Gevlogen en ontdekt - 10 juli 2011

Na een zeer korte nachtrust ging de wekker af rond 6u, om toch nog een keertje een lekker douchke te pakken. Bij Charlotte was het eerder een baddouche. Toen was het tijd voor de laatste keer te ontbijten zoals we het gewoon zijn, hierbij horen ook cornflakes, want blijkbaar zijn die toch wat duur in India. Charlotte heeft nog een leuke, bruine, grote envelop van haar zus Julie gekregen.

Dan haastten we ons naar de luchthaven, we hadden immers ginder afgesproken om 8u. Charlotte, haar zus Julie en haar ouders stonden al aan te schuiven in een rij die toch redelijk lang was. En zoals iedereen wel al kon raden, Floor kwam aan toen de familie Desmet bijna van voor stond in de rij, van timing gesproken! We hadden ons online al ingecheckt de avond ervoor zodat de ochtend vlotter zou kunnen verlopen, met resultaat want van aanschuiven voor de bagage was er geen sprake. De “oudjes” waren echt hilarisch! Ze konden namelijk echt niet stoppen met foto’s MET FLASH te trekken van hun vertrekkende dochters. Ook stonden ze ter plekke te springen om toch nog maar een glimp van ons op te vangen. Wij slaan onze vleugels uit en nemen afscheid van de “oudjes” voor twee maanden. We hielden het afscheid kort, want we wilden geen traantjes en er waren er ook geen, moedige meisjes dat wij zijn! :D

Vol spanning stapten we naar de controle en niet lang daarna zaten we reeds op het vliegtuig (flight 9W229). Tot dan ging alles goed. ;)

We zaten naast elkaar, op een duo-plaats aan het raam. Floor haar grootste nachtmerrie was om naast een obesitas-patiënt te zitten, gelukkig zat ze naast een mooie schone genaamd Charlotte ;) Maar aangezien we nog meerdere vluchten tegemoet gaan, juichen we nog niet te vroeg. Bij het opstijgen heeft Charlotte altijd wat schrik, maar deze keer was Floor er om haar handje stevig vast te houden. –Floor haar handje gaat nog veel mogen afzien– Er zaten veel kindjes op de vlucht en het aantal mannelijke stewards liet ons niet onopgemerkt. ;) Een tv’tje aanwezig, waardoor we ons hebben kunnen amuseren met een kinderfilm. Ééntje die ging over een blauwe papegaai uit Rio de Janeiro ondanks we koers zetten naar het mooie Azië. Onze lunch bestond uit rijst met pikante kip of tofu, ons “dinner” uit een ministukje “pizza” of bonen in een pikant sausje. Dus al een klein voorsmaakje op het Indische eten. ;) We zijn goed verwend geweest en het was over het algemeen een aangename vlucht. Naast het invullen van onze eigen registratiepapieren, werd daar bovenop aan Floor gevraagd papieren voor een Indische familie in te vullen. Deze analfabetische familie bestond uit 2 ouders en 4 kinderen. Bagage oppikken en op zoek naar het passende plaatje dan maar. De reisorganisator meneer Arijit stond reeds op ons te wachten en werden we naar buiten begeleid. BOEF, toen kwam de klap. De hitte, de druk, het geluid, de geur, de cultuur, … Het kwam allemaal op ons af.

De 31 graden Celsius om 11u s’ avonds en de toeters zorgden al voor verbaasde oogjes. De trip naar het hotel, Continental Regent in Delhi, had nog meerdere verrassingen in petto. Wat een chauffeurs! Volgens ons is deze gevaarlijke rijstijl speciaal uitgevonden zodat toeristen een taxi zouden moeten nemen en niet zelf zouden durven rijden. “Kwestie van werkgelegenheid” ;) De korte rit was echt al impressionant: mensen die in het midden van de autobaan kuieren, moto’s rijden tegen de richting in, niemand houdt zich aan eender welke regels, straathonden die ons al angst inboezemen (we hebben beiden schrik van honden, als dat maar goed afloopt!), de was van mensen hing daar heel normaal tussen de bomen aan de kant van de grote banen en nog andere toch zeer vreemde taferelen.

Aangekomen in het hotel krijgen we het speciaal gevoel over ons heen. Nu is het ECHT aan ons, helemaal alleen in een vreemd land. We moeten inchecken, laatste afspraken regelen, kamer inspecteren en Arijit bedanken voor zijn werk. Moeten we die mannen nu al een fooi geven? Wat met de chauffeur? Gaan onze valiezen hier morgen veilig zijn voor een hele dag? Hoe laat begint onze tour morgen? Allerlei vragen en twijfels, maar samen slaan we ons er wel door!

We liggen nu in bed dit bericht te typen in een word-document om later te posten, because no internet. We lagen wat te praten tot ALARM ALARM in onze hoofden: Floor heeft al een muggenbeet op haar schouder!! Snel een malaria-pil innemen met een fles water die we uit de koelkast van de hotelkamer vonden. De Doxycycline hebben we dan toch nog op onze lege maag ingenomen. We beseffen dat we ons beter moeten voorbereiden en vanaf morgen gaan we dat ook doen! Floor typt al reeds de grote lijnen van ons eerste tekstje terwijl Charlotte haar ervaringen tot nu toe kribbelt in haar dagboekje. Nu gaan we zachtjes de ogen sluiten en energie opdoen voor morgen.

Slaap zacht.