Nu the Real Pink City ... JAIPUR - 13 juli 2011

Het inslapen vorige nacht ging erg moeilijk en het opstaan was hel. Charlotte kreeg de eerste leuke verrassing van onze reis… een ontstoken oog. Spring niet meteen op, er kwam geen etter aan te pas. De antibiotica-zalf van mama Tia heeft al resultaat geleverd. Door dit oponthoud waren we meteen een kwartier te laat op onze afspraak met Vansh! Dat is een stukje van zijn naam want de echte was veel te moeilijk ;) eerste indruk: aftershave+ snor+ oranje zonnebril+ Don Juan= smaakloos ;) Hij bracht ons meteen naar Jantar Mantar, een leuke naam voor het grootste openluchtobservatorium ter wereld uit het begin van de 18^de eeuw uit opdracht van Jai Singh II. De instrumenten leken prehistorisch, bestaande uit enkele blokken marmer met wat streepjes maar toch bleken ze heel nauwkeurig. We berekenden de tijd, horoscopen, planeten en de ligging van de poolster. Aan de 28meter hoge zonnewijzer (Samrat Yantra) werden we door een zogezegde Indische Ingenieursstudent (met lelijke tanden) aangesproken. Met veel enthousiasme antwoorden we op zijn typische vraag (single?):

Wij: “Oooh we are engaged, our husbands are still in Belgium we wanted some time alone”, “and you?”
Hij: “Ooh ok, I’m single”
En toen droop hij af. Wat hadden we plezier! :D

Aan de overkant van de straat liepen we City Palace binnen. We bezichtigden de garderobe van de Maharadja. Indische kleding met echte gouddraad. Een Maharadja had enorm veel aanzien wegens zijn uiterlijk, hij woog meer dan 250 kilo en was meer dan 2 meter lang. Zijn kleren waren navenant. We kregen de uitleg te horen over de koning van Jaipur, in onze ogen gelijkend op de onze. Machtsloos en nutteloos ;)

We zijn wel blij dat deze koning een stukje van zijn paleis wil openstellen. De rijk beschilderde muren en enorme zilveren urnen(grootste zilveren voorwerpen ter wereld) zijn aanzienlijk. Een klein stukje museum dat een oude vergaderplaats moet voorstellen, liepen we op een drafje door. We kwamen te weten dat koninklijke vrouwen en hun meiden (al het vrouwelijk schoon, wonend in een paleis) hun gelaat niet aan onbekenden mochten showen. Sluiers tot aan de neus waren verplicht in het openbaar en bij een vergadering moesten ze achter een mooie tralies het spektakel volgen. Zij zagen alles maar de mannen zagen hen niet. En een laatste weetje over City Palace, er hing maar 1 vlag wat betekent dat de koning niet aanwezig is.

Deze gids, hoe lelijk hij ook was of hoe hard hij ook stonk, begreep ons budgetair probleem. Sir, we are only studens. Dus nam hij ons mee naar de lokale straatjes waar we voor het eerst voor een schappelijke prijs aankoopjes deden. Leuke schoenenwinkels, juwelen, handtassen, textiel,…
Het was leuk deze winkeltjes door te lopen terwijl onze eerste regenbui spetterend neerkwam! Heerlijk! Nahargarh Fort (Tiger Fort) gesitueerd op de heuvel, vond Charlotte prachtig maar Floor had er meer van verwacht. Dit toeristenloos Fort werd gebouwd voor de 9 vrouwen van een rijke Maharadja. Je kreeg wel een prachtig zicht op Jaipur en zijn drukke, weelderige straatjes. Onze lunchplaats was eigenlijk vrij grappig: een toeristisch restaurant met als thema ‘Peacock’ zelfs de stoelen en servieten namen de vorm van een pauw aan. Charlotte sprak nog even met 2 blanke Zuid-Afrikanen en besefte dat hun taal toch wel heel hard op de onze trekt. Terug in het hotel (namiddag) namen we energie op en besloten de stad in te trekken. We namen een TOEK TOEK (klein bakje met motor) naar het oude, roze centrum. Daar liepen we tussen de lokale bevolking, kruiden, tapijten, juwelen, eten, werktuigen, textielen, naaiateliers, voedingswinkeltjes, speelgoed,…

De grote stap om het hotel te verlaten zonder gids was genomen! We hebben vele kleine aankoopjes gedaan (maar we zeggen niet wat) en werden niet constant naar binnen getrokken/ geroepen. Eindelijk op ons dooie gemakje, kuieren door straten en ons niet laten afzetten. Heerlijk wat een aroma’s! Na 2uurtjes en een half hadden we er nog steeds geen genoeg van maar besefte Charlotte dat het bijna zal gaan schemeren. Chance da we die meehebben! ;) Maar nu, de grote vraag… nemen een veilige autoriksja of wagen we ons door die vuile markt met dode vleeswaren, vliegen, stront, biggen, honden, pis,… (zie gisteren beschreven). Floor trok Charlotte over de streep en moedig trokken ze de markt in. We hebben er zelfs water gekocht! Toen zagen we ook voor de eerste keer een ALBINO jongen! Creepy was hij! Eerst dachten we dat het een verdwaalde jonge toerist was maar Charlotte besefte algauw dat hij Hindi sprak en de typische schoenen droeg (plastieken sandalen). Met een zelfvoldaan gevoel en een trots gemoed gingen we het veilige hotel terug binnen. WE SURVIVED! We besloten het hotel te verkennen (nu we toch al zo heldhaftig bezig waren).

Tijdens of avontuur vonden we iets wat op een zwembad moest lijken, een lounge met middeleeuwse harnassen en eeuwenoude boeken, leuke spiegels, comfortabele zetels, een pedaal loze valse piano en een kaartentafel met bijhorende stoelen (4: harten-, schuppen-, klaveren- en koekenstoel). We hadden zin in wat socializing en spraken een hele groep Britse en Schotse meiden aan. Zij waren voor 1 maand in India om te werken met straatkinderen in Dehli. De organisatie had vrijwilligers gevraagd in hun school, daar kan België en RC een tipje aan zuigen ;)

Na een lekker buffet en doxyciclinepilletje, sloten we de (ontstoken) oogjes.