Dé maandag… Dé maandag waar we met een kleine tegenzin naar uitkeken, was aangebroken. Naar uit keken omdat anderhalve maand wel voldoende was om te besteden in het weeshuis en met een kleine tegenzin omdat we wisten dat we hierna de kinderen nooit meer terug zien… Maar zeg nooit “nooit”!
Na de zeer korte nachtrust hebben we de valiezen afgewerkt, in een snel tempo aangezien we de kinderen nog voor een laatste keer wilden zien. Het ontbijt bestond uit Choco Pies die we hier speciaal voor hadden uitgespaard. En nadat we een “na-filmpje” van de kamer gemaakt hebben, zijn we voor de laatste keer over het werf naar de overkant gewandeld om voor de laatste keer de kindjes en werksters te zien. Bagio had tranen in haar ogen waardoor wij het ook even echt moeilijk kregen. Iedere persoon hier is ons nauw aan het hartje gekomen en dat zorgde ervoor dat het afscheid zwaar viel. Deels daarom besloten wij het kort en bondig te houden. We gingen iedere kamer binnen om de baby’s die we hebben ververst, geknuffeld en gevoed nog eens voor de laatste keer een kus op de wang te drukken. Ook de grotere kinderen en de werksters konden niet aan onze knuffels ontsnappen. Met een zwaar hart zijn we beiden nog voor 8u in de auto gestapt die klaar stond op de oprit en reden we de poort uit. Nog eens achterom kijken en we reden de hoek om. We zeiden tegen elkaar: dat was het dan…
Toen we in de kleine luchthaven van Bhubaneswar aankwamen, waren we reeds wat bekomen en richtten we onze blik op de drukke dag die nog voor ons lag. Na het inchecken en de security-checks hebben we ons neergezet en ademden we eens diep in en uit. We hebben het gehaald. De harde anderhalve maand hebben we overleefd!
We settelden ons al op de zeteltjes aangezien we nog een kleine 2u moesten wachten eer we mochten boarden. Charlotte hield zich bezig met sudoku’s terwijl Floor een blogbericht aan het schrijven was. Wat er nu gebeuren zal, konden we ons nooit inbeelden… Een geüniformeerde vrouw kwam ons vertellen dat er een zekere “mister Mohnty” naar ons vraagt. Onze mond viel open van verbazing, on-ge-lofe-lijk! We beseften wel dat we niet echt heel duidelijk van Mohanty afscheid hadden genomen (hiermee willen we zeggen dat we hem vandaag nog niet gezien hadden), maar dat hij ons zou komen opzoeken in de luchthaven... Dat was iets wat we echt niet verwacht hadden. De vrouw zei dat er echter maar één iemand terug naar de andere kant van de security-check mocht. Na korte beraadslaging en lichte druk van Floor keerde Charlotte met de vrouw terug naar de grote hal. Charlotte moest haar boarding pass wel afgeven om deze dan terug te krijgen met een stempel “cancelled” op. Daar schrok ze even van, maar een vriendelijke Indigo-steward vertelde haar dat ze gewoon een nieuwe kon laten afprinten. Ze moest eerst wel met Mohanty spreken natuurlijk. Het duurde niet lang of ze zag hem al staan achter het hek, in zijn typische outfit. Het gesprekje ging vooral over het feit dat ondanks hij aan de chauffeur had gevraagd om te wachtten op hem, de chauffeur ons te vroeg naar de luchthaven heeft gebracht. De waarheid is dat wij tegen de bestuurder hadden gezegd dat hij al door mocht rijden aangezien we zo vroeg mogelijk in de luchthaven wouden staan, héhé oeps! Maar we wisten niet dat Mo’ke in de buurt was! No blame for us ;)
Mohanty voelde zich een beetje slecht omdat hij niks had voor ons als afscheid omdat hij pas zo laat wist dat we vandaag zouden vertrekken. We hebben hem echter minstens een week op voorhand gewaarschuwd dat we vandaag richting Chennai zouden gaan. Door dat schuldgevoel gaf hij Charlotte een omslag met geld in, maar dat wist ze niet bij het aannemen. Ze dacht dat er een leuk kaartje of foto in stak. Had ze geweten dat er geld in zat, had ze de omslag nooit aangenomen! Wat een domper van dat “geschenkje”. Na definitief afscheid te hebben genomen, ging Charlotte een nieuwe boarding pass gaan halen en moest opnieuw helemaal door de security.
We werden nog aangesproken door een oude man die als piloot heeft gewerkt en ons zijn hele leven heeft verteld. Gelukkig moest hij zijn vlucht een uur voor de onze nemen waardoor we gespaard bleven van een waarschijnlijk vervolg. Hij drukte ons nog zijn visitekaartje in de hand en vertelde dat als we nog eens in India waren, hem moesten contacteren zodat we zijn huis konden zien. Nou ja, dat zal waarschijnlijk nooit realiteit worden, maar we namen het kaartje met een geforceerde glimlach aan om deze lieve ziel niet te beledigen. Het werden 2 zeer korte vluchten van elk iets meer als een uur. Tijdens de tweede vlucht heeft Floor een goed gesprek gehad met een Indiër naast haar. Hij was al naar Parijs gegaan maar was daar niet zo onder de indruk van. Indiërs hé ;)
Onze ongeveer 4-uur-durende tussenstop in Hyderabad hebben we nuttig gevuld. Niet alleen de tijd maar ook onze buikjes werden gevuld! MacDonalds, Coffee Bean en ander lekkers ontsnapten niet aan ons bezoek. Je moet wel begrijpen dat we al meer dan anderhalve maand niets Westers of Amerikaanse fastfood-achtige gegeten hadden. We hebben er extreem hard van genoten, wat smaakte die hamburgers ongelofelijk goed! Een grappig weetje is wat dat er enkel vegetarische hamburgers waren (spinazieburger) of hamburgers met kip of vis tussen, maar de frieten en de ketchup zorgde voor een heel euforisch gevoel! De tijd dat onze buikjes nodig hadden om te verteren hebben we geslenterd door het mooie park voor de luchthaven. Dit was heel mooi ingericht met rotsen, grasperkjes en bloemen!
- Buikjes vullen, fonke leggen!-
Toen we aankwamen in Chennai viel het ons al meteen op dat deze luchthaven kleiner was dan die in Hyderabad. Jammer, want in deze kleinere luchthaven zullen we zaterdag veel tijd moeten doorbrengen. We gaan vroeg uit het hotel moeten vertrekken en laat in de luchthaven moeten boarden. Maar hey, wij zijn zeer goed in het doden van tijd! Na het verzamelen van de bagage en de zoektocht naar de uitgang, zagen we een bordje met –hou je vast!– “Mr. Charels Dismith” op! Gelukkig stond de naam van het hotel erbij op, anders hadden we absoluut niet geloofd dat ze “Charlotte Desmet” bedoelen! We hebben de naam zelfs 3 maal gespeld in de telefoon en dan nog lukt het de Indiërs niet om het correct te schrijven. De chauffeur had waarschijnlijk een man verwacht, dat kon je wel aan zijn gezicht zien! Haha dat hadden we zo moeten filmen! Er stond dan ook nog “Mr.” voor de naam! Pfuh, Charlotte voelde zich toch een beetje beledigd. Maar we konden er toch goed mee lachen!
Het was langer rijden naar het hotel in Mamallapuram dan we dachten, hij heeft wel een stuk verkeerd gereden. Maar het was het zeker waard! De straat waardoor we reden had leuke winkels en lokale marktjes, dus zeiden we deze plek goed te onthouden. Dat was absoluut niet moeilijk aangezien we plots halt hielden en het hotel binnen reden. De omgeving was dus al perfect (we hopen enkel nog dat we dicht bij het strand zitten), nu nog de rest. We regelden alles bij de receptie en werden begeleid naar onze kamer. We wandelden langs het propere, grote zwembad en langs 2 restaurants. De kamer is ruim genoeg, proper en de badkamer is ook goed. Het belangrijkste aspect toen we de kamer binnengingen: ZACHTE BEDDEN met kussen waarin je wegzakt als was het een wolkje! Charlotte smeet haarzelf meteen op het bed en er kwam een zucht van opluchting. Een wolk van rust en tevredenheid trok over de kamer. Charlotte was de eerste die het toilet uitprobeerde. Met een smile op haar gezicht kwam ze buiten en zei: “Ik heb kunnen doorchassen!”. Na een maand en half de wc doorspoelen met een emmer water, konden we nu eindelijk de knop des vreugde indrukken zonder enige zorg. Het blijft wel grappig hoor, de eerste wc-rol werd opgebruikt en werd instinctief gewijs op een boortje gestapeld net zoals in het weeshuis. Daar hadden we geen vuilnisbak dus stapelde we alle flessen, rolletjes en dozen in onze kamer. De eerste opgedronken flessen vonden ook geen weg naar de vuilbak. We hebben eens goed moeten lachen met deze gewoonte en gooide alles met veel plezier in de klaarstaande afvalmand. Deze gewoonte zullen we wel snel verleren! J We zijn heel blij met deze kamer en het totaalbeeld is perfect!
We rustten even uit en nemen ieder een lange, deugddoende douche. Het wassen leek alsof je het weeshuis van je afspoelde om aan een nieuwe week te beginnen. Proper en goed gekleed (dat was ook al een tijdje geleden) gaan we op zoek naar het restaurant om nog iets te eten voor het slapengaan. (PS: We Hadden zelfs oorbellen aan!). We volgden 2 andere blanke vrouwen en komen uit op een leuk dakterras met een heel mooi zicht. Charlotte spotte meteen een leuke vuurtoren in de verte en bleef er helemaal in de ban van. We besluiten 1 gerecht te nemen (Grilled chicken) en dat dan te delen aangezien ons lekkere fastfood-lunch ons nog op de maag lag. De 2 vrouwen hebben ons nog voor het eten aangesproken! Wij dachten er zeker ook aan om dat te doen, maar door de vermoeidheid gingen we tot de volgende dag wachten. Maar neen hoor een blonde, goed Engels sprekende, mooie vrouw kwam op ons af en stelde haar meteen voor. Ze heette Maya en kwam van Denemarken, de andere vrouw heette Rakar en kwam van IJsland. We wisselden wat basis info uit en toen we beide wisten dat we hier nog een paar dagen gingen verblijven, namen we afscheid. We waren heel moe en dat begrepen ze heel zeker.
Eenmaal terug op de kamer, is het tijd om eens van een extreem goede nachtrust te genieten waarvan we weten dat we niet gaan wakker worden met rugpijn.
Hmmmm, slaap wel en tot binnenkort.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten