Dit is de laatste volle dag in het weeshuis voor ons en we hebben er het beste van gemaakt.
We zijn heel vroeg opgestaan zodat we ten volste van de dag konden genieten om bij te kinderen te zijn. (Ps: door de henna zijn onze handen ontzettend fascinerend!) Het was een stralende dag met vele kwetterende vogeltjes en schaterlachende kinderen. Zelfs de grote schoolkinderen waren aanwezig aangezien het zondag was en dus konden we van hun ook deftig afscheid nemen. We vrezen wel dat ze nog niet echt goed beseften dat we morgen weg zouden zijn…
De voormiddag bestond voornamelijk uit verversen, wassen, voeden, spelen, knuffelen, wiegen enzovoort. De namiddag was heel wat anders. Na onze laatste keer rijst met kip (*zucht van opluchting*) hebben we elke baby eens goed vastgepakt, elk kind eens goed in het rond gezwierd en elke vrouw een leuk cadeau gegeven. We hadden enkele kleine spulletjes gekocht voor de vier baby-kamer-vrouwen omdat we hun werk zo bewonderen. Ze kregen elk: een zak karamellen (om te genieten), 12 wasknijpers (om hun was tegen de wind te beschermen), een kleurige waslijn (voor de fun) en een grote doos lekker riekende talkpoeder (…om lekker te ruiken natuurlijk!). We hadden ook een aftrekker gekocht zodat ze hun rug een beetje konden sparen elke keer als het weer eens binnen regende. Deze zullen ze moeten delen met hun viertjes. We hebben wel het gevoel dat ze er blij mee waren.
Schria (Links) en Ghuruari (Rechts)
Prianca (Alias: Dikkie!)
Charlotte had nog een zak vol kleren mee van thuis die ze hier in het weeshuis kon laten en Floor heeft ook haar steentje bijgedragen door vele potloden, parfumstaaltjes en ballonnen mee te nemen. We hebben de potloden rechtstreeks aan de kinderen gegeven, maar de kleren hebben we via een tussenpersoon (Poppy) moeten regelen. Jammer genoeg had Charlotte de gemiddelde leeftijd van de kinderen overschat en waren de kleren te groot voor hun, maar hey: een t-shirt kan ook als jurkje gedragen worden he! De kinderen, zowel jong als oud, waren in de ban van de ballonnen. We hebben er een paar opgeblazen in het weeshuis zelf en dan was het de bedoeling dat de ballon de grond niet mocht raken. Er kwamen echter steeds meer en meer kinderen bij, hoofdzakelijk ouderen, waardoor we genoodzaakt waren om het spel buiten verder te zetten. Na een tijdje kwam er ons iemand waarschuwen dat Mohanty ons wou spreken in zijn bureau. We stonden klaar om zijn kantoor binnen te stappen tot Poppy ons vertelde dat we moesten wachten tot hij zou komen. We wachten en we wachten. Na een dikke 10 minuten hebben we besloten om de ballonnen op te blazen in de kamer en dan later in één keer vanaf het balkon naar de kinderen te gooien die beneden mee stonden te wachten (wij op Mohanty, zij op ballonnen). Toen Mohanty dan eindelijk buiten kwam, ging het gesprek enkel over dat Poppy de taxi voor morgenvroeg geregeld had en hij wilde zich wat goed praten over de slechte communicatie. Sarat is vandaag ook nog speciaal naar hier gekomen met zijn zoontje omdat Mohanty ons de belangrijke informatie (over ons hotel, ons vervoer, onze vluchten) nooit door gegeven had als Sarat hem dat vroeg. Maar goed, alles is in orde nu en we zijn zeker van transport van de luchthaven in Chennai naar het hotel. Charlotte haar lieveling, Mathias, heeft nog eens met skype kunnen bellen. Wat doet het elke keer zo een deugd om met het thuisfront te kunnen communiceren.
Nog een beetje aan de valiezen gewerkt en door het kriebelend gevoel in onze buikjes pas heel laat in slaap gevallen. We kijken al zo uit naar de heerlijke bedjes (hopelijk) van Mamalaa Heritage!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten