onttrekt. Een feestdag? Zeg dat wel! De verjaardag van Irene de Hertogh werd hier niet in het ongewisse gelaten! Er werd (zoals altijd op 11 augustus) hard aan ons Irene gedacht en we zeiden vaak tegen elkaar:  “Wat zou ze nu aan het doen zijn?” Een sms’je is eenvoudig maar op dat moment de enige communicatie ter onze beschikking. Maar in onze blog moet ze zeker eens vermeld worden, deze grote fan! Ireendje, we hebben enorm veel aan jou gedacht (we denken hier wel meer aan het thuisfront hoor) en we wensen je nog eens een schitterende 18^de verjaardag toe! Maar we hebben hier tijd genoeg om verrassinkjes te verzinnen en ze worden ge-wel-dig! 11 September wordt een vrolijke dag! Ground Zero toveren wij om naar Ground Irieno.

Maar… er is op die speciale dag nog iets gebeurt…

We kregen hier het schitterende idee onze dvd’s op de lokale computer af te spelen. Ver van onze vertrouwde kamer en helemaal alleen in het bureau. Charlies Angles stonden op het programma en wat hebben we genoten! Met onze oreo’s en wat water kon ons geluk niet op. Maar dat was nog niet alles. Koppige Floor probeerde (nu de computer toch aanstaat) om het internet nog eens te starten. Het zou toch weer niet werken. MAAR neen hoor, het werkte! Jipiiie! Charlotte Charlotte ik ga de USB halen en we loaden direct de blog up! Dat het ondertussen 12u middernacht was kon ons niet schelen, het internet werkte! Floor stond met goede moed op, liep naar de deur en deed het binnenslot open. Maar de deur liet zich niet openen. Wat moet dat? Ze hadden ons van buiten opgesloten! Je moet weten, ze werken hier niet met klinken alleen zo schuifsystemen. Voila daar zaten we dan opgesloten in het kantoor van het weeshuis om 12u15 middernacht ondertussen. Ok, geen paniek we komen hier wel uit! Roepen? Bonken? Tieren? 

HAAAALLLLOOOO HEEEELLLOOOO WOEHOEEW HEEEEEEEEEEEEEEEELLLLLPPP!! Niets hielp… de vrouwen in het weeshuis zijn selectief doof voor geschreeuw van baby’s, kinderen en nu dus ook buitenlanders. Een nachtwaker? Jaja die is er, in een diepe slaap verzonken. We hebben getierd en geroepen, steeds luider en luider. Vuisten op de deur en scharen op het metaal werden in de strijd geworpen. Hoe gingen we ons hier installeren als we moeten blijven slapen? Op een stoel of op de grond? Uiteindelijk om iets voor 1u ’s nachts doen 2 vrouwen toch de moeite om een kijkje te komen nemen. En wat vonden ze? 2 uitgeputte sukkeltjes die het bijna hadden opgegeven. Er kan alleen gebeld worden op de telefoon in het kantoor en dus niet omgekeerd. Mohanty of zijn secretaresse hadden we dus toch niet kunnen bereiken. Helemaal geklutst door de emoties druipen we half lachend af naar onze kamer. Wat een avond!

13 Augustus… We trekken erop uit! Niets speciaals, naar het postkantoor, de winkel en terug. Maar het werd toch een dag vol avontuur. Om te beginnen zagen we ’s morgens Mohanty lopen en waarschuwde we hem dat we naar een postkantoor moesten gaan. Bestaat dat in Bhubaneswar? Hij antwoordde eerst naast de kwestie en zei opeens dood gewoon dat de politie-familie hier binnen het uur was. Wie een fervent lezer is van onze blog herinnert zich de avond dat we hen thuis gingen bezoeken. We hebben op hen gewacht en de vriendelijke vrouw vertelde dat het Raki-day was. Raki? Dat meisje van het weeshuis? Nee Raki-day of Rakshmilaye is, een dag waarop je mensen een bandje ombindt en zo duidelijk maakt dat ze onder jouw bescherming staan. We kregen er verschillende aangebonden en ook een zoete bol, die we subtiel aan de kinderen doorgegeven hebben. Dan konden we eindelijk vertrekken naar het postkantoor. Het was heel moeilijk een toek-toek te vinden omdat het een feestdag was. Poppy (een helpster van het weeshuis) legt uit aan de chauffeur dat we een postkantoor nodig hebben en weg waren we. Hij wilde wel niet wachten maar zei dat de winkel een beetje verder naar links en dan naar rechts was. Het postkantoor was onbeschrijfelijk! Hoe kunnen onze brieven ooit tot in België geraken? Het leek wel dat ze daar al verloren gingen! We bleven met een kritisch oog bij het wegen van de brieven en stempelen van de postzegels staan. Floor herinnerde zich een verhaal waarbij een vrouw van een snoepwinkel haar vinger bij op de weegschaal legde om het snoepzakje duurder te verkopen. Wij zouden ons niet laten doen. De stempelaar met Parkinson (wat het postzegelplakken en stempelen al bemoeilijkte)  had ook een lichte vorm van Alzheimer want hij vergat maar liefst 3 brieven te stempelen. Gelukkig waren wij er om hem op die bevende vingers te tikken. We besliste samen dat we die voeten onder ons lichaam eens gingen gebruiken en naar de winkel gingen stappen. Wat een gedacht in India! We hebben eerst een half uur een baantje gevolgd om uit te komen op een grote snelweg. Die hebben we gedurende minstens 2 uur gevolgd. Wat we toen allemaal beleefd hebben komen jullie zeker nog te weten! Uiteindelijk herkende we echt de weg maar we zaten wat straten verkeerd. Toen we langs een weg “restaurantje” passeerde, dronken we ons wat moed in met een frisse cola en vertrokken de straat af. Toen we na 3 kwartier aan het einde van die straat kwamen en nog steeds geen winkel hadden gezien, hebben we onze broek opgerold om een toek-toek te strikken. Nee, dat hebben we niet gedaan maar we hebben wel een toek-toek gevonden ;) 

De winkel hebben we uiteindelijk gevonden en we hebben ons eens goed laten gaan. De weg terug wordt steeds simpeler en simpeler, we hoeven zelfs het adres niet meer te tonen. We doen een high 10 als we aangekomen zijn en het er weer levend vanaf gebracht hebben. India sloot onze dag af met een volle maan, waar we haar heel dankbaar voor zijn. 

Ondanks de volle maan was de nacht niet zo fantastisch. Floor is ziek geworden en heeft er 6 dagen over gedaan om te herstelen. Vriendinnetjes steunen elkaar door dik en dun dus heeft Charlotte het klaargespeeld om 2 dagen later bij te springen zodat we met zen 2tjes gezellig konden uitzieken. Dat is echte vriendschap! ;) Maar nog even over 15 augustus, Charlotte was toen nog tip top in orde en heeft de Onafhankelijkheidsdag mogen vieren. De kinderen moesten om te beginnen niet naar school en hebben een hele dag gedanst. Ook Charlotte werd verplicht haar dance moves boven te halen! Er was een debat tussen de jongeren en een wedstrijdje zingen. Charlotte kreeg een ereplaats in de jury en deed dat enorm goed! Het gedjingel djangel van de Indische muziek kreeg nu een mooie kinderstem en Charlotte was aangenaam verrast. Er kwam een welverdiende winnaar uit en iedereen kreeg snoepjes. Ook wij kregen koekjes met appelsien die we met veel plezier doorgaven aan de kinderen.  De versiering van deze dag bestond uit een vlaggenmast met wapperende, Indische vlag en een tafeltje met 3 in bloemen gehulde portretten waaronder we alleen Ghandi herkende.

Nog meer leuke weetjes - 14 augustus 2011

Nog een ander leuk weetje is dat we een klein meisje hebben leren lopen. Haar naam is Méka en ze is echt reuze schattig! Rechtstaan kon ze al mits er iets binnen handbereik was, nu kan ze al van punt A naar punt B wandelen. Fantastisch toch om zoiets voor elkaar te krijgen?! Bij deze lieve meid is het ons gelukt, maar er is in dezelfde kamer een jongetje, Babu (of Kana dat is zijn tweede naam) en hij kan nog niet eens rechtop zitten. Dat zou geen probleem zijn geweest als hij jonger was als Méka, maar daar schuilt net het probleem: hij is reeds ouder als haar. We vermoeden dat er iets mentaals aan de hand is bij hem, maar toch verliezen we de moed niet! We nemen Babu elke dag bij ons en leren hem recht zitten en rechtop staan, want wandelen is nog net een stapje te ver (let op het woordgebruik ;p). In deze zaak boeken we niet de resultaten waarop we hoopten, maar jah. Ooit zal hij het wel leren, zeker?!

Wat ons onlangs pas is opgevallen, al wandelen we er elke dag onder, is dat er zich een mangoboom op het werf bevind. Hmmm, Charlotte hoort Julie al jaloers waterbekken. Er groeien echter nog geen grote, eetbare mango’s aan dus het is nog steeds een noodzaak om deze op de markt te kopen. Soms hebben we geluk en smaken de mango’s HEERLIJK… maar voor hetzelfde geld kan de mango absoluut NIET smaken! Zonde van de mango en ook met de appels en de bananen is het hetzelfde liedje. Toch laten we ons hierdoor niet uit het lood slaan en hopen op betere de volgende keer.

Toen we eens tijdens een voormiddag een paar dagen geleden kamer 1 binnen gingen, viel ons iets heel ergs op. De knieën van Guruari –een meisje, nog een baby!– waren eerstegraads verbrand. Het was afschuwelijk om naar te kijken. De vrouw van die kamer, Bagio, legde via gebarentaal uit dat Guruari die nacht had liggen woelen op het plastic. Het ziet er al veel beter uit, maar de knieën gaan volgens ons nooit meer hun normale kleur terug krijgen. Toen we erop zijn beginnen te letten, viel het ons op dat veel baby’s hun achterwerk rood zag van het schuren. Sinds het besef dat plastic zo iets kan aanrichten, zijn we niet meer zo een fan van die zeilen onder de baby’s. Eerst leek het ons een slim idee zodat de pis en andere lopende uitwerpselen niet in de matras konden dringen, maar nu… We zorgen er dus voor dat er steeds een doek tussen de baby en de plastic ligt, liefst een zo groot mogelijke doek zodat ze erop blijven liggen, zelfs als ze woelen.

Het is inmiddels al een paar dagen geleden, maar het is misschien toch de moeite om jullie mond van verbazing te laten open vallen. We gaan het hebben over schimmel, dus gevoelige lezers, gelieve dit stuk over te slaan. Dus schimmel… Op alles wat je je kunt inbeelden. Op onze schoenen, onze mango’s, ons tafellaken, onze bananen, onze kleren, onze appels, Floor haar horloge, … De schimmel op het eten is natuurlijk anders dan de schimmel op al de rest, die ziet eruit als een lichtgroene (ongeveer lichte muntgroen?) waas over de stoffen dingen. Op onze leren sandalen lijken er weer allemaal stippeltjes in te zitten. Prettig is anders! Als oplossing hebben we besloten om alles nog eens deftig te wassen in heet water –Floor heeft zo bijna haar hand verbrand!– en dan in de zon te laten drogen zodat er zeker geen schimmel in komt. Pas als de kleren helemaal droog waren, hebben we ze terug in de kamer genomen. Geen schimmel meer te bespeuren. Ah ja, over dat speuren gesproken, hoe zijn we op de schimmel gekomen? Want als je niet deftig kijkt dan zie je de schimmel amper. Het was onze neus dat ons erop wees. Het was die dag schitterend weer en alle vrouwen hingen de babykleertjes en doeken op het dak te drogen aan waslijnen. Dus wij –hop– ook het dak op en al de kleren opgehangen. Daarna ging alles weer zijn normale gangetje, buiten dat Floor zich vroeger terug trok naar onze kamer wegens ziekte. Toen Charlotte net binnen was, merkte Floor op dat het begon te regenen, dus Charlotte liep zo snel als ze kon naar het dak om de kleren te grijpen en om ze in veiligheid te brengen. Ze hielp ook met de andere kleertjes droog te houden, wat een heel karwei is want de enkele regendruppels evolueren binnen 10 seconden naar een echte stortbui. Gelukkig was het merendeel van de kleren reeds droog en schimmel-loos. Yes, 1 voor ons – 0 voor de schimmel! Ps: deze avond hebben we ook in het kaarslicht moeten doorbrengen aangezien de elektriciteit weer uit gevallen was. Hoe romantisch!

Het is ongelooflijk wat we hier mogen meemaken wat betreft officiële regelingen. Prianca –een baby meisje uit kamer 1– zal worden geadopteerd. Dat is goed nieuws, zeer goed nieuws. Prianca verdient het, want ze is zo een dikke, lieve, speelse lach-baby! De down-side aan deze vreugde: er gaat er 1 weg, maar er komen er 2 bij. Het weeshuis doet super werk, chapeau dat ze zo een moed erbij kunnen houden. Dat tweejarig kindje waarover we gesproken hebben de 6^e augustus (zoo-dag) is er 1 van en het ander is een pasgeboren baby. Die baby kan onmogelijk ouder zijn dan 2 weken, want het heeft nog een klem op het stukje navelstreng. Hartverscheurend! Hoe kan iemand nu zo een mini en hulpeloos baby’tje achterlaten gewoon voor deze zijn sociale status?! Want dat is het he, hun sociale status. Als we soms eens in de dossiers kijken dan valt het op hoeveel kinderen er worden achtergelaten wegens de reputaties van de ouders. Denk daar maar eens over na de volgende keer als je je zorgen maakt om wat anderen van je denken!

Weer veel te vertellen- tot 14 augustus 2011

Er is weer heel wat gebeurd de voorbije dagen, maar eerst moet er ons iets van het hart. We zitten momenteel op een bepaald punt… We zijn onze wens om zo snel mogelijk naar Chennai te reizen helemaal kwijt en kijken er zelfs al met tegenzin naar uit. Het weeshuis is ons al sluipend naar het hart gekropen. Het besef van het afscheid doet ons nu al heel veel pijn, wat zal dat geven op de dag van het vertrek?! Maar goed, dat is pas voor binnen 2 weken, het woord “weekjes” is meer van toepassing, want de tijd vliegt voorbij! Het beste bewijs daarvan is dat we elke dag achterstaan met de kruisjes op onze zelfgemaakte kalender. Nu zullen we even op de leukere feiten overspringen.

10 augustus was er een spannende pauze in onze dagelijkse routine van baby’s verzorgen en kindjes entertainen. Er hing namelijk bezoek in de bomen. Onuitgenodigd bezoek, maar buiten de honden had niemand bezwaar tegen deze sierlijke beesten. Sierlijk? Onuitgenodigd? In de bomen? We hebben het hier over apen (monkoro’s in het Urea)! Mooie apen, niet zo een enge wezens zoals bavianen of makapen. Neen, grote apen met een soort beige vacht en een zwarte snoet. Er waren er een zestal van. Het feit dat de apen zo groot waren en zo dichtbij in de bomen zaten, was schrikwekkend voor ons! Toch werden ze na een tijdje vrij tot zeer saai, ze deden niets. Dus probeerden we ze in beweging te brengen door op het dak te kruipen en Floor erop af te sturen. Njah, wij hadden meer schrik van hun dan zij van ons dus bleven ze doodleuk op hun luie gat zitten. Toch hebben we er leuke kiekjes en filmpjes rond kunnen maken!

2 dagen (12 augustus) erna hebben we “gezamenlijk geluncht tussen de vliegen”. Daarmee bedoelen we dus dat we een middagmaal hebben genuttigd op de grond samen met de kleuters en wat heeft het ons gesmaakt! Er was blijkbaar een koppel langsgekomen die hun eigen kookploeg mee had en deze heeft een hele maaltijd geprepareerd voor iedereen hier, inclusief wij! Enkel de schoolmeisjes konden er niet bij zijn aangezien het een schooldag was. De maaltijd zelf bestond uit rijst met de normale gele brij, maar daar kwam nog eens een lekkere zoet-zure rode saus met dadels bij, gebakken aubergines –of dat dachten we toch– en (aan)gebakken aardappelen die de Indische frieten zouden moeten voorstellen. Wij denken dat jullie echt geen flauw benul hebben van hoezeer wij naar een goed pak friet uit kijken of naar een goeie biefsteak of een zelfgemaakte lasagne of … Het lijstje van voedsel dat we zodra we thuis zijn, willen eten is lang en doet ons reeds waterbekken. We aten deze sobere maaltijd met onze handen op waardoor we met al onze zintuigen konden genieten van dit heerlijke voedsel. Jammer genoeg vonden de vliegen en mieren het ook lekker ruiken en hoopten een beetje mee te mogen bikken, fout gedacht jongens! ;)

Wat ook nog met voedsel te maken heeft, zijn life-saving-noodles. Waarom eren wij nu in godsnaam noodles op onze blog en waarom life-saving? Wel, zoals jullie al gelezen hebben, is het eten hier niet fameus en krijgen we er ook geen grote porties van. Dus hebben we besloten om buiten koekjes, water en confituur ook nog noodles te kopen. Instant ready noodles, wel te verstaan. Als we dan eens een kleine honger hebben of als onze lunch ons geen voldoening gaf, dan gaan we met een lege fles naar de keuken om heet water te gaan halen waarmee we onze noodles warm maken. Soms hebben we geluk en is het water heet, maar er zijn al ettelijke keren geweest waar we toch met een honger bleven zitten omdat er geen warm water beschikbaar was. In de winkel wisten we natuurlijk nog niet welke noodles lekker waren en welke niet – tegen vandaag weten we dat wel: Reliance Select Instant Noodles. Het pakje laat wel niet blijken dat het gaat om lekkere noodles, neen je zou eerder denken dat er van die feest-stokjes inzitten die na het kraken neon-kleurig oplichten. Dat bleken dan toch heerlijke noodles te zijn die een beetje gelijken op pasta van bij ons, een BEETJE dus he! In de winkel is er toch een ruime keuze aan lange slierten. Je vind er alle kleuren, vormen en smaken van! Al hebben ze allemaal 1 ding gemeenschappelijk: het woord Masala. Volgens ons betekent het pikant. Gelukkig zit het sausje apart in een zakje bij de noodles waardoor we zelf de portie hiervan kunnen bepalen.

Het opstaan verloopt helemaal niet rustig meer. Er is elke ochtend zoveel lawaai van vogels en van de kleine kinderen die hier naar school gaan, maar dat is nog niet eens het ergste. Van zodra het half negen is, begint er één of andere rare kwiet op een drum te slaan waardoor ons het rustig soezen wordt afgenomen. Dit is absoluut niet grappig, zeker nú niet. Floor is sinds de 14^e augustus ziek, ze heeft buikpijn en koorts, dus ze probeert zoveel mogelijk te rusten. Daarom is al dat lawaai echt een tegenvaller. “Slapen is de beste remedie”. Dit bleek klaar en duidelijk het geval te zijn toen Charlotte ziek was een week geleden, maar bij Floor schijnt het niet zo hard te helpen. De eerste symptomen bij Floor waren dezelfde als bij Charlotte: koorts en hoofdpijn. Bij Charlotte was het na 2 dagen bed liggen direct om. Maar bij Floor is er ondanks koorts-werende pillen, niet veel verandering. In tegendeel zelfs, bovenop de koorts is er buikpijn bij gekomen. Laten we hopen dat het zo snel mogelijk overgaat. Toen Charlotte s avonds nog eens naar de baby’s ging kijken, gebeurde er iets heel vreemds. Normoda is 1 van de 4 vrouwen hier die een babykamer onder haar toezicht heeft en normaal gezien is zij diegene die continu schreeuwt op alles en iedereen. Ze is de minst lieve of dat laat ze toch blijken. Zij is de jongste van al de vrouwen en toch krijgt zij de meest moeilijke kamer. Haar kamer is het meeste gevarieerd wat betreft leeftijden en dus moet ze buiten melk en pap ook nog eens voor vast voedsel zorgen zodat iedereen in deze kamer gelukkig is. Wat was nu dat vreemd iets die avond? Wel, Normoda was meer dan vriendelijk tegen Charlotte! Ze had iets op straat gekocht en dat deelde ze maar al te graag met haar. Het waren luchtige ronde dingen die ze openbrak en er een brei instopte om daarna onder te dompelen in een soort lopend sausje. Dat in het geheel PROPTE (niet overdreven!) ze in Charlotte haar mond want in Charlotte haar ene hand zat een baby en in de andere een vuile luier, hmmmm smakelijk he! Maar het was echt lekker, Charlotte is er vastberaden van om die maaltijd eens zelf te gaan kopen op straat! Normoda heeft er 4 in haar mond gepropt waardoor ze zich een beetje schuldig voelde om iets wat Normoda waarschijnlijk zelf gekocht had, zomaar op te eten. Maar Normoda gaf ook een paar aan één van de kleuters. Daarna heeft ze iedereen in de kamer –Charlotte dus ook– een koekje gegeven en iets dat leek op gepofte rijst. Het smaakte Charlotte heel erg. Zo zie je maar, voor lekker eten moet je niet steeds in een 4-sterren-restaurant zijn he!

Het zwaarste beroep... Door vrouwen!

Sorry mannen, het moet gezegd worden… het zwaarste beroep wordt uitgevoerd door vrouwen! En zeg nu niet direct: “Das nie waaar!”. Want Charlotte en Floor gaan jullie eens steevaste argumenten geven! Zoek eens een beroep dat 7 dagen op 7 wordt uitgevoerd. Ja inderdaad, dat is mogelijk! Maar ook 24u op 24? En dan zonder aflossing? Ah dat dachten we al!

Deze vrouwen, werkend in het SMSS weeshuis van Bhubaneswar, werken als niemand anders. Hun job begint al in de vroege uurtjes, vanaf dat de eerste baby huilt! Koppels bij ons in België zagen al tegen elkander voor die eerste maand dat ze ’s nachts uit bed moeten, maar hier blijven er baby’s bijkomen. En daarbovenop liggen er 8 in 1 kamer… als 1 begint is de rest vertrokken. Het begint met het wassen van de baby’s en dat durven ze wel eens over te slaan. Eerst moeten ze die middelleeftijd in hun schoolpakjes krijgen. Dat is al een uitdaging op zich. Als die dan op tijd klaarstaan verzamelen ze alle papflessen om die te gaan uitwassen en steriliseren. Als dat klusje geklaard is, moeten ze elk hun papflessen uit een grote pot zien te vissen. We zijn er nog altijd niet uit wat hun precieze herkenningspunten zijn. Een rode stip aan de onderkant is duidelijk maar dat ene kleine vlekje op de hals van die ene fles en dat miniem vlekje aan de binnenkant van dat ene tuitje… verschrikkelijk moeilijk te zoeken in zo’n berg. Maar we leren elke dag bij. Als dan al die huilende petotters eindelijk stil op hun flesjes zuigen, kunnen ze beginnen aan de opkuis en verversing van de nachtelijke kakjes. Iedereen krijgt een nieuwe doek om en de bedjes worden ververst.

Dat gebeurt constant hoor, ze doen hier hun behoeftes in het rond! Als de bel gaat, zijn de 3 pannen beneden in de keuken klaar. 1 pan met rijst, 1 met een soep en 1 met linzen. Zonder gêne verlaten de vrouwen dan de huilende baby’s en gaan op hun gemakje eten. Ze zullen wel herbeginnen als ze klaar zijn. ’s Namiddags blijf je de doeken verversen, uitwassen en ophangen op het dak. Doorheen de kamers liggen de schooluniformpjes van de kinderen die hun dagelijkse jurk aangetrokken hebben en jij mag beginnen sorteren. ’s Avonds is het niet veel anders, wij zorgen wel steeds voor het sluiten van de luiken bij schemer. De tal van keren dat de elektriciteit uitvalt zitten de vrouwen met 1 kaars, een hele kamer te controleren. De kruipende kindjes, gefascineerd door het licht en lichtelijk pyromaans ingesteld, kruipen gemakkelijk tot dicht bij de kaars. De reddende Belgen zorgen er wel voor dat er geen ongelukken gebeuren. Tussen al die activiteiten maken ze nog tijd om henzelf te wassen en met veel zorg door hun haren te gaan.

Maar het werk eindigt hier nooit. Het gaat door en door. Er is geen routine dus de vrouwen wachten tot de kinderen van vermoeidheid op de grond vallen en proberen dan zelf wat slaap te vatten. Elke gelegenheid overdag wordt benut om een napje te doen, zowel door de kinderen, werksters als door ons. En als ze dan die weinige uurtjes in hun kas geslagen hebben, begint de cirkel opnieuw. ’s Nachts worden wij al soms wakker van één of meerdere huilende kinderen, wat moet dat dan voor hen zijn? We zijn vastberaden één of meerdere nachten hun plaats in te nemen. Die ervaring willen we niet door onze vingers laten glippen!

Dus mannen en vrouwen, stop met klagen over je werk. Deze vrouwen hebben een van de zwaarste jobs die we kennen. De bouwvakkers bij ons werken wel zwaar maar ze hebben het weekend en mogen om 18u naar hun vrouwke. Deze vrouwen keren nergens van terug en moeten dag in dag uit intensief bezig zijn met de meest energiezuigende schepseltjes van de aarde.

Denk hier maar eens aan terug als je ’s maandags moet opstaan om naar je werk te vertrekken

Apen in de zoo? Ja, wij! - 6 augustus 2011

Op 6 augustus gingen Charlotte en Floor eens een gewaagde stap zetten. Ze zouden het weeshuis verlaten en richting Nandan Kanan Zoological Park trekken. Een zoo! Jippie! Citaat uit de Lonely Planet (van de familie Van Bruwaene) : “famous for its 20 white tigers, boasts lions, reptiles, monkeys and deers.” Dat trekt ons wel aan! We besluiten ons eens te wassen en een verse broek aan te doen. In de Lonely Planet stond wel geen adres dat we aan de tuktuk bestuurder konden tonen. Dus gingen we naar het toerist office bellen om het hen te vragen. Zo simpel was het niet, de telefoon in het weeshuis weigert precies te bellen. Stom, prehistorisch ding! Ok, geen probleem. We tonen gewoon de naam aan de bestuurder en we zullen wel zien. Zo gezegd, zo gedaan en een uur later stonden we voor de ingang van de zoo.

Onderweg werd een man nog aangevallen door een koe en moest een andere man vluchten op zijn fiets. Memo aan onszelf: zelfs de koeien zijn hondsdol! Nog een klein probleem… We hadden een prijs afgesproken bij vertrek (altijd doen!) maar deze man vroeg opeens het dubbele. We kennen die trucks en laten ons niet doen! Maar wat kan je doen? Hij heeft je gebracht, je kan toch niet gewoon wegwandelen zonder hem te betalen? Dat hebben we uiteindelijk wel gedaan… Hij zei dat hij met Mohanty ging praten over de prijs en dat we hem later moesten betalen. We hebben ons briefje blijven toestoppen maar hij wilde niet. Hij zou er vastbesloten met Mohanty over praten. Awel dat em da dan doet! Lompe oen! Wat een demper op onze zoo-feestvreugde! Maar we laten ons daardoor niet afschrikken. We trokken een nieuw gelaat aan (terug vrolijk) en kochten het zoo ticketje. En weet je wat? Dat is 5x zo duur dan wat locals betalen!

Locals: Adult 20 roepies, child 10.
Foreign: 100 roepies! Ongelofelijk maar dat is eigenlijk nog steeds niets (1 euro is ongeveer 63 roepies). Ohja, plus 10 roepies voor de camera maar daar hebben we geen spijt van gehad!

We zijn begonnen met wat vogels. Parkieten en andere exotische vogels. Allemaal op elkander gepropt! Dan langs een gigantische gier, maar die zat er maar verloren bij. Laat die toch vrij! Daarna langs wat hert-achtigen en apen. De meeste apen hingen er boven je hoofd in de bomen of liepen bezoekers met eten in hun zak achterna, maar 1 bombastische orang-oetang moest toch achter slot en grendel. Aan de ingang van het reptielengebouw stond een grote dinosaurus! Raar zo opeens tussen de jungle. Want het is dus echt letterlijk een dierentuin in de jungle! Dat is moeilijk te onderhouden al die krioelende planten, ze hebben het duidelijk al opgegeven. En ja, daar veel slangen en kriebelende dingen waar we het niet over gaan hebben. Maar de zielige krokodillen waren wel soms enorm. De van nature zo sterke, gevaarlijke en gevreesde beesten lagen met centen op hun rug in het water de dobberen. Hun dagen te verslijten aan lachende, oneerbiedige, onrespectvolle bezoekers maar daar hebben we het later nog over.

 De groep Indiërs op de foto, dat vermenigvuldigd met 3 of zelfs 4, is de hele troep bijeen.

In een miniem  badje “zwom” het eerste nijlpaard. Dit dier had niet veel plaats en had niet veel aandacht voor de grote groepen Indiërs. Ze zeggen van Chinezen dat die samentroepen maar Indiërs kunnen er ook wat van! Hihi ;) raar genoeg kwamen we na wat wandelen bij een groot moeras/ meer. Waar de imposante, Aziatische neushoorn zich verscholen hield. Niet alleen kameleons maar nu dus ook neushoorns kunnen van kleur veranderen. Door de over-populatie moerasplantjes was hij helemaal groen. Gelukkig heeft Charlotte hem gespot. Meer dan zijn kopje in de verte was er wel niet te zien. Na een tijdje begonnen we ons af te vragen hoe we ons langs een groep apen met 2 honden gingen bewegen. Het besluit werd rechtsomkeer en gelukkig maar! De neushoorn was ondertussen uit zijn schuilplaats gekomen en had zich tentoongesteld. En voila, Floor haar eerste neushoorn werd gespot! Wat een prachtige pantser toch! We gaven haar/hem de naam Gloria, inspiratie gehaald uit de film Madagascar. Het is nu pas tot ons doorgedrongen dat Gloria in die film een nijlpaard is, oeps!

Toen kwamen we bij onze eerste tijger! Meteen een witte! BAM! Maar wel een slapende, minder spectaculair dus. Maar niet getreurd, de kilometer erachter kwamen er nog een stuk of 5! We hebben er zien stoeien, krabben, zwemmen en klimmen. Een man wilde een steen gooien op een leeuwin, maar zag dat Floor hem in het oog hield. Charlotte werd gewaarschuwd en hij is ons de 5 minuten erna niet uit het oog verloren. Maar op dat moment, ondertussen bij de leeuw aangekomen, brak er een (niet onaangekondigde) stortbui los. Charlotte zo in de weer met haar camera weg te stoppen en Floor met de zak, gooide de kloot*** de steen naar de leeuw! Had het niet geregend hadden we die oude man gevloerd! Bastard! De stortbui begon onschuldig en we schuilden in de jungle/bosjes, maar we zijn toch moeten vluchten naar een beter onderdak. Spijtig genoeg was het wat overbevolkt (hutje) en zijn we verder gevlucht naar een uitkijktoren. Eindelijk op ons effen komen, onze introverte persoonlijkheid kwam even boven. Spijtig maar helaas hebben we geen foto’s van de leeuw, beren of hyena’s. Maar we hebben ze wel gezien, dat is genoeg. We zijn geëindigd in een schamel aquarium met wat piranha’s en zee-beestjes. Bij het buitenkomen nog wat kraampjes gedaan, het niet kunnen laten een bedelaar wat geld te geven en in discussie gegaan met de tuktuk bestuurders om een prijs af te spreken. We werden overwelmd door de grote groep en stapte daardoor nog in een dikke koeienvlaai ook. Nu dat we in de heenreis dat voorval met dat geld hadden, schudde Floor zijn hand en maakte hem zo duidelijk dat het menens was. Onderweg naar “huis” hebben we nog een foto genomen van een werf waar opstond: “Wor in progress, for a better tomorrow”. Op welke manier zouden we dat interpreteren? “War in progress, for a better tomorrow” of “Work in progress, for a better tomorrow” J you may choose.

Aangekomen aan de poort van het weeshuis nog een “high ten” tegen elkaar omdat we het er weeral zonder kleerscheuren vanaf hebben gebracht!

We hadden ’s middags nog niet gegeten en toen we om 18u aankwamen, wisten we dat het nog minstens 3uur op ons eten wachten was. We haalden snel warm water uit de keuken aan de overkant en hoopte op warme noodles. Helaas pindakaas, het water was amper lauw en het werden toasten met wat confituur. Toen hoorden we opeens een eng geluid buiten, het leek wel of iemand aan het sterven was. Niet dat we zo vertrouwd zijn met dat geluid, maar we weten niet hoe we het geluid best omschrijven. We keken en zagen een man op de grond liggen, met spasmen en zijn vrouw die er bezorgd naast zat. Het was niet de eerste keer dat we deze personen zagen. Diezelfde morgen waren ze hun kindje aan het weeshuis komen afzetten. (of zo zag het er toch uit) Hier gaat dat dus zo: een vrouw met haar man en kind (toch al 2 jaar) wandelen hier binnen. Wachten buiten op een secretaresse die in Dehli zit en worden uiteindelijk geholpen door een vrouw wiens functie we niet kennen. Er worden papieren ingevuld en veel geschreven. Het gezin wordt niet eens binnengevraagd en er wordt zelf geen kopje thee aangeboden. Een kind wordt hier dus “ingeschreven” en achtergelaten in het midden van de koer. We zijn vertrokken als ze nog steeds bezig waren. Terug in het weeshuis dachten we dat ze vertrokken waren en stelden we ons het kindje huilend voor. Maar even later hoorden we de man en zagen hem op de grond liggen. We wisten niet wat hij had en keken zo onopvallend mogelijk naar het schouwspel. Wat kunnen we doen, Charlotte? Ik weet het niet… We brengen hen licht en wat water! Floor daalt de trap af met een fles water en Charlotte volgt haar met de zaklamp (electric weer uitgevallen). De vrouw spreekt natuurlijk geen woord Engels en de man ziet er niet goed uit. Hij heeft spasmen met zijn handen en zijn ogen zien ons niet. De vrouw blijft er rustig bij en het kind huilt niet. Wat kunnen we doen? We wisten het niet. We hebben hen rustig laten doen, want in de reisgids stond dat drugs hier een groot probleem is en je weet maar nooit. Het was geen epilepsie aanval, want dat zouden we herkent hebben. Na een paar minuten hielp de vrouw hem recht en daarna zaten ze terug op de grond. Deze mensen hadden niets bij. Dus waarschijnlijk hadden ze van een hele dag nog niets gegeten of gedronken. Door de uitgevallen elektriciteit konden we de vorderingen niet goed volgen. Wat een nachtmerrie! Ze waren verdwenen tegen de tijd dat we in bed kropen.

We killed a family !!! - 5 augustus 2011

OH MY GOD, WE KILLED A FAMILY… of cockroaches! ;)

Laten we vanaf het begin beginnen. Het was een normale dag en we trokken ons in de zeer late namiddag even terug in onze kamer. We douchten en genoten van de elektriciteit – de elektriciteit is hier meer uit dan aan! Ze klopten aan met het avondeten en tijdens het eten, waren we onze weekend-planning aan het bespreken. We zouden zaterdag naar de zoo gaan en zondag naar een hotel waar ze internet hebben en waar we eens op restaurant kunnen gaan. Dat zou ons echt deugd doen, zo een weekendje erop uit! We wisten wel al dat het moeilijk zou zijn om het voor mekaar te krijgen, dus we hadden al vele plannen om er toch te geraken. We hadden onze tanden gepoetst en we waren helemaal gereed om in bed te kruipen, het grote licht was zelfs al uit. Charlotte was de computer aan het opbergen en Floor ging haar bril wegstoppen.

AAAAAAAA, CHARLOTTE! PAK ONMIDDELLIJK EEN SLIPPER!

Charlotte liet bijna uit schrik de computer uit haar handen vallen, maar kon deze nog op tijd op iets vast leggen. In een mum van tijd had Charlotte het licht terug aan geknipt. Floor was in al haar paniek op een stoel gesprongen, echt zoals uit de films wanneer vrouwen op een stoel springen van zodra ze een muis zien. Maar dit was de realiteit... Floor legde uit wat er was gebeurd.

Ze was bezig met haar brillendoosje te zoeken op één van de lades tot ze plots een reuze kakkerlak zag. Ze sprong weg en zag hem onder de kast kruipen. We spraken af hoe we het gingen aanpakken, want dat was al de tweede kakkerlak die we in de buurt van die kast zagen. Charlotte zou met een slipper en een zaklamp onder de kast kijken en Floor zou vanaf de hoogte kijken of de kakkerlak niet ontsnapt. Toen kwamen we tot een schrikwekkende conclusie: er zat een gleuf onder de kast waar er met gemak een hele troep kakkerlakken in kon leven. Als Charlotte (al liggend op haar buik) voelsprieten uit de gleuf zag komen, spanden al haar spieren zich op en hield ze zich klaar. Kakkerlakken hebben niet veel geduld en woef, de reuze kakkerlak sprintte uit de donkere gleuf. Kakkerlakken zijn snel, maar Charlotte was sneller! De kakkerlak werd een platterlak (deze zin weer toegepast speciaal voor diegene die zich hiermee PLAT lachten!). Floor had terwijl ze een overzicht van bovenaf hield, de videocamera in haar handen en we moeten toegeven: het is echt uitgedraaid op een hilarisch filmpje!!

Dan werd het terug menens. We moesten nagaan of er meerdere in de gleuf zaten. Floor hield het terrein weer in het oog, Charlotte lag weer klaar met haar slipper in de hand. Dankzij de zaklamp kon Charlotte ver genoeg in de gleuf zien om te ontdekken dat er minstens nog 2 in zaten! Wat een nachtmerrie. We besloten de grote middelen boven te halen: de witte, zeer geconcentreerde insectenverdelger! We spoten het recht in de gleuf en nog niet eens een halve second later stormden er twee kakkerlakken uit. SMASH, recht op de eerste kakkerlak, deze was nog groter als de eerste die dacht te kunnen ontsnappen. De tweede kakkerlak die de gleuf heeft moeten verlaten wegens het –voor ons– wondermiddel was nog een baby. Daarmee dat we denken dat het een familie was: 2 grote en een baby.

We hebben de gleuf nog een hele tijd in het oog gehouden, maar na een tijd wisten we dat er geen meer inzaten. We konden weer rustig ademhalen om dan te kunnen nagenieten van een hele reeks grappige filmpjes en foto’s. Dit is het resultaat van onze killer-actie:

Pakjes zijn leuk, andere dingen dan weer niet - 3 augustus 2011

We zijn de derde week van ons verblijf in het weeshuis ingegaan en we mogen met opluchting zeggen dat we nog steeds elke dag nieuwe dingen meemaken. Hopelijk blijft dat zo ;)
2 Augustus was een grote dag! Charlotte verwachtte (met veel ongeduld) een Dilbeeks pakje maar in het kantoor lag niks. Niet al te opvallend zijn we Mohanty’s bureau binnengeglipt en rarara het pakje lag er! Aan:

Charlotte Desmet
SMSS Shishugreh Complex
PO Aigania Kolathia district Khurda
Bubhaneswar- Orissa-India

Als dat geen adres is! Floor heeft Charlotte nog nooit zo snel de trap naar ons verblijf zien opsnellen. Razend benieuwd deed Charlotte het pakje open en WOUW! 2 boekjes om Engelse les te geven, 8 lolly’s, een paar fruittella’s, een psychologies (tijdschrift), ricola-snoepjes, tik taks, 4 veertjes, een sticker, 2 zakjes m&m’s, Cote d’or chocolade, 2 potje vitamine’s, een USB stick met films (Bedankt Julieke!) en NIET te vergeten een pot choco! Charlotte heeft het groot lot gewonnen! Floor is niet zo’n fan van choco en dus heeft ze een hele pot (825g-familie pack) voor haar alleen! Je moest die oogjes zien blinken! Oh en een massa brieven zaten er ook nog in: van haar moeder, vader, moeke, zustertje en zelfs broertje! We hadden leesplezier voor een hele tijd! Regine (mama Charlotte) had zelfs een mooie tekening gemaakt! Charlotte was uitermate gelukkig en we wisten dat we er weer voor een maand tegen kunnen. Bedankt Debrabandere-Desmetjes!

Voor we het pakje gevonden hadden waren we elk ons boek aan het lezen en even aan het ontspannen in onze kamer. Maar dat werd snel verstoord door immens veel kabaal buiten. Niet dat we hier geen lawaai gewend zijn, want we horen continu kinderen huilen, toeters van de straat, honden en veel vogels. Charlotte snelde al naar buiten en werd vergezeld door een minder enthousiaste Floor. Er brak namelijk iets uit. Een MEGA onweer! Een van de coolste die we al meegemaakt hebben.

Op een bepaald moment hing Charlotte dicht bij de balustrade en donderde het gelijk met een grote bliksem en dat recht boven ons! Ons trommelvlies werd beschadigd en Charlotte was al bijna naar België gerend maar Floor hield haar in een reflex tegen! In elkaars armen hebben we voor 5sec goed gegild en daarna kwam het lach/schaammoment. We hebben ons toen strategisch tegen de muur geplaatst en nog genoten van het Moesson onweer. Het was wel echt super harde donder en grote, dichte bliksem! We kunnen niet ontkennen dat ons hart minstens 2 keer een tel is overgeslagen. De 2^de keer was het Floor haar beurt. Ze dacht dat het nu wel gedaan was maar daar had ze snel spijt van, bijna exact hetzelfde scenario overkwam haar. Charlotte vertelde toen nog over een fenomeen: een lichtbal die je kamer binnenkomt en dan weer met een zwaai weggaat. Eng toch?!

De dag erna was het opnieuw onweer met regen maar helemaal niet zo spectaculair als die vorige. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om de bange kindertjes wat te troosten, maar toen we toekwamen waren die allemaal lachend aan het spelen. Ok, dus geen kindertjes troosten wat dan wel? Het regende binnen in het weeshuis, want er zijn geen ramen met glas maar met gewoon een tralies. Dus moeten ze met een vuilblik proberen het water terug naar buiten te kieperen. Toen we dat overnamen konden de werksters hun plezier niet op. 2 Blanke kiekjes die eens gingen laten zien wat ze konden. Met een bladeren veger (waarmee ze zowat alles mee opvegen) en een vuilblik gingen we de wateroverlast tegemoet. Eerst wat klungelig (tot groot jolijt van de werksters) maar dan toch met enige schwoeng! Toen dat probleem ook geweken was, hadden we zin in iets héél anders… we namen de trap tot de hoogste etage van het weeshuis… het dak! JEEEJ in de volle, warme regen op het dak met een magnifiek uitzicht en je eens goed laten natdruppen... geweldig! Daarna iets droogs aantrekken nog even naar de baby’s. Het was die dag gelukkig was-je-haar-avond en tot onze grote vreugde was het er ook een met water uit de kraan.

En dan nog iets. Floor sliep al 2 nachten heel slecht. We wisten niet waarom maar het zweet stond haar op de armen en nek. Het bed was kletsnat en ze kon de slaap niet vatten. We hadden bij onze aankomst het bed van het midden van de kamer naar de zijkant verschoven om plaats te winnen. Maar bij deze hebben we het opnieuw mooi onder de ventilator geplaatst en het gaat nu veel beter! Wat een vleugje wind al niet kan doen!

We houden jullie zo snel mogelijk op de hoogte!

xxx

Vele kleine beetjes maken groot - 23 tot 29 juli 2011

In dit stukje blog gaan we ons hart eens luchten over alle kleine maar niet onbelangrijke dingen die hier gebeuren. Op een avond zaten we in een kamer de baby’s te verversen met nog wat kinderen rond ons en een 2tal 15 jarige. Geen probleem want tegenwoordig kunnen we het baby werk aan met minstens 4 kinderen rond ons been. Op een bepaald moment zit Charlotte met 2 baby’s op haar schoot en Floor heeft er ook één vast. Eén van die oudere begint plots een scheel meisje te slaan in haar gezicht. Als ze iets mis had gedaan kunnen wij zulk gedrag niet afkeuren. Maar ze bleef hard slaan, wel 5 keer! Dat konden wij niet aanzien en Floor stond met de baby in haar zij om een impulsieve maar juiste reactie toe te passen. Ze nam het meisje bij de arm en begeleide haar vriendelijk maar toch met een stevige hand de deur uit. Please, you HAVE to leave now! Daarop kreeg het schele meisje een knuffel en de rust keerde terug.

Het schele meisje.

Dat is zeker nog niet het ergste, kinderen krijgen hier regelmatig een goed pak slaag. Maar zelf vinden we niet dat dit de taak is van de jonge meisjes. Een meisje stond te wenen in de raamopening maar noch Charlotte noch Floor hechtte er veel belang aan. Nadat we alle baby’s stil kregen, ging Floor iets uitwassen en vond op dezelfde plek een slapend kindje. Bij een tweede en betere kijk, zag ze dat het kind diarree had gedaan en er zelf helemaal inlag. Haar handen hingen vol, het zat op haar gezicht en ze lag er vanaf haar nek in. DEGOUTANT. Dat kon Floor toch niet gewoon laten liggen? Bij het opnemen begon het uitgeputte dinkje hard te wenen en Charlotte snelde Floor ten hulp. We namen het mee naar de wasplaats en stopte het letterlijk in een emmer water. Dit leek de meest efficiënte manier om het kind schoon te krijgen. Het begon nog harder te wenen en een vrouw kwam een kijkje nemen. Ze nam het halfschone kind over en begon op haar, hardhandige manier, het kind met blote handen te ont-diarreeën. De diarree in de gang zijn we stilletjes, negerend, heimelijk, met de neus toe en een bochtje eromheen voorbijgelopen. Gelukkig was het toen lunch en was het pakje erna verdwenen, oef! Als we dan toch over uitwerpselen in alle maten, vormen en kleuren bezig zijn kunnen we jullie meegeven dat de kindjes ons heel graag hebben. Ze leggen zelfs een poepie voor onze deur, wat een lieve attentie toch! We zullen ze in het vervolg eens een poepie laten ruiken. Niet dat we dat nog niet doen want eigenlijk stinken we als de pest. (douche werkt niet zonder elektriciteit en die is meer afwezig dan aanwezig).

Op uitwerpselen zitten vliegen en kevers maar er is nog een ander insect dat talrijk aanwezig is. De rode en zwarte mieren hebben hier de bovenhand  en regeren als het ware het kinderrijk. De hele dag door volgen we de kolonies, lijnen van deze scharminkels. Gelukkig hebben ze hier een wit product (biologisch en plantaardig) dat stevig op de miertjes inwerkt. Nadat we een ware kolonie onder een berg kleren in een kast vonden, zijn we eens goed aan de slag gegaan en hebben de kast ondersteboven gehaald en de mieren uit de kleren verdronken. Hopelijk hebben ze dat goed gezien en zullen ze hun kasten beter onderhouden. Dat is niet het enige keer dat we een extreme mierenbijeenkomst zagen. Onze vuilbak in de kamer is ook niet ongedeerd gebleven en nog een stapje verder is een mierenspoor naar de baby bedjes. Niet alleen het weeshuis, maar ook onze kamer krijgt elke dag bezoek van leukere, heerlijke beestjes. Gekko’s! Deze muggen- en insecteneters zijn meer dan welkom. Helaas verwisselen ze soms het plafond met de vloer en vallen pardoef naar beneden. Dit feit -of een vleermuis- zorgde voor een leuke, bloederige verrassing voor onze deur de volgende ochtend. Er lag namelijk een gekko-lijkje (waarvan de pootjes al afgeknabbeld waren) op de grond voor de poort, helemaal bedekt met mieren. De muggen hier zijn nog erger dan de mannen, je moet ze elke avond van je lijf slaan. Deze agressieve zwart-wit gestreepte bloedzuipers komen (niet stiekem want ze zijn te groot) bij schemer de kamer binnen. De baby’s kunnen zich niet verweren en staan elke keer weer vol nieuwe beten. Daarom houden we elke avond een muggenklopjacht in de babykamers. De kleuters beginnen zelfs al mee te doen en dat is een goed voorbeeld. We hebben -denken we- ook de verzorgsters aangemaand hun luiken bij schemer reeds te sluiten. Zulke kleine dingen kunnen enorm preventief werken als het op muggenbeten aankomt. De baby’s hebben erg lange nagels en kunnen deze beten gemakkelijk openkrabben waardoor ze vaak al littekens hebben voor hun 2^e levensjaar. Charlotte’s nagelschaartje heeft hier al goed werk geleverd. We hebben 1 volle dag ingepalmd met het knippen van de nagels en teennagels. De kindjes hielden hun relatief stil maar bij de baby’s was het een hele karwij.

Nog 1 minder leuk weetje over ons leven hier en dan iets leuks ;) Toen we zijn gaan winkelen hebben we vele dingen gevonden die leken op onze Westerse lekkernijen. Van de chocolade waren we overtuigd dat het ons ging teleurstellen maar chips.. daar kan je toch niets mis mee doen? Het eerste zakje dat we openden als aperitiefje (tip van de oudertjes dat we ons wat moesten verwennen) kregen we er weer een slechte ervaring bovenop. Het heette Masala India of zoiets en we dachten dat dat wel ging meevallen. Slecht gedacht, van ons lijstje geschrapt. De gewone zoute, Spaanse tomaat en ui chips vallen veel beter mee. Alles krijgt hier sowieso een Indische touch. Als we iets proeven en we proberen kruiden te raden, komen we altijd bij ons zelfde besluit: Indische kruidenmix of het Indisch bouillonblokje. De pindakaas en karamellen zijn wel goed te vreten. Floor vervloekt Charlotte voor het leren eten van de Hollandse pindakaas! Hopelijk geraken we afgekickt tegen het thuiskomen.

Het leuke nieuwtje is een kleurrijke. Op een middag zaten alle vrouwen met de baby’s op de gang en praatten erop los. Floor werd dan plotseling vastgegrepen door 3 vrouwen en kreeg een oranje sari met bloemetjes en bolletjes om zich heen gebonden. Hilarisch met die slippers en bril! Charlotte heeft eens goed kunnen lachen en ze stuurde Floor het erf op zodat iedereen er eens goed mee kon lachen. Geen nood, jullie ginder thuis, Charlotte heeft massa’s foto’s getrokken als souvenir! Wonderbaarlijk genoeg kon Floor er wel goed mee lopen en zat het niet slecht, het zal een goede, beweeglijke stof zijn geweest. Wat we ook ontdekt hebben, is dat er hier vele sari’s die de vrouwen gekregen hebben van bezoekers gewoon in het plastiek blijven zitten, dus we hopen toch nog op een goedkope sari te kunnen vinden!

Dit was het tot nu toe. We zullen volgende keer hopelijk weer leukere en sappigere nieuwtjes hebben.

We missen jullie allen!

Subhadra Mahtab Seva Sadan in het alledaags - 22 tot 23 juli 2011

Het opstaan verloopt hier altijd wat moeizaam. Vooral Charlotte heeft moeite om haar ogen permanent te openen. Onze afspraak is dat we elk om te beurt een ochtend opstaan om een poort te gaan openen en het licht aan te doen. Zo weten ze buiten dat we wakker zijn. Ze doen ook wel een toertje om onze kamer en kijken zo binnen, dat is eigenlijk wel eng. Wat een doodgewone dag leek werd toch een interessante. Er zijn Amerikaanse meisjes, die afkomstig zijn uit Orissa, het weeshuis met hun ouders(?) komen bezoeken maar erg mondig waren ze niet. We kregen van andere bezoekers een traditioneel snoepje in de mond gedrukt (onze handen hingen onder de kaka) en al gauw merkten we dat dit niet echt ons ding was….. hupla naar de toilet en heel subtiel verwijderen die handel. Mohanty leidde de bezoekers rond (toch iets dat hij zelf doet) en wierp er heel gewoon tussen dat we om 18u30 klaar moesten staan om naar het huis van die hoge politie officier te gaan.

We zagen er niet uit en maakte dat we gedoucht waren. Uiteindelijk vertrokken we pas om iets na 7 en kregen we onderweg telefoon dat we iets later moeten komen omdat hij nog iets te doen heeft. Mohanty maakte dan een omweg naar zijn drukkerij waar we een kopie van een krant kregen. En wie stond er in die krant…. Charlet en Floor! Charlotte was echt letterlijk zo geschreven terwijl we al 4 keer onze naam voor hem opgeschreven hadden (in drukletters!). Dat was teleurstellend want het is duidelijk dat hij niet veel moeite doet onze namen te onthouden of ons beter te leren kennen. Dit artikel ging over die vergadering op de 18^de en spijtig genoeg staat er een foto bij. Op de vergadering was er dus een fotograaf die ons niet op het beste moment vastgelegd heeft. Hadden we dat geweten, zorgden we ten minste dat ons 4dagen vettige haar gewassen was. Toen we eindelijk dat raar kot verlieten reed er nog een brommer in ons gat en kregen we eens een echte, Indische aanrijding te zien/voelen. Spijtig genoeg waren we wel zelf het slachtoffer. Het deed Floor denken aan een accidentje met haar familie in Brussel en waar we vanalles moesten invullen om uiteindelijk 2uur vertraging op te lopen. Zo dachten we dus dat het hier ook zou gaan maar nadat de Bromfietsbestuurder gecheckt had of zijn voertuig nog in gang schoot, vertrok hij vloekend de menigte in. Eindelijk aangekomen bij die politie blabla werden we verwent met een glas appelsap (lang geleden!) en wat zoete, zelfgemaakte, stroperige suikerdinkjes met cashewnoten. Het werd een leuke avond waar Mohanty  eindelijk en gelukkiglek geen preek afgestoken heeft. Zijn vrouw beloofde ons eens mee te nemen naar een salon waar ze henna zetten en naar pantaloons met traditionele kledij. Eindelijk gaan we eens naar een winkel waar ze ons niet gaan afzetten omdat we toeristen zijn of waar de gidsen een percent krijgen. Deze vrouw is super vriendelijk en kan heel goed Engels. We kijken al uit naar de dag dat ze ons eens mee zal nemen! Na de politieke kwestie van België nog eens uitgelegd te hebben, zijn we richting Subhadra Mathab Seva Sadan vertrokken. En kregen we nog wat eten voorgeschoteld. De wederom rotte mango hebben we aan de kant geschoven, zwerend dat we in het vervolg onze mango’s zelf gaan kopen.

Wat je zelf doet, is altijd beter - 21 juli 2011

Waarom nu deze titel… Vandaag was een leukere dag, de kinderen hingen minder maar stonken nog even hard. Vooral een huilend kind die al staande uitbarstingen krijgt. Charlotte’s goed hart werkte weer op volle  toeren en ze nam nietsvermoedend het kind in haar armen. Die heldendaad werd snel stopgezet na het besef dat het jurkje van het meisje helemaal nat was! Ocharme die Charlotte!

Het spelen met springtouwen (die we net gekregen hadden) werd stopgezet en ze ging haar omkleden. Het speelgoed moesten we wel nog verzamelen want we kregen te horen dat niets overleefd zolang je het bij de kinderen laat. De ouderen kwamen van school terug en toen we onze koude douche gingen nemen, hoorde we ze in koor zingen. Een leuk avondmoment waar we hopelijk eens bij mogen zijn. Maar nu, de titel, we zijn super teleurgesteld. We hadden aan de man die de inkopen voor het weeshuis doet gevraagd om 20 flessen water, 2 kilo mango’s en een pot jam mee te brengen. De jam was over tijd, de mango’s helemaal rot en melig en er waren maar 13 flessen. Bovenop dit alles hebben we hem nog teveel betaald ook! Morgen zijn we vastberaden ons beklag te doen bij de secretaresse. We kunnen veel verdragen maar het moet eerlijk blijven. Ondertussen blijft het verlangen naar het eten van thuis. Het is letterlijk elke dag hetzelfde! Maar kan je je dat voorstellen?

Elke middag rijst met een vieze soep (gewoon rijst dus) en ’s avonds chabati met diezelfde soep. We krijgen het eerlijk gezegd niet meer door onze keel. Bij de volgende gelegenheid  kopen we zout, peper, suiker, koeken, cornflakes, wc papier, blikken met eender wat, zeep, shampoo, ketchup en nog zoveel meer want onze voorraad slinkt aanzienlijk. (hopelijk vinden we dat ergens) We hebben sowieso koeken en cornflakes nodig om onze tijd hier door te komen en dat is echt geen grap want met rijst en  chabati krijgen we onze voedingstoffen niet binnen en raken onze magen niet gevuld. We raken snel vermoeid en dat is niet door de warmte want het is hier elke dag regen. De regen slaat nu wel degelijk toe, het stormt zowat elke avond. We waren mentaal voorbereid op slecht eten maar geen eten… dat hadden we ons niet voorgesteld. We vinden het hier goed, primitief maar goed. Maar het eten en het harde bed is niet gewoon een domper, het is afzien. We gaan spijtig genoeg met honger slapen en nu ook nog een teleurstellende buikpijn van de slechte mango’s. We weten eigenlijk niet goed of we dit wel volhouden want de rijst en chabati gaan er elke keer slechter in. En je moet niet denken dat het gekruide rijst is of met een saus. Gewoon droge, pure, witte rijst. We hebben nog nooit in ons leven zo slecht gegeten. Wat kan ons nog opbeuren?

Heil aan de doxycicline - 19 tot 20 juli 2011

De dagen beginnen door elkaar te vloeien, gelukkig hebben we nog de doxyciclyne om de tel bij te houden. Gisteren (19/07/2011) hebben we ons eerste plakje van dit malariamedicijn afgemaakt, wat betekent dat we al 10 dagen in India zijn. Hop naar het tweede plakje.

Elke dag vinden we wel iets om ons leven hier in Bhubaneswar te verbeteren, want aan creativiteit komen we niet te kort! Zo hebben we de badkamer geschrobd met insectenverdelger waardoor we vanaf nu (toch voor even) kunnen douchen zonder gestoken te worden door een zwerm muggen. Ook voor de kapotte wc hebben we een oplossing gevonden, de wc heeft namelijk geen watertoevoer meer (de leiding is kapot) waardoor we dus elke keer nadat we doorspoelen water met een emmer in de bak van de wc moeten gieten. De ramen zonder glas hebben we met krantenpapier dichtgeplakt zodat er geen ongewenste gasten binnen kunnen (kijken). De was hebben we opgehangen aan twee touwen die bestaan uit allerlei kleine stukjes touw. We hebben zelfs al zoveel gedaan en verbeterd op korte tijd dat 1. de volgende gasten een luxe-verblijf gaan binnenwandelen en dat 2. we niets meer gaan vinden om te doen. We gaan ons nog gaan vervelen zeg!!

We beginnen langzamerhand een soort van routine te krijgen. We staan op tussen 8u en 9u, om 10u krijgen we ons ontbijt. Tussen ons opstaan en ons ontbijt gaan we soms al eens gaan helpen in het weeshuis, dat hangt ervan af of we ons al mentaal hebben kunnen voorbereiden die ochtend. Dat voorbereiden is wel degelijk nodig, want af en toe vergeten we dat we in India zitten en dan is het een nog grotere shock als we door het weeshuis wandelen. Tot nu toe zijn er geen ongelukken gebeurt en hopelijk blijft dat zo! Floor had schrik dat ze het niet goed ging doen met de kinderen, maar ze is echt geweldig goed bezig! Gisteren avond heeft zo een 20tal minuten gelopen (echt gelopen!) omdat ze achtervolgt werd door een groep gierende kinderen. Het was voor Charlotte zeer amusant om naar te kijken, ze wou dat ze een camera bij zich had! Dat lopen heeft jammer genoeg wel een blaar op Floor haar voeten nagelaten, maar ons Floretje is een sterke meid he!

Het eten trekt nog steeds op niet veel, allez het is te zeggen: het is nog steeds hetzelfde.
Ontbijt: toast met confituur (die inmiddels al op is)
Middageten: linzensoep met shapati en aangebakken groenten
Avondeten: dezelfde soep met rijst en dezelfde groenten.
We krijgen dus echt 100% niet genoeg variatie in ons voedsel. Gelukkig hebben we ergens op een soort markt cornflakes en koekjes kunnen kopen, de cornflakes vind Charlotte naar Cognac smaken maar het is al beter dan het fletse eten dat ze ons hier voor schotelen. Het is echter niet evident om deze mensen te vertellen dat we naar een marktje willen, want ze begrijpen er geen snars van. De communicatie bestaat hoofdzakelijk uit gebarentaal.

Vandaag (20/07/2011) heeft het zeer hard geonweerd waardoor de elektriciteit voor lange tijd plat lag. De ventilator op onze kamer werkte hierdoor ook niet meer, dus het was even echt bakken. Gelukkig is alles nu terug in orde.

Nu gaan we nog even een powernap doen en dan terug even naar het weeshuis.

Wat een dag, wat een dag - 18 juli 2011

18 juli 2011 was de dag waarop we echt begonnen mee te doen met de werksters hier in het weeshuis. We aapten ze na, bij wijze van spreken. We volgden hun als ze de vuile kleertjes gingen wassen, daarna konden we het zelf. We keken hoe ze melk bereidden, daarna konden we het zelf. We keken hoe ze de kinderen wasten, daarna konden we het –moeizamer– zelf. Enzovoort. De werksters vertrouwen ons al zeer goed met de kinderen, zo laten ze ons soms uren alleen in de babykamer om te voeden, te troosten, te kleden, te wassen, te verversen. Dat laatste is het meest slopende karwei hier in het weeshuis. De baby’s plassen en kakken om de haverklap! Floor heeft als eerste een douche over haar gekregen en Charlotte is al reeds begroet geweest door gele smurrie (voor diegene die het nog niet doorhebben, de kaka van een baby). In de kamer waar we het meeste inzitten, leven 7 baby’s waarvan eentje van 1 maand oud ongeveer. De namen zijn zeer moeilijk te onthouden, maar we kennen er al een paar: Sri, Brianca, Odidi, Puncha, … We komen er wel nog! Voor de iets oudere geven we bijnamen, dat is het makkelijkst. Er is één baby die op een andere kamer ligt en die noemen we de racist. We zullen het even uitleggen: zodra we in het gezichtsveld van deze baby komen, begint deze te blèten dat het niet meer normaal is. Floor heeft hem al eens kunnen in slaap wiegen, maar elke keer dat racistje één van onze gezichten (dus het ligt misschien aan de blanke kleur) zag, begon het drama all over again. Floor haar geduld werd op de proef gesteld, maar de aanhouder wint. Dat was Floor haar eerste grote uitdaging. De oudere kinderen vinden het blijkbaar zeer plezant om deze baby in onze schoot te werpen en dan het hysterische gehuil aan te horen, wij vinden dat iets minder amusant.

Maandag 18^e juli 2011, was er ook een vergadering ter ere van ons, een man die hoofdcommissaris is bij de politie in Orissa en deze zijn zoon. De vergadering was gepland om 11u maar het was iets voor 12u wanneer het echt begon.

De kinderen van het weeshuis en de andere schoolkinderen zaten op de grond samen met de werksters van het weeshuis. Voor hun stond er een grote tafel met 6 glazen en 3 flessen water. Hierachter stonden dan weer 6 stoelen met elk een witte handdoek op (waarom weten we niet, want stof zweet toch net meer?!) die bedoelt waren voor: ons, Mohanty (de “baas” van het weeshuis), die hoofdcommissaris, deze zijn zoon en een buur van Mohanty. Aan de weerszijden van de kamer stonden stoelen waar vele vrouwen op zaten, we vermoeden dat zij de moeders waren van de schoolkinderen.

Mohanty begon te praten en het duurde een tijd voordat we beseften dat hij engels sprak en gericht was tot ons. Het is echt moeilijk om er iets coherent van te maken! Mohanty houdt van speechen maar erg goed is hij niet, hij bleef echt enorm hard plakken op wat HIJ gedaan heeft zoals zijn reizen, zijn dochter enz. Toen liet hij de hoofdcommissaris aan het woord, die echt al veel vloeiender engels en in een boeiende verhaalvorm sprak. Hij had blijkbaar 22 jaar geleden een wees op straat zien ronddwalen en deze heeft hij dan naar hier (SMSS = weeshuis) gebracht. Zo is hij in de ban geraakt van dit weeshuis en van het helpen voor deze kinderen. Zijn zoon heeft ook een kort woordje gevoerd en dat ging vooral over het feit dat hij (zijn naam is Bashuki) veel hoopte te leren van ons wat betreft België enz. Het plan was eigenlijk dat Bashuki elke dag voor 5 dagen lang naar het weeshuis zou komen om ook een beetje te komen helpen en om ons te leren kennen, maar hij is blijkbaar ziek gevallen (een soort allergische reactie) dus bleef het bij dat ene bezoek. Gelukkig, want zo interessant was hij niet.

Toen kwam het moment… Wij werden ook een beetje verplicht om iets te zeggen dus heeft Floor eerst gesproken en dan Charlotte. Wat we zeiden, was vooral gericht aan de kinderen en aan de werksters. We zeiden dat we enorm veel hoopte bij te leren en dat we blij waren dat we hier mochten komen om ons hart te laten groeien. We vrezen echter wel dat de kinderen hooguit een paar woorden hebben begrepen, maar jah, het gaat om het gebaar. Toen begon Mohanty weer in het engels te brabbelen, maar na een tijdje had hij door dat wij niet meer volgden dus vervolgde hij –wat het ook was– in het Urea (hoe je het ook schrijft, het is de taal dat ze hier in deze streek spreken).

Tijdens de vergadering kregen we een soort geschenk doos met een tienuurtje (al was het toen 13u en hadden we echt al honger) in: een vies soort deeg met vieze peper in –Floor had het hier wat moeilijk mee en verslikte zich, dat was eigenlijk nog vrij hilarisch!–, een soort samosa met vieze platte groenten in en een soort kokosnoot-bolletje met enorm veel gesmolten suiker vanbinnen. We hebben enkel dat laatste binnen gekregen.

Na de vergadering heeft de hoofdcommissaris ons nog uitgenodigd om eens binnen een paar dagen naar zijn huis te gaan. Dat zagen we natuurlijk helemaal zitten, want misschien kregen we dan wel nog een wat lekker eten! De rest van de dag verliep normaal, dat betekent (weinig) eten, spelen met de kinderen, baby’s verzorgen en nog eens eten om dan te gaan slapen.

Privébericht voor de grootste fan van deze blog

Voor Julie Desmet dus!!

Liefste zus,

ik stuur je op zoveel mogelijk manieren een proficiat want je wordt maar eenmaal 20 he! Voor de eerste keer een 2 vooraan bij je leeftijd. Binnen 10 jaar een 3, dan gaan we lachen om je angst voor de horrible 2 ;) ik mis je!! En de rest natuurlijk ook, maar vandaag is het grootste deel van mijn gedachten bezet door mijn zus! Het ontroerde mij dat mijn sms jou (en papa) zoveel plezier gaf! Hopelijk is de 20 toch niet zo angstaanjagend als je dacht. Dat zal ik je nog eens vragen wanneer ik terug mijn voetjes in België heb gezet, dan kan ik het antwoord al recht van je gezicht aflezen :p nu moet ik afsluiten, tot volgende keer wanneer ik internet heb.

Dikke kus, ik hou van je.

Charlotte, jouw kleine zus!!

Eerste dag, zwaarste dag - 17 juli 2011

Het opstaan was hard, Charlotte had een slechte nachtrust van amper 4uur. Het aankleden ging ook moeizaam omdat we wisten dat we onze vertrouwde kamer gingen verlaten. Toch namen we de grote stap naar de overkant en gooide ons in de strijd met de baby’s. We verversten, kuisten en susten de mormeltjes tot ze vredig of slaperig in hun bedje lagen. In dat uur ging Floor al per ongeluk in een grote plas PiPi zitten! Memo aan Floor: look out where you sit and never trust a baby ;)

Om 10u  kregen we dan toch ontbijt, al de maaltijden worden naar de kamer gebracht. On-getoast toostbrood en wat ei met ajuin moesten onze magen vullen. We aten het ei op maar wisten dat dit niet elke dag kon. Bij de terugkeer naar de kinderen werden we onderschept door Mohanty en wisten we niet goed wat er ging gebeuren. We kregen een brief met een verzoek tot een vergadering en een planning waar we niet veel over te zeggen hadden. De planning gaat als volgt:

10-11u:            Feeding small babies

11-12u:            Write up what you did the previous day ( alsof we dat nog niet doen ;)

15-16u:            Use of internet

16-17u:            play with children

19-20u:            Teaching English to children ( dit wordt de grootste  en moeilijkste taak)

Saturday and Sunday = holiday

De planning valt dus nog wel mee want er zijn genoeg gaten om onze kleren te wassen, onze kamer te poetsen,… Zaterdag en Zondag zijn zogezegde feestdagen maar we hebben zondag al gemerkt dat het een dag gelijk een ander is.

We zijn ook blij met de kamer, ondanks het stinken van de halvegare frigo en al het stof hebben we er echt een plek van gemaakt waar we ons kunnen terugtrekken. (En dat is soms echt nodig! Dat zagen we de avond zelf nog, we hadden onze eerste gemeenschappelijke breakdown)