22 augustus 2011. We zetten onze eerste stapjes na het ziekteverlof. Charlotte zag meteen een slang over straat kruipen, Floor kan het wel niet bevestigen ( ze was nog snel haar lenzen gaan aandoen) maar ze gelooft haar zeker. Even stond ze aan de grond genageld maar lang was het beestje niet te zien.
We verlaten het weeshuis om een toek-toek te zoeken op straat. Bestemming: Lewis Road, Discover Tours. Uit de miljarden Riksja’s hebben we er toevallig de man uitgevonden die ons de vorige keer ook naar dat adres heeft gebracht. Niet dat we dat eerst doorhadden hoor, we dachten dat de man zat te grappen. Maar toen hij ons keurig voor de deur afzette wisten we dat het menens was. We hebben onze vlucht betaald en beslisten dan eens op restaurant te gaan. Voor het eerst in een maand en half nog eens deftig eten, we stonden al te trippelen. Maar zelfs het kaartje van de Lonely planet kon de chauffeurs niet wegwijs maken. Uiteindelijk hebben we ons naar een vrij groot rond punt laten brengen waar we wel iets gingen vinden. Het restaurant leek op het eerste zicht veelbelovend, heel kitcherig met veel versiering en slecht zittende stoelen. Het heette Hare Krishna en was vegetarisch. De menu kaart had een handleiding nodig maar we hebben er uiteindelijk toch iets in gevonden. Jera Allo, een soort bloemkool (3 trosjes), gebakken patatjes, gevulde tomaat (verschrikkelijk!), rijst en naan. Het viel echt tegen en ze hadden er niet eens gewone zwarte thee. Maar die domper hebben we weg gekregen door wat winkels te vinden. Vrouwen hé ;)
We verlaten het weeshuis om een toek-toek te zoeken op straat. Bestemming: Lewis Road, Discover Tours. Uit de miljarden Riksja’s hebben we er toevallig de man uitgevonden die ons de vorige keer ook naar dat adres heeft gebracht. Niet dat we dat eerst doorhadden hoor, we dachten dat de man zat te grappen. Maar toen hij ons keurig voor de deur afzette wisten we dat het menens was. We hebben onze vlucht betaald en beslisten dan eens op restaurant te gaan. Voor het eerst in een maand en half nog eens deftig eten, we stonden al te trippelen. Maar zelfs het kaartje van de Lonely planet kon de chauffeurs niet wegwijs maken. Uiteindelijk hebben we ons naar een vrij groot rond punt laten brengen waar we wel iets gingen vinden. Het restaurant leek op het eerste zicht veelbelovend, heel kitcherig met veel versiering en slecht zittende stoelen. Het heette Hare Krishna en was vegetarisch. De menu kaart had een handleiding nodig maar we hebben er uiteindelijk toch iets in gevonden. Jera Allo, een soort bloemkool (3 trosjes), gebakken patatjes, gevulde tomaat (verschrikkelijk!), rijst en naan. Het viel echt tegen en ze hadden er niet eens gewone zwarte thee. Maar die domper hebben we weg gekregen door wat winkels te vinden. Vrouwen hé ;)
We hebben ook nog veel gewandeld en verschillende lokale markten gevonden. Echt kleine strooien hutjes waar ze zelf ook in woonden. Ook hebben we de grootste straat-uitdaging tot nu toe aangedurfd. Een kruispunt met een brug en het was spitsuur! Samen komen we door alles maar Charlotte had deze keer wel wat overtuigingskracht nodig. Floors advies: Charlotte, observeren en oversteken! Plots viel er ons tussen het “shoppen” door iets in het oog… Een roos ijssalon! Voor we het eigenlijk beseften stonden we al binnen te waterbekken. We zijn buitengekomen met een pot amandel-dadel-ijs. (Floor hoort haar papa al watertanden!)
Op 23 augustus kwam er wel heel speciale verrassing, er waren 3 vrouwen bij die de 4 vaste zouden helpen. Sunita, Djomuna en Monosmina zijn hun namen. ( Nu werken we al een paar dagen met hen samen en we kunnen zeggen dat we niet zo goed overeenkomen. Met de 4 andere vrouwen is er een goede band gegroeid en tegenover hen hebben we ons een maand lang moeten bewijzen. De komst van deze nieuwe dwingt ons precies hetzelfde opnieuw te doen. Maar dat willen we niet, we hebben het hard genoeg gehad.) Maar we laten ons niet doen en zetten door. De komst van deze jonge vrouwen betekent minder werk maar daardoor niet speciaal beterschap voor de kinderen. De vrouwen nemen het concept werken niet zo serieus en hebben het slagen en roepen al snel onder de knie. En wij moeten er met onze eigen ogen op toezien hoe deze nieuwe generatie helpsters de oude, non-progressieve methoden kopiëren. Dat er minder werk is, is heel goed nieuws voor de werksters maar niet speciaal voor ons. Er is nu meer tijd om elke baby eens goed te knuffelen en meer met de kindjes te spelen, maar we hielden van de druk en al het wassen. Charlotte vond een kleine leguaan op het dak. We kennen de precieze naam niet van dit beest maar het is precies een kleine leguaan met een kraagje. Niet getreurd, we hebben er genoeg foto’s van om het thuis te determineren en er een National Geographic mee te vullen. En als we dan toch over diertjes bezig zijn kunnen we je nog meegeven dat het hier zelfs niet mogelijk is even naar het toilet te gaan zonder iets mee te maken. Charlotte denkt eens even de kamer uit te stappen en geeft Floor een klein gilletje dat gaat als volgt: “Floor, nu MOET je echt komen kijken!” En inderdaad op de trap aan onze deur, op een kleine 10 meter zit een reusachtige witte aap met gelige ogen. PAK DE CAMERA!!! Maar zo simpel was het niet, Charlotte bewaakte de deur want ze was niet van plan onze gespaarde koekjes op te offeren aan dat beest. Floor vluchtte naar binnen voor de camera maar toen we allebei paraat stonden zagen we uit onze ooghoeken een hond op de aap afstormen waardoor deze vervolgens op ons afkomt. In 1 grote sprong overbrugde deze springer de 10 meter en door Charlotte’s reflex kreeg hij de deur op zijn gezicht. Hij springt nog een etappe verder naar de boom aan ons raam. Vanuit de kamer hadden we een goede foto maar het kon nog beter. Floor waagt zich met de camera op 3 meter van de aap. Deze toont zijn gigantische snijtanden en springt naar haar toe op de balustrade. Floor stond niet veel later met trillende beentjes in de kamer met 1 wazige foto maar wel een herinnering voor het leven.
Terug naar het weeshuis. 3 vrouwen bij is goed nieuws maar niet het enige. Priodordjini van de eerste kamer is die dag geadopteerd en bracht haar eerste avond door met haar nieuwe familie. Super goed nieuws en het zagen er heel goede ouders uit. Hier duurt het maximum 2 maanden en je kan je eigen uitgekozen baby mee naar huis nemen! Maar bij goed nieuws komt ook altijd slecht. Er zijn 4 baby’s bij. We zagen het laatst bijgekomen baby’tje en dit wordt heel moeilijk te beschrijven. Ons eerste gedacht was hé een kindje bij. Toen we het beter zagen sloegen we onze handen uit reflex voor onze mond. Dit kindje was niet zomaar ondervoed. Eerst deed het ons aan Afrika denken maar toen het recht stond (met hulp), werd het beeld voor onze ogen steeds erger. Nu kwamen de verschrikkelijke beelden van Auschwitz boven. Dit kind paste perfect in het plaatje. Beentjes van een kleine 2 centimeter dikte. Amper vlees rond de botten laat staan een milligrammetje vet. Op foto’s zijn zo’n beelden altijd afschrikwekkend maar we hadden niet gedacht dat we het ooit met eigen ogen gingen zien, laat staan vasthouden. Dit kind is net aan de dood ontsnapt. Nu vinden we het natuurlijk wel erg dat we vertrekken, dit kindje zouden we graag eens binnen een maand willen zien! Dit gruwelijk beeld zal onze dromen de komende nachten komen verstoren. Maar veel rust zullen we vannacht toch niet vinden, we gaan officieel onze eerste nacht in het weeshuis slapen! Wens ons veel geluk en we houden jullie zeker op de hoogte wat het ons bijgebracht heeft!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten