3 Wel heel speciale dagen - 15 augustus 2011

11 Augustus. 11 Augustus… Er was iets speciaals die dag. Maar wat? Iets dat zich in de Vlaanders onttrekt. Een feestdag? Zeg dat wel! De verjaardag van Irene de Hertogh werd hier niet in het ongewisse gelaten! Er werd (zoals altijd op 11 augustus) hard aan ons Irene gedacht en we zeiden vaak tegen elkaar:  “Wat zou ze nu aan het doen zijn?” Een sms’je is eenvoudig maar op dat moment de enige communicatie ter onze beschikking. Maar in onze blog moet ze zeker eens vermeld worden, deze grote fan! Ireendje, we hebben enorm veel aan jou gedacht (we denken hier wel meer aan het thuisfront hoor) en we wensen je nog eens een schitterende 18^de verjaardag toe! Maar we hebben hier tijd genoeg om verrassinkjes te verzinnen en ze worden ge-wel-dig! 11 September wordt een vrolijke dag! Ground Zero toveren wij om naar Ground Irieno.

Maar… er is op die speciale dag nog iets gebeurt…

We kregen hier het schitterende idee onze dvd’s op de lokale computer af te spelen. Ver van onze vertrouwde kamer en helemaal alleen in het bureau. Charlies Angles stonden op het programma en wat hebben we genoten! Met onze oreo’s en wat water kon ons geluk niet op. Maar dat was nog niet alles. Koppige Floor probeerde (nu de computer toch aanstaat) om het internet nog eens te starten. Het zou toch weer niet werken. MAAR neen hoor, het werkte! Jipiiie! Charlotte Charlotte ik ga de USB halen en we loaden direct de blog up! Dat het ondertussen 12u middernacht was kon ons niet schelen, het internet werkte! Floor stond met goede moed op, liep naar de deur en deed het binnenslot open. Maar de deur liet zich niet openen. Wat moet dat? Ze hadden ons van buiten opgesloten! Je moet weten, ze werken hier niet met klinken alleen zo schuifsystemen. Voila daar zaten we dan opgesloten in het kantoor van het weeshuis om 12u15 middernacht ondertussen. Ok, geen paniek we komen hier wel uit! Roepen? Bonken? Tieren? 

HAAAALLLLOOOO HEEEELLLOOOO WOEHOEEW HEEEEEEEEEEEEEEEELLLLLPPP!! Niets hielp… de vrouwen in het weeshuis zijn selectief doof voor geschreeuw van baby’s, kinderen en nu dus ook buitenlanders. Een nachtwaker? Jaja die is er, in een diepe slaap verzonken. We hebben getierd en geroepen, steeds luider en luider. Vuisten op de deur en scharen op het metaal werden in de strijd geworpen. Hoe gingen we ons hier installeren als we moeten blijven slapen? Op een stoel of op de grond? Uiteindelijk om iets voor 1u ’s nachts doen 2 vrouwen toch de moeite om een kijkje te komen nemen. En wat vonden ze? 2 uitgeputte sukkeltjes die het bijna hadden opgegeven. Er kan alleen gebeld worden op de telefoon in het kantoor en dus niet omgekeerd. Mohanty of zijn secretaresse hadden we dus toch niet kunnen bereiken. Helemaal geklutst door de emoties druipen we half lachend af naar onze kamer. Wat een avond!

13 Augustus… We trekken erop uit! Niets speciaals, naar het postkantoor, de winkel en terug. Maar het werd toch een dag vol avontuur. Om te beginnen zagen we ’s morgens Mohanty lopen en waarschuwde we hem dat we naar een postkantoor moesten gaan. Bestaat dat in Bhubaneswar? Hij antwoordde eerst naast de kwestie en zei opeens dood gewoon dat de politie-familie hier binnen het uur was. Wie een fervent lezer is van onze blog herinnert zich de avond dat we hen thuis gingen bezoeken. We hebben op hen gewacht en de vriendelijke vrouw vertelde dat het Raki-day was. Raki? Dat meisje van het weeshuis? Nee Raki-day of Rakshmilaye is, een dag waarop je mensen een bandje ombindt en zo duidelijk maakt dat ze onder jouw bescherming staan. We kregen er verschillende aangebonden en ook een zoete bol, die we subtiel aan de kinderen doorgegeven hebben. Dan konden we eindelijk vertrekken naar het postkantoor. Het was heel moeilijk een toek-toek te vinden omdat het een feestdag was. Poppy (een helpster van het weeshuis) legt uit aan de chauffeur dat we een postkantoor nodig hebben en weg waren we. Hij wilde wel niet wachten maar zei dat de winkel een beetje verder naar links en dan naar rechts was. Het postkantoor was onbeschrijfelijk! Hoe kunnen onze brieven ooit tot in België geraken? Het leek wel dat ze daar al verloren gingen! We bleven met een kritisch oog bij het wegen van de brieven en stempelen van de postzegels staan. Floor herinnerde zich een verhaal waarbij een vrouw van een snoepwinkel haar vinger bij op de weegschaal legde om het snoepzakje duurder te verkopen. Wij zouden ons niet laten doen. De stempelaar met Parkinson (wat het postzegelplakken en stempelen al bemoeilijkte)  had ook een lichte vorm van Alzheimer want hij vergat maar liefst 3 brieven te stempelen. Gelukkig waren wij er om hem op die bevende vingers te tikken. We besliste samen dat we die voeten onder ons lichaam eens gingen gebruiken en naar de winkel gingen stappen. Wat een gedacht in India! We hebben eerst een half uur een baantje gevolgd om uit te komen op een grote snelweg. Die hebben we gedurende minstens 2 uur gevolgd. Wat we toen allemaal beleefd hebben komen jullie zeker nog te weten! Uiteindelijk herkende we echt de weg maar we zaten wat straten verkeerd. Toen we langs een weg “restaurantje” passeerde, dronken we ons wat moed in met een frisse cola en vertrokken de straat af. Toen we na 3 kwartier aan het einde van die straat kwamen en nog steeds geen winkel hadden gezien, hebben we onze broek opgerold om een toek-toek te strikken. Nee, dat hebben we niet gedaan maar we hebben wel een toek-toek gevonden ;) 

De winkel hebben we uiteindelijk gevonden en we hebben ons eens goed laten gaan. De weg terug wordt steeds simpeler en simpeler, we hoeven zelfs het adres niet meer te tonen. We doen een high 10 als we aangekomen zijn en het er weer levend vanaf gebracht hebben. India sloot onze dag af met een volle maan, waar we haar heel dankbaar voor zijn. 

Ondanks de volle maan was de nacht niet zo fantastisch. Floor is ziek geworden en heeft er 6 dagen over gedaan om te herstelen. Vriendinnetjes steunen elkaar door dik en dun dus heeft Charlotte het klaargespeeld om 2 dagen later bij te springen zodat we met zen 2tjes gezellig konden uitzieken. Dat is echte vriendschap! ;) Maar nog even over 15 augustus, Charlotte was toen nog tip top in orde en heeft de Onafhankelijkheidsdag mogen vieren. De kinderen moesten om te beginnen niet naar school en hebben een hele dag gedanst. Ook Charlotte werd verplicht haar dance moves boven te halen! Er was een debat tussen de jongeren en een wedstrijdje zingen. Charlotte kreeg een ereplaats in de jury en deed dat enorm goed! Het gedjingel djangel van de Indische muziek kreeg nu een mooie kinderstem en Charlotte was aangenaam verrast. Er kwam een welverdiende winnaar uit en iedereen kreeg snoepjes. Ook wij kregen koekjes met appelsien die we met veel plezier doorgaven aan de kinderen.  De versiering van deze dag bestond uit een vlaggenmast met wapperende, Indische vlag en een tafeltje met 3 in bloemen gehulde portretten waaronder we alleen Ghandi herkende.