Het zwaarste beroep... Door vrouwen!

Sorry mannen, het moet gezegd worden… het zwaarste beroep wordt uitgevoerd door vrouwen! En zeg nu niet direct: “Das nie waaar!”. Want Charlotte en Floor gaan jullie eens steevaste argumenten geven! Zoek eens een beroep dat 7 dagen op 7 wordt uitgevoerd. Ja inderdaad, dat is mogelijk! Maar ook 24u op 24? En dan zonder aflossing? Ah dat dachten we al!

Deze vrouwen, werkend in het SMSS weeshuis van Bhubaneswar, werken als niemand anders. Hun job begint al in de vroege uurtjes, vanaf dat de eerste baby huilt! Koppels bij ons in België zagen al tegen elkander voor die eerste maand dat ze ’s nachts uit bed moeten, maar hier blijven er baby’s bijkomen. En daarbovenop liggen er 8 in 1 kamer… als 1 begint is de rest vertrokken. Het begint met het wassen van de baby’s en dat durven ze wel eens over te slaan. Eerst moeten ze die middelleeftijd in hun schoolpakjes krijgen. Dat is al een uitdaging op zich. Als die dan op tijd klaarstaan verzamelen ze alle papflessen om die te gaan uitwassen en steriliseren. Als dat klusje geklaard is, moeten ze elk hun papflessen uit een grote pot zien te vissen. We zijn er nog altijd niet uit wat hun precieze herkenningspunten zijn. Een rode stip aan de onderkant is duidelijk maar dat ene kleine vlekje op de hals van die ene fles en dat miniem vlekje aan de binnenkant van dat ene tuitje… verschrikkelijk moeilijk te zoeken in zo’n berg. Maar we leren elke dag bij. Als dan al die huilende petotters eindelijk stil op hun flesjes zuigen, kunnen ze beginnen aan de opkuis en verversing van de nachtelijke kakjes. Iedereen krijgt een nieuwe doek om en de bedjes worden ververst.

Dat gebeurt constant hoor, ze doen hier hun behoeftes in het rond! Als de bel gaat, zijn de 3 pannen beneden in de keuken klaar. 1 pan met rijst, 1 met een soep en 1 met linzen. Zonder gêne verlaten de vrouwen dan de huilende baby’s en gaan op hun gemakje eten. Ze zullen wel herbeginnen als ze klaar zijn. ’s Namiddags blijf je de doeken verversen, uitwassen en ophangen op het dak. Doorheen de kamers liggen de schooluniformpjes van de kinderen die hun dagelijkse jurk aangetrokken hebben en jij mag beginnen sorteren. ’s Avonds is het niet veel anders, wij zorgen wel steeds voor het sluiten van de luiken bij schemer. De tal van keren dat de elektriciteit uitvalt zitten de vrouwen met 1 kaars, een hele kamer te controleren. De kruipende kindjes, gefascineerd door het licht en lichtelijk pyromaans ingesteld, kruipen gemakkelijk tot dicht bij de kaars. De reddende Belgen zorgen er wel voor dat er geen ongelukken gebeuren. Tussen al die activiteiten maken ze nog tijd om henzelf te wassen en met veel zorg door hun haren te gaan.

Maar het werk eindigt hier nooit. Het gaat door en door. Er is geen routine dus de vrouwen wachten tot de kinderen van vermoeidheid op de grond vallen en proberen dan zelf wat slaap te vatten. Elke gelegenheid overdag wordt benut om een napje te doen, zowel door de kinderen, werksters als door ons. En als ze dan die weinige uurtjes in hun kas geslagen hebben, begint de cirkel opnieuw. ’s Nachts worden wij al soms wakker van één of meerdere huilende kinderen, wat moet dat dan voor hen zijn? We zijn vastberaden één of meerdere nachten hun plaats in te nemen. Die ervaring willen we niet door onze vingers laten glippen!

Dus mannen en vrouwen, stop met klagen over je werk. Deze vrouwen hebben een van de zwaarste jobs die we kennen. De bouwvakkers bij ons werken wel zwaar maar ze hebben het weekend en mogen om 18u naar hun vrouwke. Deze vrouwen keren nergens van terug en moeten dag in dag uit intensief bezig zijn met de meest energiezuigende schepseltjes van de aarde.

Denk hier maar eens aan terug als je ’s maandags moet opstaan om naar je werk te vertrekken