Waarom nu deze titel… Vandaag was een leukere dag, de kinderen hingen minder maar stonken nog even hard. Vooral een huilend kind die al staande uitbarstingen krijgt. Charlotte’s goed hart werkte weer op volle toeren en ze nam nietsvermoedend het kind in haar armen. Die heldendaad werd snel stopgezet na het besef dat het jurkje van het meisje helemaal nat was! Ocharme die Charlotte!
Het spelen met springtouwen (die we net gekregen hadden) werd stopgezet en ze ging haar omkleden. Het speelgoed moesten we wel nog verzamelen want we kregen te horen dat niets overleefd zolang je het bij de kinderen laat. De ouderen kwamen van school terug en toen we onze koude douche gingen nemen, hoorde we ze in koor zingen. Een leuk avondmoment waar we hopelijk eens bij mogen zijn. Maar nu, de titel, we zijn super teleurgesteld. We hadden aan de man die de inkopen voor het weeshuis doet gevraagd om 20 flessen water, 2 kilo mango’s en een pot jam mee te brengen. De jam was over tijd, de mango’s helemaal rot en melig en er waren maar 13 flessen. Bovenop dit alles hebben we hem nog teveel betaald ook! Morgen zijn we vastberaden ons beklag te doen bij de secretaresse. We kunnen veel verdragen maar het moet eerlijk blijven. Ondertussen blijft het verlangen naar het eten van thuis. Het is letterlijk elke dag hetzelfde! Maar kan je je dat voorstellen?
Elke middag rijst met een vieze soep (gewoon rijst dus) en ’s avonds chabati met diezelfde soep. We krijgen het eerlijk gezegd niet meer door onze keel. Bij de volgende gelegenheid kopen we zout, peper, suiker, koeken, cornflakes, wc papier, blikken met eender wat, zeep, shampoo, ketchup en nog zoveel meer want onze voorraad slinkt aanzienlijk. (hopelijk vinden we dat ergens) We hebben sowieso koeken en cornflakes nodig om onze tijd hier door te komen en dat is echt geen grap want met rijst en chabati krijgen we onze voedingstoffen niet binnen en raken onze magen niet gevuld. We raken snel vermoeid en dat is niet door de warmte want het is hier elke dag regen. De regen slaat nu wel degelijk toe, het stormt zowat elke avond. We waren mentaal voorbereid op slecht eten maar geen eten… dat hadden we ons niet voorgesteld. We vinden het hier goed, primitief maar goed. Maar het eten en het harde bed is niet gewoon een domper, het is afzien. We gaan spijtig genoeg met honger slapen en nu ook nog een teleurstellende buikpijn van de slechte mango’s. We weten eigenlijk niet goed of we dit wel volhouden want de rijst en chabati gaan er elke keer slechter in. En je moet niet denken dat het gekruide rijst is of met een saus. Gewoon droge, pure, witte rijst. We hebben nog nooit in ons leven zo slecht gegeten. Wat kan ons nog opbeuren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten