Bye Neemrana, hello Bhubaneswar - 16 juli 2011

Terug een keertje later kunnen opstaan, want we hadden met de chauffeur afgesproken om te vertrekken rond half 11 zodat we op tijd in de luchthaven zouden zijn. Het ontbijt bestond uit toast met eetbare Cheddar-kaas (uitzonderlijk), omelet, lekkere pap en fruit. We hebben onze eerste mango geproefd.

Met een gevuld buikje zijn we zonder al te veel problemen naar de luchthaven in Delhi gereden. Buiten de lange file, toen kregen we een beetje schrik dat we onze vlucht naar Bhubaneswar zouden missen. Dat gevoel ebde weg eenmaal in de luchthaven waar we ruim 2uur te vroeg waren. Beter te vroeg, dan te laat! Hier heeft een over-sociale, lichtjes aangeschoten Canadees ons in het Frenchlish (Frans en Engels door elkaar) aangesproken. Het was -laat ons zeggen- een interessant praatje. Hier betrok de Canadees een preutse Amerikaanse bij. Haar uitstraling zei genoeg: strak getrokken staart met middenstreep en kromp al in elkaar bij het werkwoord “to french someone” (french kiss = tongkus). Zoals een echte Amerikaanse, keek ze kritisch naar de hippie-look-alike, Eristroff-Wodka-drinkende Canadees. Zij kwam uit Louisiana en verbleef hier voor een jaar om de henna-cultuur te bestuderen. Haar armen waren dan ook prachtig ge-henna-t.

De douane had een full check-up gedaan, maar toch zijn we erin geslaagd een halve fles water mee te smokkelen. KFC lonkte ons. De laatste frieten, daar hebben we van genoten. Op het vliegtuig was er niet al te veel volk, vele lege plaatsen. Tijdens de landing merkten we al op dat “the moesson was welcoming us”. Een lieve vrouw stond ons op te wachten en ze begeleide ons naar een jeep. Deze bracht ons naar het weeshuis. Naarmate we dichter kwamen, verminderde het aantal andere weggebruikers. Dit gaf ons raar, maar waar een goed gevoel. Voor een keer gingen we minder last hebben van het getoeter, dachten we en het ging ook in tegen ons “doomscenario”. Er was een poort en een bewaker. Ze leidden ons naar onze kamer en deze zullen we kort beschrijven: een ronde, roze kamer vol stof met 1 ventilator en 1 lamp, vele rommelige en vuile boekenkasten met 100den boeken van Mohanty Niranjan. Er is ook een koelkast, maar zodra we deze openden kwam een muffe, vieze, schimmelgeur ons tegemoet. Er zijn 2 ramen zonder glas, maar –gelukkig– met een gaas. Wat andere meubels betreft: een plastieken ronde tafel en 2 tuinstoelen. Een soort van dubbel bed stond in het midden geparkeerd en we vroegen meteen naar het muggennet. Tara (zij is onze zogezegde verzorgster, maar het communiceren verloopt nogal moeilijk) haalde een wit net uit 1 van de stoffige kasten en hing deze aan ons bed. We zeiden dank u en toen werden we alleen gelaten. We legden ons neer en nu zullen we de dikte van de matrassen beschrijven, maar deze zin is al fout: we zullen de dunte van de matrassen geven: minder als 5cm.

Goed, we moesten er even uit, dus gingen we op wandel. We liepen wat rond in het weeshuis en we werden meteen begroet door vele kindjes van ongeveer 3 tot 7 jaar. Ze hingen aan ons benen en armen. Het was hartverwarmend en tegelijk hartverscheurend. De lachjes op hun gezicht was het verwarmend gedeelte. De wondjes, misgroeiingen, afwijkingen, gescheurde kleertjes of zelfs het gebrek aan kleren was het verscheurende gedeelte. We hielden ons sterk en lieten niks merken. We gingen langs bij Mohanty en probeerden wat antwoorden op onze vele vragen te krijgen. De communicatie verliep moeizaam, niemand hier kan matig Engels. We kregen er hoogstens een paar woordjes uit. Het leek wel of Mohanty onze namen voor de eerste keer las of hoorde, want hij vroeg er constant naar en we hebben het 3 keer moeten opschrijven voor hem. Toen werd het ons net iets teveel. Het leek wel de eerste nacht in Delhi all over again. We sloten ons op in de kamer en deden ons uiterste best voor het hier zo goed mogelijk te maken. De kasten werden gereorganiseerd, gaten werden toegestopt, netten werden hersteld en stof werd de deur uit gesmeten. Toen werd het tijd om de “badkamer” onder handen te nemen. Eerst was de vloer aan de beurt, met Dettol schrobden we en oude zeep werd in de vuilbak gesmeten. Aan de wc was niks te doen: de bril ontbrak dus dat wordt een anderhalve maand beenspieren kweken. De 2 ramen zonder glas moeten we nog steeds weten te dichten. En of de douche werkt, dat moeten we ook nog ondervinden.

Net toen we dachten dat het niet erger kon, zag Floor een mega kakkerlak. Met mega bedoelen we: minstens 5cm en dat is echt echt niet overdreven! Terwijl Floor even in shock was, nam Charlotte een schoen en SHMASH, de kakkerlak was een platterlak. We hadden het er nog over gehad, dat een kakkerlak het ergste van het ergste is dus we houden ons hartje vast.

Dames en heren, brand een kaarsje en bid voor ons! ;)

We zetten hierbij wel een smiley, maar het is echt zwaar. Zowel voor Floor als voor Charlotte. We weten echt niet wat we kunnen doen om ons erdoor te peppen, want er is geen markt in de buurt en er is geen wireless internet. We kijken op dit moment al uit naar ons vertrek naar Chennai, zo erg is het! Toch gaan we doorzetten, het er het beste van maken en hopelijk kunnen we tegen het einde er toch nog wat van te genieten.

Nu gaan we ons eerste nachtje in Subhadra Mahtab Seva Sadan – weeshuis heelhuids proberen door te brengen.

Slaap zacht